Marieke blogt… over de Bibliotheek

Daar is mijn blog weer! En dit keer, zoals beloofd vorige week, op woensdag. Weet je nog waarom? Omdat we morgen studiedag hebben! SOML-dag geloof ik. Daar was ik vorig jaar ook bij. Wil je die lifeblogs lezen? Klik dan even HIER . 

Dit jaar ben ik niet aanwezig bij de SOML-dag, ik heb gewoon lekker vrij. Nou ja, vrij. We hebben voor het eerst huiswerk gekregen! Iedere dinsdag organiseert mevrouw Theelen de dagstart, en leert ze ons academische vaardigheden. Afgelopen dinsdag was dat samenvatten. Maar voordat we aan de samenvatting konden beginnen, was het al 9.30 uur. Dus hebben we besloten dat we die samenvatting maken en dan volgende week dinsdag bespreken. En dus hebben we voor het eerst in de Agora-geschiedenis huiswerk gekregen. 

Best apart, vind je niet? Ach, daar zijn we Agora voor. Ook apart is het milieu. Wel eens over nagedacht? Ik wel, zo nu en dan. Een klasgenote van mij ook, en dus besloten we samen een Challenge te doen over het milieu. We gaan een nieuwe manier vinden om duurzamer te leven, maar wat precies de bedoeling is moet nog duidelijk worden. 

Wat wel al duidelijk geworden is, is PSW. Gisteren hebben we met onze contactpersoon gebeld. Er is ons veel duidelijk geworden, zo moeten we bijvoorbeeld erg veel foto’s maken en kunnen we beter in de middag komen. Straks is er een bespreking met mevrouw Theelen en daarna gaan we plannen wanneer we naar het AC Herten gaan. Het lijkt mij heel erg leuk om daar weer eens te komen.

Wat ook erg leuk was, was de workshop: Van idee tot roman: Hoe schrijf je een boek? Een boek schrijven is dus zo simpel nog niet. Als je je boek klaar hebt, stuur je dat naar een uitgever. Met een beetje geluk kiest de uitgever je boek uit. Dan komt de redacteur, die je boek leest (of al gelezen heeft) en die redacteur gaat eens lekker lopen strepen. Hier is het onduidelijk, dat is saai en dit past niet in het verhaal. Met als gevolg dat je je boek zo’n drie keer opnieuw schrijft. Dus, een boek schrijven is zo makkelijk nog niet. 

Oh, even kort voordat ik het vergeet: aanstaande vrijdag is er een open avond van het Koningin Wilhelmina College in Culemborg. Samen met een coach en twee andere leerlingen mag ik daarheen om vragen van ouders te beantwoorden. Het Koningin Wilhelmina College wilt namelijk ook een Agora-leerroute beginnen. Spannend! De site van het Koningin Wilhelmina College vind je hier . 

Voordat ik aan mijn stuk over de bibliotheek begin, wil ik je in het kort nog even vertellen wat er deze week nog allemaal te gebeuren staat. Om te beginnen heb ik morgen dus vrij. Vrijdag heb ik een tweetal workshops: het vervolg van Pinhole en een workshop perspectief tekenen. Ook ga ik vrijdagavond dus naar Culemborg. En volgende week donderdag heb ik dagstart! Mijn gedicht is ‘Where the sidewalk ends’ van Shel Silverstein. Dus dat gaat nog allemaal gebeuren. Volgende week vrijdag – 26 januari – is trouwens ónze open avond! Vind hier alle informatie. 

En nu ik dit allemaal gezegd heb, zijn we eindelijk toe aan: 

MIJN MEELOOPDAG BIJ DE BIBLIOTHEEK!!!

Ik heb echt enórm veel informatie gekregen. Je zult denken: bibliotheek →boeken →boeken → boeken → boeken → boeken……

En dat klopt ook wel. In de Bibliotheek in Weert zijn erg veel boeken. Maar er is nog zoveel méér!! 

Er is natuurlijk het kantoor, waar iedereen werkt, en de kantine, waar iedereen eet. Maar wát voor werk er gedaan word, dat is interessant!

Om te beginnen worden er nieuwe boeken binnengebracht. Die worden allemaal stuk voor stuk in het systeem gezet, en geloof me, er zijn veel boeken. Op nieuwe boeken zit tegenwoordig geen barcode meer, maar er word wel nog gestempeld in de boeken. Ook word er een datum ingezet, bijvoorbeeld 18/02. Dat betekent dat het boek in de tweede week van 2018 in de uitleen is gegaan. 

Naast nieuwe boeken zijn er ook verschillende diensten, zoals de Boek Aan Huis dienst. Deze dienst is voor mensen die niet meer zelf naar de Bibliotheek kunnen komen. Eens in de 3 weken komt een vrijwilliger nieuwe boeken brengen, en de boeken die al gelezen zijn weer ophalen. Ook is er nog het Passend Lezen. Dat is voor mensen die moeite hebben met lezen. De eerste stap is een leesbril, natuurlijk. Maar er zijn ook nog andere dingen. Zoals een leesliniaal (een hulpmiddel dat letters vergroot), of (voor mensen die zeer slecht of niets zien) een gesproken boek of daisy-rom. Dat zijn ingesproken boeken die worden voorgelezen. Het is even wennen, maar als je niet meer kunt lezen is het een goede oplossing.

Natuurlijk is er ook een informatiebalie, waar altijd iemand is die klanten kan helpen. Degene aan de informatiebalie zet ook boeken, cd’s en daisy-roms terug. In Weert is er ook nog de Koffie-Boekerij, een soort cafeetje in de Bibliotheek. Daar kun je iets bestellen – warme drank, stukje taart – en rustig even een tijdschrift of boek lezen. Daar is ook eens in de maand een verhalenlunch. Dan wordt er verteld over verschillende onderwerpen, terwijl er een lekkere lunch is klaargemaakt. Ook de mantelzorgers van Weert komen daar bijeen. Veel activiteiten dus.

Ik heb ook met een leesconsulente gesproken. De leesconsulente is vooral bezig met onderwijs en jeugd. Het blijkt dat kinderen die op jonge leeftijd al kennisgemaakt hebben met lezen, daar later enórm veel voordeel van hebben. Niet alleen leren ze veel nieuwe woorden, ze hebben ook voorsprong op school en later op hun werk. Zo zie je maar weer, lezen is leuk, én ook leerzaam.

Naast al dit, zijn er ook taallessen en taalcursussen. Bij die lessen en cursussen is het niveau van mensen heel erg verschillend. Sommige mensen kunnen (redelijk) Nederlands verstaan en spreken, maar niet (of nauwelijks) lezen en schrijven. Ook mensen die al lang in Nederland wonen en nog niet zo goed kunnen lezen en schrijven worden geholpen. Er is nog iets nieuws, een erg nieuw programma, Taalcoaching op maat. Dit houdt in dat er iemand naar een gezin thuis gaat. Daar helpt hij/zij dan ongeveer 20 weken lang, met voorlezen, spelletjes doen en dat soort dingen. Daarna is het de bedoeling dat het gezin dit zelf oppakt. 

En we zijn er nóg niet. De Bibliotheek heeft ook sociale-media kanalen. Zo heeft Bibliocenter een eigen facebook-pagina , had het tot voor kort een eigen twitter-account en natuurlijk heeft Bibliocenter ook een eigen website . Ook heeft Bibliocenter een nieuwsbrief, die iedere keer naar zo’n 11.000 mailadressen word gestuurd.

Zo, heb je het nu door? De Bibliotheek is zó veel méér dan alleen maar boeken! Dus bedenk je de volgende keer maar TWEE keer voordat je naar de Bibliotheek gaat en denkt: Alleen maar boeken hier.

Ik vond het echt heel erg leuk. 

BEDANKT IEDEREEN VAN DE BIBLIOTHEEK IN WEERT DIE MIJ ZO’N LEUKE DAG HEEFT BEZORGT!!!

En dan was dit mijn blog voor deze week. Ik wens je alvast (heel erg vroeg deze keer) een fijn weekend en dan zie je mijn blog volgende week weer gewoon op donderdag. Tot dan! 

Marieke blogt… en heeft het druk

Gelukkig nieuw jaar! En, heb je een fijne vakantie gehad? Ja, ik weet dat het laat is. En ik weet ook dat ik voor de vakantie niet heb geblogd. Daar had ik een goede reden voor. Ik was ziek. Ik kon dus ook niet heel even een korte blog maken? Nee. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar als ik me niet lekker voel doe ik mijn best om beter te worden. 😉 Ik heb in ieder geval wel veel goed nieuws om te delen. Laten we daar maar mee beginnen.

Morgen heb ik mijn meeloopdag bij de Bibliotheek in Weert! Ja, goed hè? Ik ben er heel blij mee. Ik weet niet precies wat ik allemaal te horen en te zien krijg en wat ik ga leren, dus daar kan ik weinig over zeggen. Dat zul je dan woensdag lezen. Wacht. Woensdag?!

Ja, woensdag. Volgende week donderdag is er namelijk SOML-dag en hebben alle leerlingen vrij. Ik ook dus. Daarom heb ik besloten woensdag te bloggen. En hé, dan hoef je maar zes dagen te wachten in plaats van zeven. Nog meer goed nieuws dus!

En er is nóg meer goed nieuws: we krijgen een bibliotheek op school! En als iemand die graag boeken leest ben ik daar blij mee. Dan hebben we, naast dat we speciaal onderwijs krijgen – of hoe je dat precies wilt noemen – ook een eigen bibliotheek op school! Als je dan geen boek bij je hebt voor het leeshalfuurtje, kun je er gewoon eentje op school halen. Het lijkt mij echt erg gaaf. 

 Hiërogliefen voor beginners, dat was de workshop die ik vandaag gevolgd heb. Het is echt heel apart om te zien hoe bijvoorbeeld het alfabet ontstaan is. En om te bedenken dat het heel wat tijd heeft gekost om al die aparte tekens in steen uit te beitelen. 

Afbeeldingsresultaat voor hiërogliefen

Met bovenstaande tabel hebben we onze eigen naam geschreven. Je moet dan ook een beetje op de klank letten. In mijn naam hoor je de eerste e niet. Let maar eens op: Marieke. Eigenlijk hoor je dus Marike. En dat is makkelijker om te schrijven. Want bedenk maar eens dat je de hele tijd dingen in steen moet uithakken. Ik zou het dan makkelijker vinden om de dingen weg te laten die je weg kúnt laten. 

Hoe dan ook, ik vond de workshop erg interessant. Het is gewoon heel apart om te zien hoe iedereen hetzelfde bedoelt, maar een ander alfabet gebruikt om dat op te schrijven. Zo is ook iedereen anders. Het klinkt dus eigenlijk wel logisch. 

Nog meer goed nieuws, mijn gastles die ik aan het organiseren ben verloopt ook goed. Er moet alleen nog een datum geprikt worden voor de gastles en dan kan de les gegeven worden! Dan ben ik daarna ook bijna klaar met de GymChallenge. Ik moet natuurlijk wel nog even mijn klasgenootjes helpen die ook gastlessen gaan organiseren. En dat komt ook goed. 

Daarnaast heb ik nog de Challenge om mijn werkplek te personaliseren. Daar ga ik ook weer mee verder. Ik ga nog een aantal origami diertjes vouwen, allemaal leuke foto’s uitprinten en de spiegel ophangen. Daar heb ik eigenlijk wel zin in, want dan word onze werkplek zo leuk!! En vooral zo persoonlijk! 

Over persoonlijke dingen gesproken, ik moet nog wat regelen voor mijn meeloopdag morgen. Dus dan zie je mijn blog volgende week woensdag!

 

Marieke blogt… Origami

Weet je nog, mijn nieuwe Challenge om mijn werkplek te personaliseren? Daarvoor zou ik verschillende origami dieren vouwen uit één stuk papier. Ik weet niet of jij het ooit wel eens gedaan hebt, maar het is best wel uitdagend. Vandaar ook de Challenge. :-)

20171207_122412

Ik hoop dat je het ziet, het is namelijk een wolf. Ik heb ook nog een uil gemaakt en ben nu bezig met een hertje. Het is erg leuk om te doen, behalve als het papier niet helemaal doet wat jij wilt dat het doet. Dan scheurt het bijvoorbeeld. Dat is minder fijn, maar ik heb wel ontdekt dat als je dikker papier gebruikt, het dan minder snel scheurt. Die origami dieren ga ik gebruiken om er een hanging mobile van te maken.  

Zoiets als dit dus…

origami mobile

Deze heb ik niet zelf gemaakt, kijk voor het origineel hier  

Daarnaast heb ik ook een kleerhanger geregeld voor de werkplaats. Een kleerhanger?! Ja, een echte kleerhanger. Het is de bedoeling dat we daar foto’s aan gaan hangen. Je zult wel een foto voorbij zien komen als het klaar is. 😉

Dan heb ik volgende week woensdag dagstart. We gaan weerbaarheidsoefeningen doen. Weet je wat dat zijn? Van die oefeningen waardoor je leert beter ‘nee’ te zeggen. En we gaan ook een vertrouwensoefening doen. Dan maak je tweetallen en ga je achter elkaar staan. Degene die achteraan staat legt de handen op de schouders van degene die vooraan staat. Dan ga je lopen, waarbij de achterste de voorste stuurt. Na een tijdje sluit de voorste de ogen en wordt volledig door de achterste gestuurd. Het is wel belangrijk dat het heel stil is tijdens de oefening. Natuurlijk kun je de oefening ook nog wat moeilijker maken, door bijvoorbeeld maar één arm te gebruiken om te sturen. Of alleen met je stem: ‘Vooruit, links, stop.’ Dat is natuurlijk moeilijker, zeker als je bedenkt dat er ook tafels in een lokaal staan. Het is namelijk niet de bedoeling dat er gebotst wordt! 

Daarna doen we dan nog een andere oefening. Er vormen zich twee rijen die tegenover elkaar gaan staan, op die manier heeft iedereen automatisch een partner. De ene rij (rij 1, dat is het makkelijkste)  sluit de ogen en neemt met alle overige zintuigen waar. De andere rij (rij 2) loopt langzaam op rij 1 af. Ze proberen een neutraal gevoel te creëren. Het is de bedoeling dat rij 1 ‘STOP!’ zegt als zij voelen dat hun partner te dichtbij komt. Er wordt even gekeken waar iedereen gestopt is en dan wordt er van rol gewisseld. Ik ben benieuwd hoe het gaat.

Oh, en dinsdag gaan we naar PSW in Herten. Ik heb er eigenlijk best wel zin in! Ik vind het altijd leuk om daar te zijn.

Morgen heb ik twee workshops, waardoor ik eigenlijk helemaal geen tijd heb om te werken. De eerste workshop begint direct na de dagstart en heet: Pinhole Photography. Fotograferen op een oudere manier. 

Wat is Pinhole fotografie

Vandaag de dag maken we elke dag wel een foto, dit gebeurt allemaal digitaal met bijvoorbeeld onze mobiel. Vroeger gebeurde dit anders, namelijk analoog. De foto’s werden pas later ontwikkeld in een donkere kamer, ook wel een doka genoemd.

 

Zo staat het in de agenda en het lijkt mij echt super interessant! En dan heb ik direct na de middagpauze nog een workshop: School op de oceaan. 

Hou jij van onvergetelijke avonturen, de oceaan, zeilen op een groot schip en wil je dolgraag wat van de wereld zien? En dat allemaal onder schooltijd? Ja natuurlijk! En het kan echt! Hoe dan? Kom dan naar deze Masterclass en ontdek wat je als leerling gedurende zes weken meemaakt aan boord van onderwijszeilschip de Wylde Swan. Ik*  heb inmiddels 3 reizen gemaakt als docent en kan je alles over deze prachtige avonturen vertellen!

* Ik heb de naam verwijderd wegens privacyredenen. 

Het lijkt mij geweldig om te horen wat er allemaal mogelijk is. Ik ben zeer benieuwd. Maar aangezien ik morgen niet kan werken – ik heb namelijk die workshops, duhh  😛  – ga ik nu maar snel verder. Ik moet nog een origami hertje vouwen.  😆

Voor jou alvast fijn weekend, en dan zie je mijn blog volgende week weer! 

 

Marieke blogt… Challenges

Dag Sinterklaasje, dáág, dáág Zwarte Piet. En dan gaat Sinterklaas weer naar Spanje. Goh, scheelt dat weer een feest minder. Nu alleen nog Kerstmis en oud op nieuw. Eerlijk gezegd heb ik daar wel zin in, in Kerstmis. Kerstmuziek luisteren, Kerstboom versieren en surprises knutselen. Hopen op sneeuw met Kerstmis en stiekem toch luisteren of je niet per ongeluk de belletjes van de slee van de Kerstman hoort rinkelen. En of je zijn rendieren ziet, natuurlijk. 

Kindeke Jezus komt ook, samen met Maria en Jozef en de ezel en de os. Het draait natuurlijk het meest om gezellig samen zijn. Met familie en zo, maar daar moet ik het nu niet over hebben. Ik blog namelijk nog steeds over school en hoewel het hier ook gezellig is, hebben jullie er niet veel aan als ik ga vertellen over Kerstmis.

Waar jullie meer aan hebben, is dat ik mijn korte Challenge van haken van vorige week heb afgerond. Tadaa! Ik ben best wel tevreden over mijn Challenge, zo tevreden dat ik nu weer een korte Challenge heb. Deze keer ga ik mijn werkplek personaliseren. Want het is nog steeds heel kaal. Ik heb wel al een boekensteun geregeld, zodat alle klappers en schriften en boeken op ons bureau een beetje opgeruimd zijn. Nu ben ik bezig met een origami diertje te maken. En niet op mijn gebruikelijke manier (allemaal stukjes vouwen en die dan op een bepaalde manier in elkaar steken) maar uit één stukje papier. En dat is lastiger dan het lijkt. 

Je moet van alles vouwen, en dat gaat niet altijd even gemakkelijk. Ik ben bezig om een wolf te maken, en zodra die af is zul je een foto zien op mijn blog. Die wolf is bedoeld voor een hanging mobile met origami dieren. Ik moet alleen nog even uitzoeken wat ik er aan wil hebben en hoe ik het precies maak. Maar ik weet zeker dat dat wel goed komt. Heb ik al gezegd dat we plantjes in het lokaal hebben? Nou, dat ziet er al een stuk beter uit. Heel gezellig. Dan ga ik het toch nog even hebben over Sinterklaas.

Ben ik bijna vergeten te vertellen dat we ook Sinterklaas gevierd hebben met de coachgroep. We hebben gedobbeld. Je weet wel, iedereen koopt een klein cadeautje (onder de 3 euro) en pakt dat in. Iemand neemt een dobbelsteen mee en dan mag je om de beurt gooien. Gooide je (dit waren onze regels, het kan ook anders) 1, 3 of 6 mocht je een cadeautje uit de stapel pakken, maar moest je dat wel laten zitten in de verpakking. Gooide je 5, was het helaas pindakaas en gebeurde er niks. Gooide je 2 was het alle cadeautje naar links en 4 was dan alle cadeautjes naar rechts. Of precies andersom, dat kan ook, maar dat ben ik vergeten. Op een gegeven moment mochten we de cadeautjes uitpakken, nadat we hadden gezorgd dat iedereen een cadeautje had. Toen dobbelden we nog even door, maar met andere regels. Nu mocht je cadeautjes ruilen, cadeautjes 2 plaatsen naar links of rechts doorschuiven en zelf een plaats naar links of rechts opschuiven. Een complete chaos natuurlijk, maar wel hartstikke gezellig. 

20171205_111623 - Edited

 

Natuurlijk hadden we ook veel eten. :-)
Natuurlijk hadden we ook veel eten. :-)

En daarnaast hebben we de schoen gezet op school. Ja, Sinterklaas had besloten dinsdag avond nog even bij ons langs te gaan voordat hij weer naar Spanje gaat. En toen troffen we gisterenochtend dit in onze schoenen aan:

20171206_103424 - EditedPepernoten, schuimpjes en chocolade, heerlijk! Dankuwel Sinterklaas! 

Zo, en dan zijn we ook weer begonnen met PSW. Oké, we waren al begonnen, maar nu zijn alle opdrachten ook écht verdeeld. Samen met twee andere klasgenootjes ga ik aan een foto-opdracht voor PSW in het AC Herten werken. Wat helemaal precies de bedoeling is weet ik nog niet. Ja, we moeten foto’s maken van verschillende dingen, zodat ze die in de kast kunnen plakken en cliënten beter weten waar alle spullen staan. We gaan dinsdag onze contactpersoon mailen zodat we nog wat vragen kunnen stellen. En dinsdag 19 december gaan we naar het AC in Herten. We krijgen daar een rondleiding (dit wordt dan mijn derde keer :-) ) door het Activiteiten Centrum – als ik met niet vergis – en kunnen we zien voor wie we gaan werken. Dat is eigenlijk best leuk om te doen, dus daar heb ik wel zin in! 😉

Ook heb ik zin in de meeloopdag in de Bibliotheek. Helaas duurt het nog wel even voor ik daar terecht kan, want de vrouw die het met mij aan het regelen is heeft het heel erg druk op het moment. Dus dat wordt nog even wachten. Misschien moet ik in de tussentijd kijken of ik al ergens anders een andere meeloopdag kan regelen. Daar moet ik eens even over nadenken. Wat ik ook aan het regelen ben is een gastles judo voor gym. Maar daar ben ik ook nog wel even mee bezig. Dus genoeg te doen. 

En dan ook nog de dagstart regelen. Ik heb inmiddels besloten dat ik de dagstart in ons eigen lokaal (waar we zitten met de coachgroep) zal houden. We moeten dan wel een tafel verplaatsen, maar ach. Het komt allemaal goed.

Dan ga ik nu weer verder met mijn Challenge voor de werkplek. Dan wens ik jou een fijn weekend en tot volgende week! 

Marieke blogt… Nieuwe Challenge

Heb ik jullie al verteld dat ik een nieuwe Challenge heb? Nee, ik geloof het niet. Dan zal ik dat maar eens snel doen, let op, komt ‘ie:

IK HEB EEN NIEUWE CHALLENGE!

Tatadaaaa! Zo, nu weet je dat ik een nieuwe Challenge heb. :-)  En niet zomaar een Challenge. Het is een zeer korte Challenge. Hoe kort? Van een week!

Die heb ik sinds vorige week vrijdag, vandaar dat je het nog niet wist. Mevrouw Theelen en ik zijn er achter gekomen dat ik eigenlijk alleen maar lange Challenges doe. Dus besloten we dat ik maar eens een korte moet maken, van een week dus. Hij gaat over haken. 

Ik heb ooit eens gehaakt, maar heb het nooit echt opgepakt. Vandaar dat het me leuk leek om weer eens te doen. Ik heb een video gevonden waar de basisbeginselen worden uitgelegd. Die heb ik gevolgd en met verschillende soorten wol wat uitgeprobeerd. Ik moet even kijken wat ik er vandaag nog aan kan doen, want ik heb het weer eens druk, druk, druk.

Om te beginnen heb ik dus die nieuwe Challenge. Daarnaast schrijf ik mijn blog vandaag en geloof me of niet, maar dat neemt best wel wat tijd in beslag. Ook ben ik bezig met een meeloopdag te regelen voor mijn BeroepenChallenge. Ik ben aan het kijken of het mogelijk is om een dagje mee te lopen bij de Bibliotheek!

Ik weet het, je zult misschien denken: oh wat saai, allemaal boeken. Maar er is meer. Naast boeken zijn er ook tijdschriften en dvd’s. Er moeten mensen geholpen worden en administratie gedaan. En er zijn vast nog méér dingen die er gedaan moeten worden. Het lijkt me echt leuk om dat te ontdekken in een meeloopdag. Dus een Bibliotheek is méér dan alleen maar boeken!! 

En dan is er nog de GymChallenge. Dinsdag hadden we een bespreking die ik gepland had. Dat ging eigenlijk best wel goed, want we hebben nu besloten wat we willen doen. We hebben besloten dat ieder apart een of meerdere gastlessen verzorgt. Dat ga ik ook nog regelen. 

Dan gaan we weer opnieuw beginnen met de dagstarten. We hebben de eerste dagstart alleen gedaan, de tweede samen en de derde dus weer alleen. De eerste dagstart mochten we kiezen wat we deden, de tweede dagstart hadden we een wereld toegewezen gekregen. En nu, nu hebben we een gedicht.

Een gedicht, ja. Er waren er een stuk of 16 waar we uit mochten kiezen, allemaal Engels op ééntje na. Ik heb het gedicht: ‘Where the sidewalk ends’ van Shel Silverstein. Misschien ken je het, maar ik had er nog nooit van gehoord. Er staat in ieder geval een zin in die past in wat ik al wilde doen (het gedicht moest ons inspireren). ‘We shall walk with a walk that is measured and slow’. Ik vond dat wel passen met weerbaarheidsoefeningen. Maar aangezien ik de dagstart pas op woensdag 20 december heb, zal ik dat volgende keer wel vertellen. Ik moet alleen nog het juiste lokaal vinden, maar dat komt wel goed. 

En dan zijn er nog workshops/inspiratiesessies. Ik heb er morgen een, ‘Van mond tot kont’. Het gaat over het menselijk lichaam, lijkt me zo. En ik heb er zojuist eentje gehad, een voorstelling genaamd “MY CAR”. Het was heftig en gaaf tegelijkertijd.

Het was zo gaaf omdat we allemaal een koptelefoon kregen. Dus onze eigen telefoons op vliegtuigstand, of, als het even kan, helemaal uit. Anders wordt het signaal verstoord. Wij waren bij de première, zo vertelde meneer. Hij had wel een aantal try outs gehad, en dit keer was het dus voor het echt. We kregen een koptelefoon, en moesten binnen de cirkel die was gemaakt gaan staan. Er stond een schoolbankje in de cirkel. De voorstelling was in het Engels, en ging over kinderen, kinderrechten en voornamelijk school  in de Centraal Afrikaanse Republiek, vandaar CAR. We ‘volgden’ (we hoorden alleen geluid en de meneer die de show gaf, we zagen geen beeld) een meisje, Sara. Haar moeder overleed toen ze 3 was. Ze ging bij haar tante wonen en toen ze 8 was kreeg ze de vraag wat ze van school vond. Voor zover ik het me kon herinneren zei ze dat ze het belangrijk vond. Op haar 12de werd die vraag weer gesteld en toen was het belangrijker om te zorgen voor haar familie. Op haar 20ste was ze naar school geweest (dacht ik) maar ging het niet zo goed met de leraren. Ik geloof iets met seksueel misbruik. Het was best wel heftig om te horen. Ook worden daar -in de CAR- kinderen nog geslagen met een soort zweep. Als ze hard genoeg geslagen worden kunnen ze zelfs doodgaan aan de verwondingen. Daarnaast gaat ook niet ieder kind daar naar school, zoals we hebben kunnen horen in het voorbeeld van Sara. En wij maar zeuren dat we leerplicht hebben en dat school zo saai is…

Ik bedoel maar. Het is raar om te weten dat dat daar zo is. En bedenk dan dat wij het zo goed hebben…. Na de voorstelling was er nog een korte evaluatie. Ik vond het vooral raar om al die verschillen op te merken: wij gaan naar school en hebben leerplicht, zij willen naar school, maar kunnen of durven niet… Wij worden niet zwaar gestraft en zij zelfs lijfelijk en kunnen daaraan doodgaan… Dat wij duidelijk kunnen zeggen “nee dat wil ik niet”, terwijl hun leraar zegt: : “ik zie je om middernacht”…. Het is echt enórm raar. Na de evaluatie kregen we een boekje waarin kort de rechten van het kind beschreven staan en een blaadje met daarop verschillende websites en opdrachten die we mogen maken. Als je meer wilt weten of wilt kijken wat jij kunt doen, moet je even hier klikken en kom je op de site van Marieke Hopman. Zij was aanwezig bij de show en ik geloof dat ze zelfs in CAR is geweest. 

Over dat gesproken. Ik geloof dat dat wel weer genoeg was voor vandaag. Dan ga ik nu verder met mijn Challenge en zie je mijn blog volgende week weer!

Fijn weekend!

Volgende week is het trouwens Sinterklaas. Alvast een fijne pakjesavond! 

Marieke blogt…Appeltaarten bakken

Toen ik vorige week op het knopje ‘Publiceren’ drukte, had ik moeten merken dat ik iets vergeten was. Daar kwam ik snel achter toen ik op de site checkte of mijn blog ook echt gepubliceerd was, en zag ik wat ik vergeten was. De Titel!! En dat is toch het belangrijkste van elke blog, vlog, krantenartikel of advertentie. Want dat bepaalt namelijk of je lezer het interessant genoeg vind om door te lezen. 

Erg slim om dat te vergeten was het natuurlijk niet van mij. Sorry. Waarom ik het dan niet veranderd heb? Daar is een simpele verklaring voor: ik kan het niet. Mijn account op deze site staat om de een of andere reden niet toe dat ik dingen verander zodra ik mijn blog gepubliceerd heb. Tja, je kunt niet alles hebben in het leven.

Laten we het nu over andere dingen hebben. De dagstart bijvoorbeeld. Het ging eigenlijk best wel goed. Twee groepen maken ging goed. Het verliep allemaal prima, TOTDAT ze deeg gingen maken. Het deeg werd niet echt ‘samenhangend’, zoals het zou moeten worden. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen, gelukkig zeg. Ik heb de hele tijd rondgelopen, samen met mijn klasgenootje waarmee ik de dagstart organiseerde. Ik had er helemaal niet meer op gelet dat ik eigenlijk mijn eigen groepje moest helpen en was met iedereen bezig. Dat resulteerde dat er in de laatste minuten nog wat extra stress bijkwam, want mevrouw Theelen vond dat de appeltaarten snel de oven in moesten. En daar had ze gelijk in. 

We waren een stuk langer met de appeltaarten bezig dan verwacht. Of ja, we hadden er wel op gerekend dat we tot half elf bezig waren, maar IK was min of meer vergeten dat er nog wat werk bij kwam. Zeg maar, appeltaart snijden, appeltaart naar boven brengen, iedereen verzamelen, appeltaart eten, borden afwassen. Dat allemaal dus. Ik ben uiteindelijk min of meer de hele dag bezig geweest met appeltaarten bakken. Ze waren wel heeeeerlijk!! 

IMG-20171117-WA0011

IMG-20171117-WA0013

IMG-20171117-WA0003

IMG-20171117-WA0010 - Edited

20171117_111855

20171117_112337

20171117_112301

20171117_113302

Dit hebben we dus gedaan. Ik vond het wel echt ge-wel-dig om te doen. En dat vonden mijn andere klasgenoten ook. Als tops kregen we dat het origineel, lekker, en leuk om te doen was. De tip was om eerst het recept zelf uit te proberen. Dan hadden we misschien iets kunnen doen aan het deeg. En mevrouw Theelen was erg gemeen geweest. Ze wist dat je een recept van te voren moet uitproberen, maar heeft ons dat niet verteld. En ze heeft ons expres mensen laten aanspreken, omdat ze weet dat dat een aandachtspuntje voor ons is. Gemeen hé? Maar, als je het positief bekijkt, hebben we er wel wat van geleerd.

Waar je ook wat van kan leren is PSW. Dat is gisteren weer begonnen. Er is een opdracht binnen, maar het is nog onder voorbehoud wie wat gaat doen. De opdracht gaat over koken. Ik heb vorig jaar het recept van de cake gemaakt. Dus ik wacht nog even vrolijk af welke opdracht(en) er nog komt/komen. 

Waar ik wat minder vrolijk van word, is morgen. Oké, oké, het is bijna weekend dan en daar ben ik blij om. Duhh, weekend is altijd leuk. Eigenlijk hadden wij morgen een workshop: Rainmen group // samen denken in het kader van onderwijsinnovatie. Alleen die gaat niet door. Het komt niet goed uit, en als we het dan oppakken in het voorjaar van 2018 kunnen er misschien meer mensen meedoen. Dat is jammer, want ik had er graag heen gewild. 

Waar ik wél heen ben geweest is de workshop over Viool, Muziek en Wiskunde. En dat was écht gaaf. Die meneer die de workshop gaf was een Belgisch schooldirecteur en violist. Het was heel erg interessant. Er werd ons verteld hoe de verschillende onderdelen van een strijkstok heten. Er is dus een onderdeel van de strijkstok dat de slof heet. En er zit natuurlijk paardenhaar op. Een interessant dingetje: als het haar van de manen van het paard komt maakt het niet uit of het van de hengst of de merrie komt. Maar komt het haar van de staart van het paard, moet het van een hengst zijn. Waarom? Nou, als een merrie plast, plast ze tegen haar eigen staart. Een hengst doet dat niet, dus vandaar. Dan is het haar minder aangetast door urine. Dat schijnt beter te zijn. Uiteindelijk heeft de man die de workshop gaf zelf nog verschillende stukjes gespeeld, en dat klonk super! En natuurlijk mochten we zelf ook spelen, en dat vond ik erg leuk om te doen. Het was wel een beetje vreemd, want ik had nog nooit op een viool gespeeld. Maar ach, wat geeft het? Kortom: het was geweldig! Hartstikke bedankt!

En dan was het dit weer. Echt bedankt dat je weer gelezen hebt en laat me even weten wat je er van vond! Tot volgende week! 

 

 

Marieke blogt…

–  To live a creative life we must lose our fear of being wrong – Joseph Chilton Pearce

En daar heeft hij gelijk in. Niet dat ik die man ken verder, maar ik kwam de quote tegen op het internet en heb ‘m direct maar opgeschreven op ons “Quote Window”. Ik vond het ook wel een leuke om met jullie te delen, en misschien is het leuk om zoiets vaker te doen. 

Over creativiteit gesproken. Eigenlijk zou ik gisteren dagstart hebben, weet je nog? Dat is nu verplaatst naar vrijdag, morgen dus. Dat komt omdat er woensdag het eerste uur gym is voor de eerste jaars, en omdat de keuken dan bezet is. Dus nu hebben we de dagstart vrijdag, dus zul je nog even moeten wachten voordat ik kan vertellen hoe het gegaan is.  

Waar ik wel al over kan vertellen is de dagstart van gisteren. Eigenlijk zou ik die dus hebben, maar we hebben geruild met mevrouw Theelen. Ze verdeelde ons eerst in groepjes, 2 jongens en 2 meisjes. Daarna kregen we 20 ongekookte spaghettislierten, ongeveer 1 meter tape, ongeveer 1 meter touw en een marshmallow. En, heb je al geraden wat we moesten doen? Inderdaad, de MARSHMALLOW CHALLENGE! Dat houd in dat je een zo hoog mogelijk, vrijstaand bouwwerk moet bouwen. De marshmallow moet bovenop verwerkt zijn, en wij kregen daar 18 minuten voor. Ik moet zeggen dat het wat mij betreft een beetje minder stressvol was dan een brug bouwen. Wij hadden een spaghetti toren, met daarbovenop de marshmallow. Uiteindelijk hadden we dit:

20171115_095244

20171115_095249

Je raadt het al: die van ons is jammer genoeg omgevallen. We hadden in totaal vier groepjes, en wij waren een van de twee die daadwerkelijk iets hadden gebouwd. Maar voordat we iets konden meten, boog onze toren steeds verder door onder het gewicht van de marshmallow. En met een luide SNAP was het met ons bouwwerk gedaan. Toen was er nog maar een over:

20171115_095300

Die had dus gewonnen, ik hoop dat je het kunt zien. Het was best wel grappig om te doen, ook omdat we de marshmallows die over waren mochten opeten. 😉

Ook kregen we een filmpje te zien van TED. Daarin werd, in het Engels, uitgelegd, waarom sommige mensen wel effect hadden en andere niet. Het is het beste om meteen met de marshmallow te beginnen, want die brengt extra gewicht mee. En dan gaat je “Tadaaaa” effect naar een teleurgesteld “Oh-Oh” , als je toren omkiepert. Dat hadden wij dus. Oh-oh!  

Deze video kregen wij te zien . Heel interessant om te kijken. 

Wat ook interessant was, was de workshop kernkwaliteiten. Het ging er vooral om om jezelf te leren kennen. We maakten een schema van vier vakjes. In het eerste vakje moest je een kernkwaliteit invullen. Dan vulde je in wat er er gebeurt als je je kernkwaliteit overdrijft. Je vult ook in wat het positief tegenovergestelde is van je overdreven kernkwaliteit. En dan vul je in wat er gebeurt als je het positief tegenovergestelde van je kernkwaliteit overdrijft. Dit is ook wel bekend als: Kernkwaliteit; Valkuil; Uitdaging en Allergie. blog kernkwaliteit

Dit dus. Echt heel leuk om jezelf te leren kennen, misschien is het ook wat voor jou. Probeer het schema maar eens in te vullen met een van je kernkwaliteiten. Je mag er natuurlijk ook meerdere maken. 😉 Als je niks weet, geen probleem. Dan vraag je gewoon aan je vriend/vriendin, oom, tante, broertje of zusje wat zij vinden dat bij jou past. Het is natuurlijk ook leuk om dit samen in te vullen. Succes ermee. :-) 

Waar je míj even succes mee mag wensen is mijn dagstart morgen. Ik moet nog even het recept uitprinten. En we zijn al naar de winkel geweest om ingrediënten te halen. Alleen de boter ontbrak, want de Jumbo – ja, we zijn naar de Jumbo geweest – vond het nodig om de hele koeling te poetsen. Dus zijn we voor de boter even naar de Lidl geweest. Ik geloof dat het wel goed komt. 

Wat ook wel goed komt is PSW. Dat begint volgende week woensdag weer. Ik ben erg benieuwd wat ik dit jaar mag gaan doen en met wie. Ik heb er wel erg veel zin in.  :-) 

Volgende week zal ik je vertellen hoe het is gegaan, en natuurlijk zal ik even een paar foto’s van de appeltaarten laten zien.

En dan was het dit weer. Als je me nu wilt excuseren, ik moet nog een recept uitprinten. Alvast fijn weekend! 

 

 

Marieke blogt… bezoek Rechtbank

Zo, en daar ben ik weer. Fijn weekend gehad? Gelukkig. Ik ook. Lekker even niks doen, even uitrusten. Heerlijk. Ik vind dat dat moet kunnen. En school vind dat blijkbaar ook, want we hadden dinsdag en woensdag studiemiddag. 

Goed, dat klopt niet helemaal, dinsdag waren we eerder uit vanwege TED. Ik mocht niet mee, want -jammer maar helaas- moet je er 16 voor zijn. Ik had er eigenlijk best graag naartoe gewild. Ik ben wél meegeweest naar de rechtbank.  

En dat was leuk.We waren om 8.15 uur daar. We hadden geluk en mochten gelijk naar binnen. Nou ja, naar binnen… Voordat we echt naar binnen konden moesten we eerst door een controle. Tassen, jassen, sleutels, telefoon en andere dingen in een bakje. Dat bakje ging door een scanner. Terwijl dat bakje door de scanner ging, liep jij zelf ook door een scanner. Daarna werd je nog gescand met de hand. We hadden geluk en mochten allemaal doorlopen. 😉 Ik had ook niet anders verwacht. 

Toen waren we echt binnen. Ik was een beetje verbaasd, want ik was nog nooit in een gerechtsgebouw geweest. Het zag er op de een of andere manier vrij leuk uit. We mochten naar binnen in zittingszaal A. Voordat de rechtszaak begon, was er een meneer die ons uitleg gaf. Die meneer, ik weet niet hoe hij heet, schijnt zelf Griffier te zijn (een griffier is iemand die alles wat er in een rechtszaak gezegd wordt noteert). Op een gegeven moment kwam de Officier van Justitie binnen, en kort daarna de Politierechter en de Griffier. Opvallend was dat het allemaal vrouwen waren. Ja, het was een Politierechter. Er was dus maar één rechter, geen drie. Toen ging de man die ons dingen had uitgelegd weg, en kort daarna kwamen de mensen voor de eerste rechtszaak binnen.

Het waren twee mannen, die allebei een advocaat bij zich hadden. De mannen hadden schijnbaar een verkeersruzie gehad die was uitgelopen in een vechtpartij. De Politierechter begon met het controleren van de gegevens. Volgens mij gaf ze daarna de Officier van Justitie het woord, want als ik me niet vergis hoort dat zo. Uiteindelijk is besloten de zaak aan te houden. Het blijkt gunstiger te zijn voor beide partijen. De zaak duurde zo’n twintig minuten. Van de tweede rechtszaak is dat helaas niet te zeggen.

De tweede rechtszaak waar we bij waren duurde zo’n anderhalf uur. Opnieuw waren er twee mannen. De een had een advocaat bij zich, de ander niet. Ik noem ze voor het gemak even meneer 1 en meneer 2. Meneer 2 had zijn advocaat bij zich. Hou je vast, want ik ga je nu proberen uit te leggen hoe het zit. Meneer 1 (dus zonder zijn advocaat) had een vriend, of een kennis (waarvan later na bleek dat die aanwezig was bij de rechtszaak). Die kennis is dus meneer A. Meneer A had iets kapot aan zijn auto, en meneer 1 zei dat hij het kon maken. Meneer 1 had nog een andere vriend, meneer 3. Meneer 1 was onder invloed van drank en/of drugs en was helemaal van de wereld. Samen met zijn vriend meneer 3 ging hij in de auto op weg naar meneer 2 (die in de rechtszaak zijn advocaat bij zich had). Uiteindelijk hebben meneer 1 en meneer 3 de auto aan meneer 2 verkocht. Wat er daarna gebeurde weet ik niet meer, maar het komt erop neer dat meneer 2 de auto naar de sloop heeft gebracht. 

Daarnaast was er nog iets. Meneer 1 (zonder zijn advocaat dus) had wat meer problemen. Naast dat hij dus een drank en ik geloof ook drugs verslaving had/heeft, is hij gezien met een nepwapen. Dat nepwapen is in beslag genomen. Dat probleem werd ook meteen in deze rechtszaak afgehandeld. Zo. Snap je het nog? Nadat het allemaal behandeld was, moesten we even de zaal uit zodat de Politierechter even na kon denken. Voor zover ik het nog weet, is besloten dat meneer 2 (met zijn advocaat) een geldboete krijgt, die hij in termijnen mag betalen. Of hij verder nog iets moest weet ik niet. Meneer 1 (zonder zijn advocaat) moet, voor zover ik me nog kan herinneren, een bepaalde tijd de gevangenis is. Daarnaast moet hij worden opgenomen in een kliniek.  Dan heb je nog meneer A, maar ik weet niet meer of hij zijn schade vergoed krijgt. 

En toen deze rechtszaak was afgelopen, eindigde daarmee ook ons bezoek aan de rechtbank. Na een vrij korte evaluatie konden we naar huis. Nu ik het zo bekijk, vond ik het erg leuk en leerzaam. Bedankt meneer Voncken en mevrouw Bartels!

En nu even iets compleet anders. Maar je gedachten los van de Rechtbank en verplaats ze naar de dagstart. Die heb ik volgende week woensdag, samen met een klasgenoot. We hebben de wereld artistiek, en omdat de meeste in onze coachgroep helemaal gek zijn op eten 😉 hebben we besloten iets te bakken. Een (of twee, ligt aan het aantal stukken die eruit gaan) appeltaart. En als dat niet kan appelflappen of pepernoten. Daar zit wel een prijskaartje aan, want we moeten alle ingrediënten zelf meenemen. Schijnbaar mogen we niet gebruiken wat in de keuken staat, want anders hebben degene die de keuken standaard gebruiken geen ingrediënten meer, vertelde een docente ons toen we ernaar gingen vragen. Helaas. Dat betekent dus dat we de ingrediënten moeten kopen, en ik heb het er net met mevrouw Theelen over gehad en er bestaat een kans dat ze vergoed worden door school. Dus, ik heb nu al zin in woensdag. Mmmmm….

Naast de dagstart heb ik nog verschillende Challenges, onder andere die van de gym. Ik heb er zojuist met mevrouw Theelen over gesproken. Mevrouw Theelen heeft gesproken met de “gymsectie” zoals ze dat zelf noemt. Over aanwezigheid, blessures, lesopbouw enzovoorts. De LO-docenten (LO staat voor Lichamelijke Opvoeding) staan open voor inbreng – workshops – van onze kant. Dus dat is in ieder geval positief. Als jij nog ideeën hebt, moet je dat maar even laten weten. 

Daarnaast is er nog het E-bike project, oftewel VTANE (Van Tweede Auto Naar E-bike). Daar heb ik gisteren bespreking van gehad. Even dat je het weet: deze Challenge is niet van mij, ik ben gevraagd om er aan mee te doen. We willen een promotiefilmpje maken voor de E-bike. 

En dan als laatste een andere workshop. 24 november is er een workshop waar ik heen ga. Ik zal de tekst die in de agenda staat even letterlijk knippen plakken. 

Samen denken in het kader van onderwijsinnovatie Inhoud van de sessie – wat kunnen de leerlingen verwachten? Het zou fijn zijn dat we via een energiegevende sessie met de leerlingen tot een footprint komen van het succes van Agora-onderwijs, zodat we deze kunnen meenemen in een verdere opschaling van Agora. Wat zijn de belangrijkste successen, wat moeten we blijven behouden voor succes en wat moet juist anders. Via de stem van de leerlingen kunnen we verder bouwen aan, wat inspireert hen en hoe kunnen we onze andere stakeholders enthousiasmeren om het succes van Agora voort te zetten, uit te breiden, aan te steken.

Dus, dat staat nog op de planning. En dan was het dit weer. BEDANKT voor het lezen en dan zie je mijn blog volgende week weer. 

 

Marieke blogt… Workshops

Weet je nog dat ik heb gezegd dat we Global Cyber Day hadden? Nee? Ja? Nou, het was heel leuk! Ik zal zometeen even vertellen hoe en wat. Weet je ook nog dat ik had gevraagd of het leuk zou zijn als ik vaker foto’s zou plaatsen? Volgens mij vinden jullie dat wel leuk, dus ik ga mijn best doen om vaker foto’s te plaatsen. Om te beginnen met de Global Cyber Day. 

20171027_122707

Dat kregen we te zien toen we binnenkwamen. Er waren drie mannen van KPMG die dingen kwamen vertellen. Over wat het beste wachtwoord is, dat je niet voor alles hetzelfde wachtwoord moet gebruiken en dat je je wachtwoord het beste regelmatig kan veranderen. Maar ook dat je moet oppassen met wat je deelt, met wie je dat deelt en (als er bijvoorbeeld meerdere mensen op de foto staan, die er niet al te geweldig opstaan) of je het leuk vind als iemand anders iets soortgelijks van jou deelt. We deden ook verschillende Kahoots (dat is een quiz die je kunt maken via internet). Helaas was de tijd te kort, want ik geloof dat we een deel van de presentatie niet hebben gedaan, en we konden een Kahoot niet afmaken. Er kwam namelijk nog een groep na ons, dus konden we helaas niet langer doorgaan. 

Dat is jammer, maar soms is het niet anders. Wat ook jammer is, is TED. Dat is dinsdag 7 november. Wij zouden er via school heen mogen, en  ik had me ook opgegeven. Totdat TED ermee kwam dat je minimaal 16 jaar moet zijn. En helaas ben ik dat niet. Dat vind ik echt jammer. Ik had graag meegewild. TED zou wel in het Engels zijn, maar goed, dat is alleen maar leerzaam. Kijk maar even op: https://www.ted.com/ . Ik geloof dat het dit is. 

Over dinsdag 7 november gesproken. Dan is er ook het bezoek aan de Rechtbank. Daar ga ik wel heen, gelukkig. Het lijkt me heel interessant. Enige minpuntje: het begint om 8.20 uur ’s morgens. Maar ja, je moet er wat voor over hebben. Er zit wel een klein voordeel aan. Omdat ze dinsdag ook naar TED gaan, is iedereen vanaf 11.30 uur uit. Wij zijn rond 11.00 uur klaar bij de Rechtbank. We mogen daarna naar huis. Het heeft ook weinig zin om dan nog naar school te gaan. Elk voordeel heeft zijn nadeel. 

Nu we het toch over voordeel hebben, volgende week is eigenlijk maar een kort weekje. Op woensdag is er studiemiddag, dus zijn we eerder uit. En dinsdag is ook maar een halve dag. Ik vind het eigenlijk wel prima. 😉 

De workshops die ik heb gevolgd zijn ook wel prima. Ik noem het nog steeds zo, want Inspiratiesessie…. Ik weet het, ik raak er ook wel aan gewend. Toch hou ik het voorlopig op workshops. :-)

Ik geloof dat ik al verteld heb over de workshop SFX- make-up. In ieder geval dat ik er naar toe zou gaan. Het was echt vet om te doen. Als eerste heb ik een gebroken nagel gemaakt. Daarna heb ik een nepwond gemaakt. Het was heel gaaf om te doen. Ik heb foto’s gemaakt, niet alleen van mijn ‘wonden’.

Let op! als je niet zo goed tegen (nep)bloed en/of (nep)wonden kunt, kun je deze foto’s maar beter overslaan.

Al moet ik zeggen dat ik ze niet zo heel eng vind, maar ja, ik heb een deel van die wonden gemaakt en weet dat het nep is. 

20171030_140542

Deze ⇑ heb ik gemaakt. Je ziet het alleen niet zo goed, maar het moet een gebroken nagel voorstellen. 

20171030_140558

20171030_143449

Deze ⇑ heb ik ook gemaakt.

20171030_143410

Dat dus. En, zijn ze niet práchtig? 😉  Nou, dat is dus wat wij doen op school. :-)  Een van de dingen van. 

Daarnaast heb ik nog een workshop Yoga gehad. Dat was ook zeer leuk om te doen. Echt. Daar heb ik alleen geen foto’s van, sorry. Volgende keer beter. 

Nou, naast die workshops gaan mijn Challenges nog gewoon door. Ik doe nu ook Nederlands via VO-Content. Dat bevalt me een heel stuk beter dan Studyflow, moet ik eerlijk zeggen. Vooral omdat ik de opdrachten maak in een Google Docs, zodat mijn voortgang niet zomaar kan verdwijnen. Ik heb ook de mogelijkheid om mijn dingen zelf na te kijken, hoewel er wel af en toe opdrachten tussen zitten die nagekeken moeten worden door een “docent”. Ik neem aan dat mevrouw Theelen dat wil doen. 

Bijna iedereen heeft in onze groep ook een keer een dagstart georganiseerd. Dat betekent dat het rondje weer opnieuw kan beginnen, dit keer in tweetallen. We moeten de dagstart organiseren in een bepaalde wereld, maar die krijgen we nog te horen. We hebben ook afgesproken dat iedere vrijdag, iedereen om de beurt, iets lekkers meebrengt. Dus wat dat betreft zitten we gebakken. 😉 

Er is iets wat nog moet gebeuren, en daarbij kan ik wel wat hulp gebruiken. We hebben het er laatst in de coachgroep over gehad, en zijn tot de conclusie gekomen dat het lokaal nog erg kaal is. Nu zit ik half voor het raam en half voor een muur. Heb jij enig idee wat ik kan doen? Laat het me even weten! 

En dat was het dan. Alvast een fijn weekend en tot volgende week! 

 

Agorafobie?

BENT U EEN NETWERKER? VAN NATURE? Houdt u ervan om midden in de belangstelling te staan? Vindt u het moeilijk om mensen die u niet kent zomaar aan te spreken? Veel mensen houden er niet van om midden in de belangstelling te staan. En veel mensen springen niet graag direct op nieuwe mensen af om zichzelf voor te stellen. Dat is wel anders in de Amerikaanse cultuur, maar wij Nederlanders zijn niet zo’n ‘Kijk, hier ben ik’ – mensen.

agorafobieDE COMMUNITY-AVOND ALS OPEN PLEIN laat zien dat ook wij ‘grote’ mensen pleinvrees hebben, Agorafobie. Een mooie opening van de community-avond afgelopen maandag 23 oktober! Je plek innemen in een grote ruimte, als eerste, of als enige, nee… bescheiden kiezen we allemaal een plekje aan de rand, misschien zelfs wel aarzelend aan die rand, omdat we niet ‘haantje de voorste’ willen zijn en niet op willen vallen.

VOORBEREID OP DE COMMUNITY-AVOND? Ik stelde mijn beide kinderen die vraag al halverwege de herfstvakantie. Of ze wisten wat we wilden weten, vragen, laten zien… wat ze wilden ‘verkopen’. Nog in de auto ernaar toe zei ik: “Dit is werken vanavond hoor, netwerken… je hebt vanavond de kans om van ouders van 160 kinderen informatie te krijgen, een kans om ergens mee te lopen, tips, een leuk gesprek. En die kans moet je grijpen!“

ACQUIREREN, ZO HEET DAT HEEL NETJES IN ADVIESTERMEN. Het deed me denken aan mijn werk als organisatieadviseur. Naar een bijeenkomst toe gaan met potentiële klanten, meestal in een absoluut niet creatieve ruimte, zakelijk, doods, met heel veel mensen die er hetzelfde uitzagen. Blauw-zwart-grijs domineerde bij de mannen in kostuum… dames in dezelfde kleuren met iets
meer mogelijkheid tot creativiteit en in soortgelijke dresscode. Al werkte rood tijdelijk ook wel… maar het was zo tegen de haren instrijken…

ZORG DAT JE MINIMAAL 5 VISITEKAARTJES UITGEWISSELD HEBT en daarvan minimaal 2 kansen hebt om na te bellen. Zorg dat je telefoonnummers en namen hebt, laat het niet aan de gesprekspartner, dan ben je een mogelijke ‘lead’ kwijt. Weet wat je te bieden hebt. Meer dan 80% van je presentatie is uitstraling, zelfvertrouwen, slechts een klein percentage heeft met inhoud te maken. Zorg dat je contact legt.

HET WAS GENOEG…. OM TE VERSTIJVEN. De opgelegde resultaatgerichtheid aan de voorkant en de ‘grijze –niet onderscheidende- massa’ maakte dat ik het niet natuurlijk vond aanvoelen om contact te leggen met anderen. En dan continu in het gesprek waakzaam zijn om ergens op in te steken. Ik kreeg tijdens opdrachten vaak de reactie dat ik goed kon invoelen, reflecteren en aanvullen, maar in een dergelijke context bleef daar weinig van over. Acquireren….

BOYS OLD NETWORK, ik kan me voorstellen dat dat wellicht beter werkte omdat de relaties al gelegd waren. Al kwamen in zo’n netwerk weinig dames voor en al helemaal niet van mijn (jonge) leeftijd. Want er golden weer regels, weliswaar weer andere, maar toch… het komt aan op binnen het geldende kader blijven.
Dus al pratende met mijn kinderen dacht ik: is het wel zo’n goed voorbeeld dat ik mijn kinderen al van tevoren vraag om ‘voorbereid te zijn op de community-avond’ met die achtergrond? Eigenlijk niet? Het is niet zo dat ze zich niet hoeven voor te bereiden, maar de drive erachter mag een andere zijn. En eigenlijk weet ik dat toch ook wel?

HET BEGINT BIJ PASSIE. Passie maakt je ‘ongevoelig’ voor regels, procedures, verhoudingen, resultaten. Het laat je ziel zien aan anderen, daar waar je warm voor loopt. Het laat je communiceren vanuit je hart en daar is vaak geen enkel argument, ego of wat dan ook tegenop gewassen. En daar heb je weinig regels voor nodig!

RECALCITRANT? OF COMMUNICEREN VANUIT JE KRACHT? In een situatie dat de emmer van regels, procedures en ‘moeten’ overliep in mijn tijd stapte ik uit het rollenpatroon en ging ‘gewoon staan’ voor wat ik vond, hoe ik het wilde doen en vertelde dat zonder poespas, zonder strikje, lintje of wat dan ook maar met de houding: ‘Take it or leave it!” Met het risico dat de klant af zou haken. En… dat deed de klant dus niet. Sterker nog, IK was degene die ze wilden hebben voor de opdracht. Mijn enthousiasme en passie, dat hadden ze nodig!

DAT BETEKENT NU NIET, DAT JE MAAR ALLE REGELS AAN JE LAARS KUNT LAPPEN. Maar authentiek zijn, vanuit jezelf communiceren, dat is het sterkste dat je te verkopen hebt en het overtreft alles. Je aanpassen kan enkel en alleen door het jasje te verwisselen en je af te stemmen op de gewenste buitenkant, zolang die kern van binnen maar de motor is van je doen en laten. Er zijn allerlei termen voor op het spirituele vlak, maar het is eigenlijk verre van zweverig. Het is jezelf ZIJN (goede definitie voor de spirituele wereld?)

REGIE VOEREN OVER JE EIGEN ONTWIKKELING, dat is voor ons als ouders de belangrijkste reden om beide kinderen naar Agora te laten gaan, maar ook niet de gemakkelijkste om in praktijk te brengen. We zijn al zover ‘geautomatiseerd’ in de huidige maatschappij en ‘overruled’ door aangepast gedrag dat we ook ‘waken’ over de prestaties van onze kinderen.

EEN EYE-OPENER DAN OOK, DIE TERLOOPS GEMAAKTE OPMERKING OVER AGORAFOBIE. Zonder je bewust te zijn van wat je wil, waar je warm voor loopt, wat je moeiteloos vol kunt houden, waar je de tijd vergeet- kun je veel aangepast gedrag vertonen, veel kopiëren van anderen, automatiseren wat je verteld wordt en veel regels en procedures naleven om mee te gaan met de stroom. Maar natuurlijk is het niet en het kost veel moeite, tijd en energie om dat vol te blijven houden. Het is niet vanuit JEZELF leven en al helemaal geen regie voeren over je eigen leven.

DE COMMUNITY-AVOND IS EEN OPEN PLEIN waar iedereen in het midden mag gaan staan. Eenvoudigweg omdat de drang wat je wil weten, dat wat je wil leren en wat je wil laten zien zo groot is, dat het je angst overstijgt om voor de groep te gaan staan. En dat doen onze kinderen met regelmaat, ze maken stappen om in het midden te kunnen gaan staan. Iets waar wij als ouders wellicht nog wel iets te leren hebben. In elk geval ik, door er zonder enig oordeel of vastomlijnde gedachte of overtuiging naar te kijken en te luisteren. De puurheid en de kern te ervaren en al die jasjes ‘uit te trekken’.

smiley-432563_960_720

EIGEN-ZINNIG, EIGEN-WIJS, ONT-SCHOOLD en besmet met rebellie ben ik inmiddels door Agora – misschien ben ik dat wel altijd geweest. Ik wil eigenlijk nog weinig weten van reguliere systemen, ik word er ongeduldig van en zie ook de zin van een discussie niet meer zitten. Ik zie het zwoegen van de vrienden van mijn kinderen die op andere scholen zitten. Ik zie de ontwikkeling van mijn eigen kinderen. Ik zie en ervaar het nut van verveling en tijd over hebben en er iets mee willen doen en herken steeds meer de IK die mijn beide kinderen al ZIJN. Ik denk inmiddels in Challenges voor mijn eigen vragen en nieuwsgierigheid en vraag aan mijn kinderen of ik mijn Target Proces goed ingevuld heb. Ik kan nog steeds verwonderd raken… eigenlijk steeds meer sinds beide kids op Agora zitten.

IK BEN BENIEUWD OF U DIT HERKENT? OF HET EEN GLIMLACH OP UW GEZICHT TOVERT? Ik vond deze community-avond zeer geslaagd, heb veel leerlingen gesproken en gezien wat ze gemaakt hadden. Gewoon prettig om te ervaren, te zien was, te beleven. Dat ik hier en daar een tip kon geven en daarmee ook het gevoel had iets bij te kunnen dragen. Zeker voor herhaling vatbaar.
Misschien zelfs wel een idee om de leerlingen zelf eerst rond te laten lopen bij elkaar voordat de ouders komen voorafgaande aan de community-avond zodat ze zelf kunnen ‘netwerken’, op een passievolle manier dan!
Denk eraan! De volgende keer geen open ruimte meer in het atrium maar passievolle mensen die nieuwsgierig zijn naar wat er geboden wordt door de leerlingen, ‘anxious’ om hun eigen talenten te laten zien en trappelend om de markten – werelden – verder te verkennen?