Keuze-stress?

SOMS IS HET LEVEN VAN EEN BLOGGENDE AGORA-OUDER MOEILIJK… En dan heb ik het niet over het uitleggen van de school waar je kind naartoe gaat. Ik heb het over de FLOW die een Agora-ouder kan ervaren en die ook ‘gestroomlijnd’ mag worden. Dat je zoveel ideeën in een keer hebt, dan het moeilijk wordt te kiezen. Keuzestress dus!

creatieve mensenINSPIRATIE EN CREATIVITEIT kennen geen grenzen. Ze zeggen niet voor niks ‘Creatieve mensen hebben rommel, maar hebben overal ideeën liggen’. We hoeven onze kinderen niet vreemd aan te kijken als ze niet goed weten wat ze moeten gaan doen. Soms denken we dat ze ‘niks’ doen, of niet ‘doorpakken’. Maar… het kan ook net zo goed zijn dat ze gewoonweg niet kunnen kiezen?! Er is namelijk zo ontzettend veel te kiezen. Zoveel wat leuk lijkt! En maak dan maar eens de ‘juiste’ keuze!?

IK HEB AL ZO’N MAAND LANG VERSCHILLENDE CONCEPTEN LIGGEN VOOR MIJN BLOG… en ik kan niet kiezen waarover ik het wil hebben. Over de berichten in de media over Agora, over de eerste examens, over de community-avonden, of alles wat weer doorontwikkeld gaat worden bij Agora… pfff. Resultaat: tot nu toe nog niks. Dus ik ga gewoon niet kiezen! En laat ik van alles de revue passeren wat mijn aandacht heeft getrokken met een vooruitblik voor het nieuwe schooljaar! Een iets langere blog als ‘zomereditie’. Neemt u hem vooral mee op vakantie, het laatste deel ervan dan, want dat gaat over U!

ALS EERSTE: DE BEELDEN EN WOORDEN IN DE MEDIA. Is het u ook opgevallen? Foto’s of films in de media laten graag beelden zien van kinderen die ‘hangen’. De bank of stoel wordt niet gebruikt zoals ergonomisch ontworpen en arbotechnisch bedoeld, maar de kids op de foto zitten met de benen over de leuning, voeten op de bank, onderuitgezakt met een voet op de bank en benen over elkaar en een notebook ergens… De voeten kunnen trouwens ook op tafel liggen. De Agoriaanse hangjongere…

WAT ROEPT ZO’N BEELD OP BIJ IEMAND DIE AGORA NIET KENT?  “Die doet toch niks?”  We vergelijken het stiekem in ons achterhoofd met de keurig rechtop zittende leerling in het klaslokaal van de reguliere school die zijn ogen richt op de leerkracht voor de klas. De fundering van het ‘oude’ systeem. En we nemen dan aan, dat deze met zijn aandacht is bij wat
de leerkracht vertelt maar is dat zo?

48518342-woorden-hebben-de-machtMET WOORDEN ALS ‘GELOVEN, IDEE, DURVEN, PROBEREN EN IDEALE WERELD’ wordt Agora beschreven. Terwijl de verwoording van het reguliere systeem doorspekt is met feitelijkheden over toetsen, niveaus, vakken, vaktermen. Stukken tekst als ‘moet ze ineens huiswerk maken – deed ze vroeger nooit’, ‘saaie teksten en jaartallen’  en ‘de lakmoesproef’ vertellen mij als lezer weinig over Agora, maar veel over het reguliere systeem.

HOE ANDERS IS DE BLOG GESCHREVEN IN HET ENGELS OVER AGORA: ‘Burn down your school and don’t build a new one’ **  Het is een interview met Sjef Drummen. Vanaf het begin wordt je als lezer meegenomen in een nieuwe wereld, eentje die recht doet aan ‘onderwijsvernieuwing’.  Niks vanuit een referentiekader ‘regulier’, maar puur de beschrijving van wat Agora is! Als je als lezer onbekend bent met Agora wordt je aandacht getrokken door de titel, je start met lezen, je fronst je wenkbrauwen, ervaart een kriebelend onwennig gevoel in je onderbuik als je leest en je bent verbaasd. Langzaam zak je onderuit op de bank tijdens het lezen van het artikel, je legt je benen over elkaar en zet een voet op de bank en leest geconcentreerd door…. onderuitgezakt! Kortom: het wordt tijd voor meer van dit soort artikelen die uitgaan van Agora en niet van een vergelijking met een regulier systeem! En daar hoort een Agoriaanse begrippenlijst bij! Dus Marieke blogt… dat moeten we toch eens doen in het nieuwe schooljaar

EEN ANDER PUNT, DE WONDERE WERELD VAN AGORA! Als ik een van de belangrijkste tastbare kenmerken van Agora mag opnoemen, dan is het de (inrichting van de) fysieke ruimte! Al bij mijn eerste binnenkomst in het gebouw van Niekée was er de drang om verder de school in te lopen en te ontdekken en het deel waar Agora toen zat vond ik geweldig. Zo’n ruimte waar je om je heen blijft kijken. En waar voor verschillende doelen een ‘hoekje’ te vinden is! Je leeromgeving moet verwonderen, je inspiratie geven, ruimte geven om met elkaar samen te werken en elkaar te helpen, je moet er rust kunnen vinden en actief kunnen zijn door iets te maken, iets te doen en met vallen en opstaan te leren. Je moet je je er thuis voelen!

NIET ALLEEN DE REGULIERE SCHOLEN, maar ook veel werkplekken zijn doorsnee grijs, zwart, houtkleur met ergonomisch verantwoorde afgestelde bureaus en stoelen. Daar heb ik ook aan gezeten, met als resultaat RSI-klachten door het ‘vastzitten’ in die verantwoorde houding. Ik heb het sowieso niet zo op die fantasieloze werkplekken. Ook flexibele werkplekken waren niet zo mijn ding; je had een locker, een altijd-veel-te-zware tas en de keuze uit diverse plaatsen met glazen wanden om te gaan zitten aan altijd nog verantwoord kantoormeubilair. Begrijp me niet verkeerd, veel mensen zullen er wel bij varen, maar ik niet.

schommelen-2600-meter-hoogte-607x453IK HOU WEL VAN IETS AFWIJKENDS. Mijn eerste werkplek was een enorme ruimte met een grote maquette waar speciaal voor mij een tafel in geplaatst was. En dat was het… In een volgende baan had ik alles standaard grijs. Vaak zette ik er dan ook een vaas met bloemen neer en hing er iets persoonlijks kunstzinnigs aan de muur voor wat meer kleur. Toen ik mocht thuiswerken vond ik het werken aan de keukentafel met de muziek aan het fijnste. En dat alles zonder RSI-klachten. Ook tijdens de flexibele werkplekken en kantoortuinen vond je mij toch nog op plekken die eigenlijk niet bedoeld waren om te werken; de vergaderkamer met een hele grote houten tafel, de keukencorner in een hele grote ruimte. Alles waar het maar niet standaard was, waar ik het gevoel van ruimte kon ervaren en er een aangename beweging en rumoerigheid om mij heen was. De beste manier om geconcentreerd te werken of geïnspireerd te raken.

HET SOUTTERRAIN WAS HET MARKTPLEIN  van Agora dat kon groeien tot 60 leerlingen. Overzichtelijk en prikkelend tegelijkertijd. Vorig jaar zaten de coachgroepen in een grote L bij elkaar op de tweede verdieping, aaneengesloten. En dit jaar met de groei naar 160 leerlingen is de helft van de tweede verdieping voor Agora, onderbroken door een aantal lokalen. Ik ben wel nieuwsgierig hoe dit gaat lopen in het nieuwe jaar met meer dan 250 leerlingen. Die combi van Harvard University, een boeddhistisch klooster, een atelier, een marktplein en de Efteling vind ik een absolute must! Ik hoop dat het met de groei van het aantal leerlingen absoluut behouden kan worden. Anders dan toch maar: ‘burn down your school and don’t build a new one!’ Een oude loods kan toch net zo goed? Of in een fabriek waarin vroeger gresbuizen gemaakt werden?

trots als pauwWAT AL EEN TIJD ALLE AANDACHT KRIJGT ZIJN DE EXAMENS VAN AGORA! Met nog niet zo lang geleden landelijke aandacht bij Nieuwsuur met de mooie eindresultaten! Trots daarop… of liever gezegd FIER! Super dat die aandacht er is! Ik krijg alleen kromme tenen bij oneliners die op de voorgrond komen te staan als: ‘ik wist eigenlijk niet hoe ik examens moest maken!’ Ook hier geldt weer: vergelijking met regulier staat zo centraal in het verhaal. Het zou zo mooi zijn als er een oneliner komt als: ‘Zonder vijf jaar zwoegen en blokken mijn Havodiploma gehaald!’ en dat we antwoord geven op de vraag of kinderen examens kunnen maken: ‘Nee, natuurlijk niet! Agoriaans leren is niet gericht op het voldoen aan extern geformuleerde resultaten in een toets, maar werkt vanuit intrinsieke motivatie. En intrinsieke motivatie is veel sterker dan externe beloning! Dus kunnen voldoen aan de externe beloning van eindtermen doen we zo laat mogelijk in de ontwikkeling van onze leerlingen. En, zonder het ‘in de gaten te hebben’. Ach, wellicht volgend jaar?

ALS ALLERLAATSTE: VOORBEREIDEN VOOR HET NIEUWE JAAR! Onze kinderen gaven het ook al aan in de laatste weken; het toewerken naar de afronding van het schooljaar en de voorbereiding voor het nieuwe jaar. Hoe deel je meer dan 250 kinderen in in coachgroepen, hoe behoud je de community-sense en blijft het wel bestuurbaar? Wat doe je met alle ervaringen van afgelopen jaar met de eerste examenkandidaten. Er is hard gewerkt door de coaches om een antwoord te geven op al die vragen en te organiseren dat we 20 augustus weer van start kunnen gaan met een nieuw schooljaar!

DAN KOM IK BIJ EEN BELANGRIJKE VRAAG: HOE ZIT HET MET U? ALS AGORA-OUDER? Bent u tevreden over de wijze waarop u als ouder participeert? Of wilt u misschien meer? Op de community-avond van 25 mei was er een ingelaste ‘praatgroepsessie’ met en door ouders over een aantal onderwerpen waaronder de ouderbijdrage, of beter gezegd, de ouderparticipatie. En dat was erg prettig! We constateerden dat we eigenlijk allemaal heel graag willen participeren maar er nog wat haken en ogen zijn om dat daadwerkelijk te doen. Zoals weten van elkaar wie wat doet als ouders, om geïnspireerd te raken en voorbeelden van elkaar te zien. Of om gewoon samen een sessie te doen. Maar ook, het uit handen nemen van werk dat nu bij de coaches ligt en veel tijd en voorbereiding vraagt, zoals de community-avonden! We vonden het erg betekenisvol (om maar een Agoriaans woord te gebruiken) om dit met elkaar te delen, maar de tijd ervoor was veel te kort. Met een klein groepje enthousiastelingen hebben we de ideeën op papier gezet om als ouders actiever betrokken te worden!

sometimes you needALS U ERGENS ENTHOUSIAST OVER BENT, GEPASSIONEERD, of dat nu uw beroep is of uw hobby of iets heel anders. Als u hand en spandiensten kunt verlenen op een community-avond of bij het begeleiden van leerlingen buiten de deur… Als u structureel tijd beschikbaar heeft om mee te helpen in de informatieverzameling en vastlegging van wat ouders allemaal kunnen. Gewoon een dagdeel beschikbaar zou zijn per week of maand… Bent u trainer of coach? Heeft u een eigen bedrijf? Bent u een BBQ-chef? … Wat dan ook… doe mee volgend jaar!  We gaan er alles aan doen vanuit de ouders om zelf hierin actief mee te kunnen doen. Samen met leerlingen en coaches zijn we Agora, maken we ons eigen netwerk zichtbaar, laten we onze kinderen mee leren door te doen en geven we de coaches volop ruimte om hun focus op onze kinderen te leggen.  Persoonlijk wil ik geen coaches meer met tafels zien slepen op een community-avond, maar vooral leerlingen en ouders. En dat kan heel goed met zo’n grote groep ouders!

DUS: ALS NU UW HART SNELLER GAAT KLOPPEN en de ideeën zomaar in u opborrelen… hou dat vast, pak een vel papier en schrijf op wat u zou willen doen! Ervaar de flow en creativiteit van een Agoriaanse ouder die vrijheid krijgt om actief mee te doen op de school van zijn of haar eigen kinderen! De mogelijkheden zijn in principe … eindeloos! En bent u gewaarschuwd! Het kan leiden tot keuzestress…. Neemt u dat papiertje maar mee op vakantie! Filosoferen daarover kan heel goed op een terrasje in de zon! U ontvangt een mail van ons groepje enthousiaste ouders via Agora waarin u concreet al wordt gevraagd om de eerste community-avond actief deel te nemen. En op die community-avond besteden we aandacht aan op welke manieren u verder zou kunnen participeren! Dus, fijne vakantie allemaal –met veel creativiteit en flow – en tot volgend schooljaar!

*How a school should look like – an interview with Sjef Drummen by Lucie Renard, June 15, 2018 – bookwidgets.com

Marieke blogt over sprookjes

er was eens

Er was eens, er was eens een school hier heel dicht in de buurt. Op die school maken alle leerlingen hun eigen sprookje. Ieder hoofdstuk noemen ze een Challenge, een uitdaging. In elk hoofdstuk leren ze nieuwe dingen, die nuttig zijn voor een volgend hoofdstuk. Ze leren samen te werken, elkaar te vertrouwen en respecteren. Ze vormen een team, maar kunnen ook individueel prima werken. En, boven alles, ze zijn gelukkig, omdat ze hun eigen sprookje maken. 

Ieder sprookje is anders, heeft andere hoofdstukken en andere leermomenten. Dat verklaart meteen waarom iedereen uniek is. In sprookjes hoort goed en kwaad, dat ook weerspiegelt wordt in de Challenges. Niet ieder hoofdstuk gaat zoals je dat graag wilt. Want ook al ben je de schrijver van je eigen sprookje, je bepaalt niet wat andere figuren daaraan bijdragen. Voor een deel wel, natuurlijk. Je bepaalt ieder hoofdstuk opnieuw wat je doel is. Of je dat doel haalt, ligt aan jezelf. Daar komt verantwoordelijkheid bij kijken, afspraken nakomen en tactieken toepassen die je in vorige Challenges geleerd hebt. Hoe je dat doet, is helemaal aan jezelf. 

Het gaat erom dat je gelukkig bent. Zoals in ieder sprookje heb je daar ups en downs voor nodig. Het is heel goed mogelijk dat alle sprookjes die je schrijft dezelfde richting hebben. Dan gaat je coach, in sprookjes ook wel bekend als de verteller, je vragen een interessante, uitdagende twist aan je sprookjes te geven. Dat is in het begin even wennen, een nieuwe stijl proberen is altijd spannend. De verteller, ervaren op het gebied van sprookjes, helpt je daarbij. Door tips te geven, ervaringen te delen of een duwtje in de juiste richting weet jij, als sprookjesmaker, precies hoe je je verhaal spannend houd. 

oeps..

Ik bedoel, zie je dit al voor je in een sprookje? Op deze manier houd je het wel zeer spannend…..

Jij bent namelijk niet de enige die de sprookjes beleeft. Als verteller is het belangrijk dat je verhalen gehoord worden. Dat je feedback krijgt, op een manier die je kunt gebruiken voor je volgende sprookje. Het is belangrijk dat je presenteert wat je bezig houdt, wat je al gedaan hebt en wat je nog wilt doen. Dat je tops krijgt van andere sprookjesmakers, tips van vertellers met dezelfde ervaringen en enthousiaste ideeën van andere sprookjesfiguren. Daarnaast is het ook zeer belangrijk dat je je sprookje vertelt, zodat je je communicatievaardigheden verbetert. Jij bent belangrijk, en je sprookje verdient het om gehoord te worden!

wondermooie sprookjes

Dat, mijn lezers en luisteraars, is wat jullie afgelopen jaar hebben gezien op deze blog. Ervaringen van internationale sprookjes, ideeën en uitvoeringen van nieuwe hoofdstukken en bewijs en foto’s van beëindigde sprookjes. Het was heel tof en zeer leerzaam om dit jaar weer de blog van Agora Roermond te schrijven. Ik wil jullie heel erg bedanken voor het lezen van deze blog, de reacties op communityavonden en de stimulatie in de vorm van tips en ideeën. Een publiek, enthousiast zoals jullie, is alles wat een schrijver en blogger wilt hebben.  

Op het moment pauzeert het sprookje hier. Volgend jaar ga ik beginnen aan een heel groot nieuw hoofdstuk: me wat meer richten op mijn eindexamen. Dat zal ik doen door examengerichte Challenges. Ik hoop dat jullie me ook dan weer willen begeleiden in het maken van mijn geweldige sprookje.

Ook bedank ik graag mijn coach en coachgroep, want het was werkelijk een fantastisch jaar. Alle goeds voor het volgende avontuur gewenst jongens!

Thank you card

Een sprookje heeft een eind, al dan niet goed of slecht, maar soms ook pauzes. Want hier op Agora ben je nooit klaar met sprookjes maken. Sprookjes maken is fun, en waarom zou je daar mee stoppen in de vakantie? Nu is het zo dat ik in de zomervakantie geen grote hoofdstukken ga maken, mijn verteller (mijn coach) ook even pauze neemt en ik van jullie verwacht dat jullie op vakantie gaan. Precies ja, op vakantie. Lekker je hoofd leeg maken, en als je terug bent er weer met nieuwe en frisse moed tegenaan gaan. Bedenk wat voor geweldige dingen je hebt gedaan, wat er misschien beter kon en wat je nog wilt doen. Maak een Bucketlist, zou ik zeggen. 😉  Fijne vakantie en tot volgend jaar!

En ze leven nog lang en gelukkig. 

leven nog lang en gelukkig

Marieke blogt op woensdag

Hoi hoi! Ja, ik weet dat het woensdag is. Nee, ik denk niet dat het morgen te hard regent om te bloggen.  😛 Ik had nog een vrije dag over, en ik heb besloten die morgen op te nemen. Ja, ik weet wat ik vorige week gezegd heb, maar als er dingen tussen komen… Niks ernstigs, gewoon een dagje vrij. Heb jij toch ook wel eens zin in?

Zeker als je hard werkt, zoals ik 😉 . De afgelopen weken heb ik vaker getekend. Leuk om te doen, moet je ook eens proberen. Ik zal je laten zien wat ik zoal gemaakt heb:

IMG_20180611_141013 - Edited

IMG_20180618_121638 - Edited

Misschien dat je de onderste herkent: Baymax uit de Disney-film Big Hero 6. Ik houd nogal van Disney. De bovenste is een willekeurige Manga-figuur. 

Heb je de brief van vorige week nog kunnen ontcijferen? Nou, hier komt de oplossing:

Hallo Detectives, 

Dit is jullie codewoord: Aardbei. 

Ga naar de contactpersoon en neem jullie beloning in ontvangst. Succes!

De brief moest wel ontcijferd worden binnen de tijd, en de meeste groepjes is het gelukt. Ik vind het leuk om met geheimschriften en coderingen te werken, en toen ik jonger was speelde ik graag detective of geheimagent. Je weet wel, door de achtertuin sluipen en doen alsof je met je pistool boeven en schurken aan het vangen bent. Wie vond dat nou niet leuk?

Zo kwam ik dus bij het thema familie, en dat was de bedoeling. Erg leuk, ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Ik zou zeggen: zoek een geheimschrift op internet (of maak er zelf een, des te leuker) en ga aan de slag! 

Op traditionele middelbare scholen krijg je een rapport, zo ongeveer drie keer per jaar. Omdat wij fantastisch zijn, hebben wij een eigen manier bedacht. We hebben allemaal vragen gekregen die we moeten beantwoorden. Een evaluatie dus. 
Screenshot 2018-06-20 at 10.25.44 - Edited

Screenshot 2018-06-20 at 10.25.49

 

Dan maakt mijn coach ook een evaluatie, over mij. Dat is dan ons rapport. Omdat wij geen toetsen, SE’s en al dat soort onzin hebben, staan er dus geen cijfers op ons rapport. Ons rapport is multifuntioneel: je reflecteert op jezelf, je beseft wat je eigenlijk allemaal gedaan hebt, je kijkt wat je volgend jaar wilt doen en je verbetert je Nederlands. Vertel me eens: waar heb je eerder zoiets gezien??

Zo, dat was alles wat ik met jullie wilde delen. Volgende week zie je mijn laatste blog van dit schooljaar.

Ja, ik weet het. Dinsdag hebben we een uitje naar Bodyworlds. Ik zal vragen of ik foto’s mag plaatsen, maar ik betwijfel het. We hebben ook nog een coachgroepuitje en een uitje met heel Agora. Oh, en een sportdag. De laatste week zijn we vrij op woensdag, dus dat betekent dat mijn blog volgende week echt de laatste van dit schooljaar is…  :-( 

Tot volgende week! 

Gefeliciteerd! Marieke blogt

Hoera, hoera, hoera! Gefeliciteerd! 

Oh kom op, je weet waar ik het over heb. Doe eens een gok.

geslaagd

Deze afbeelding heb ik ergens van internet gehaald, sorry….

Juist, de eerste eindexamenkandidaten zijn geslaagd!! Ik wil ze graag feliciteren, en ben als mede-Agoriaan heel trots op deze prestatie. En dat mag ook wel, want dit is niet niks. 

Stel je voor: jij hebt twee á drie jaar mogen bepalen hoe je leert. Je hebt jezelf allemaal vaardigheden eigen gemaakt die je op een reguliere school niet krijgt. Samen met experts heb jij je voorbereid om dat ene belangrijke papiertje te halen. En dan doe je eindexamen, terwijl zo’n beetje heel Nederland je op de nek zit. 

Dus, een topprestatie. Niet gek dan ook dat het internet er zo’n beetje vol mee staat. Hier heb je wat voorbeelden:

https://www.limburger.nl/cnt/dmf20180613_00063964/eerste-geslaagden-agora-roermond

https://www.1limburg.nl/eerste-eindexamenuitslagen-voor-agora-onderwijs-roermond

https://www.nationaleonderwijsgids.nl/voortgezet-onderwijs/nieuws/44207-eerste-lichting-van-onderwijsconcept-agora-deed-eindexamen.html

Nogmaals, dikke proficiat!

you dit it examen

Deze afbeelding heb ik ergens van internet gehaald, sorry….

De resultaten zijn zeer positief, en ook bij mij gaat het goed. Ik heb Duits gekozen als een van mijn examenvakken, en om te kijken waar ik sta heb ik een proefexamen VMBO afgelegd. Gewoon proefexamen, het duurt nog even voor ik echt op examen ga. Ik heb een 8,5 gekregen! Nu is dit nog niet mijn niveau (althans, het niveau waarop ik graag wil afstuderen), maar het bewijst wel dat ik op de goede weg zit. Ook hoera voor mij dus.  :-)

En dan heb ik vanochtend ook dagstart gehad. We hadden als thema ‘Familie’, dus daar moesten we iets bij bedenken. Je hebt vast wel iemand in je familie die je niet snapt. Waarom hij/zij zo onaardig tegen je doet, waarom hij/zij zo afgesloten is of juist zo overdreven uitbundig doet. Vaak is dat moeilijk te ontcijferen, want waarom doet iemand wat ‘ie doet? En, als jong kind, speelde ik graag geheim-agent of detective. Wat ik gedaan heb, is dit: ik heb een brief gemaakt, verschillende geheimschriften genomen en de brieven gecodeerd.
IMG_20180614_120947 - Edited

En, weet jij wat er staat? Laat het me weten als je het ontcijferd hebt! 

Dit was dus mijn dagstart, en ik moet zeggen dat het heel leuk was om te doen. Niet alleen die brieven coderen, maar ook om mijn coachgroepgenoten die brieven zien te ontcijferen. 

En dan heb ik gisteren mijn Reviewgesprek gehad. Over de Challenge “Wat is het meest milieuvervuilend?” Het was heel anders om eens een Reviewgesprek te dóén, in plaats van er eentje bij te wonen. Het ging goed, er waren tops en tips voor de volgende keer. Dus daar kan ik weer mee vooruit. 

Morgen maken we een einde aan het script voor het E-bike project. Een tijdje geleden, dat moet ik wel zeggen, maar het is goed als het afgerond wordt. Weet je nog, we zouden een reclamefilmpje maken voor E-bikes. Ik zeg het nog eens: deze Challenge is NIET van mij. Ik mag eraan meedoen, en ben dus NIET de organisator. 

Volgende week donderdag hebben we een halve dag, wegens werkmiddag voor de coaches. Geen zorgen, mijn blog komt gewoon online.  :-) 

En zometeen heb ik een workshop ‘Netwerken”. Ik ben benieuwd wat ik allemaal ga leren.

Succes met die gecodeerde brief, en tot volgende week!

Marieke blogt over de Gaia Zoo

Ik zeg altijd maar zo, dat is korter dan dierentuin.

Heel flauw, ik weet het. Maar ik vind het geweldig. ;-P 

Zo, ik weet niet of ik het al gezegd heb, maar afgelopen dinsdag en woensdag hebben we internationale gasten ontvangen hier op school. En met internationaal bedoel ik ook écht internationaal. Vanuit de volgende landen waren er mensen aanwezig:

Nederland, België, Duitsland, United Kingdom, Frankrijk, Portugal, Spanje, Noorwegen, Polen, Rusland, United States of Amerika, Colombië, Mexico, Senegal, Indië, Zuid-Korea en Nepal.

Alle mensen die aanwezig waren zijn geïnteresseerd in het (verbeteren van) onderwijs. Op dinsdagmorgen stonden wij (naast mij waren er nog meerdere leerlingen die de gasten mochten begeleiden) klaar om de gasten te ontvangen. Daarna kregen ze koffie en thee, want ja, dat hoort nou eenmaal zo. Ook het korte welkom en een introductie hebben we niet overgeslagen. Daarna kregen onze gasten opnieuw koffie en thee, en VLAAI. Dat is nou eenmaal typisch Limburgs, en erg leuk om gasten van over de hele wereld vlaai te zien eten!

Een rondleiding door Agora en de rest van het gebouw hebben de gasten ook gehad. Nou, dat ze het leuk vonden kan ik je zo ook wel vertellen. Ik ben aan het gebouw gewend en voor mij is het hartstikke normaal, maar alle mensen die hier voor het eerst komen vinden het helemaal geweldig! 

Na de rondleiding kwamen Agorianen met onze gasten praten. Over onze school, natuurlijk, maar ook over het land waar de gasten vandaan komen. En ideeën om onderwijs te vernieuwen kwamen aanbod, evenals dat ze ons -of mij in elk geval- het hemd van het lijf gevraagd hebben. Daarna kregen we een lunch – lekker! – en mochten we naar huis. De gasten hebben nog meer gepraat over onderwijs, maar daar hoefden wij niet bij te zijn. 

En hier leer je best veel van. Niet alleen de visie van anderen op onderwijs, maar ook… Engels spreken! Want ja, Nederlands praten met internationale gasten is natuurlijk niet zo’n top idee. Zo zie je maar weer, Engels leren hoeft dus zeker niet uit boeken!

Gisteren -woensdag- zijn we naar de Gaia Zoo geweest. Ook daar weer: welkom, koffie, thee en vlaai. Toen hebben we een presentatie bijgewoond over het ontstaan van Agora. Best interessant, maar voor mij vooral vanzelfsprekend. Ik, als Agoriaan, wist het meeste van wat er verteld werd eigenlijk al. Maar het is grappig om te zien dat volwassenen, die onderwijs willen veranderen zodat je je eigen leerroute kunt bepalen en niet iedere keer moet zitten en luisteren, allemaal braaf gaan zitten en luisteren naar wat er gezegd wordt! 

Voor de lunch zijn we door de Zoo gelopen. Een aantal keer zijn we gestopt bij een dier om een spel te spelen. Een variatie op “Het verboden woord”. Laten we als voorbeeld de aap nemen. Je moet het dier beschrijven zonder zijn naam te gebruiken.

Dus: dit dier heeft een vacht, vier poten, ik zie ook een staart en een hoofd. Hij beweegt zich over de grond, maar ook in bomen. Enzovoorts enzoverder.

Dat is een andere manier van leren, maar niet de manier die jullie allemaal kennen! Tenslotte zijn we naar de wolven gelopen. Wegens privacy heb ik geen foto’s van de gasten genomen – sorry – maar van de wolven heb ik toevallig wél foto’s!

20180606_123719

20180606_123913

20180606_123756

Deze foto’s zijn dus in de Gaia Zoo gemaakt. 

Na de lunch – lekker! – hebben de gasten een tocht door Kerkrade gemaakt, op de fiets! Ook hier was ik niet bij, maar ik heb wel gehoord dat ze het erg leuk hebben gehad. De gasten blijven nog tot zondag, maar hebben verder geen begeleiding van ons leerlingen nodig. 

I wish you lots of fun and a nice learing-experience!! Oh, and also thank you for your visit, it was really nice to guide you trough those two days!

En dat waren dus twee dagen uit het leven van een Agoriaan! 

Tot volgende week!!

Marieke blogt over de NBD

Het was geweldig!!

Oh, wil je dat ik het nog een keer uitleg? 

Goed, samen met een paar medestudenten, zowel van Agora als van Niekée, en begeleiding, ben ik gisteren naar Zoetermeer geweest. Daar is de NBD Biblion. Nederlandse Bibliotheek Dienst dus. We zijn met de trein en de tram heen gegaan. Bijna 3 uur onderweg was dat dus. Maar, het was de moeite meer dan waard. 

Er is daar een ruimte met grote kasten, gevuld met meer boeken dan je je kunt voorstellen. En het fantastische: van alle boeken zijn er meer dan één exemplaar!

Nu raad je het al: ik ben dus écht een doorgewinterde boekenfan. Het leek daar een beetje op een bibliotheek, maar dan met alleen nieuwe boeken, en allemaal hardcover. Een paperback heb ík in elk geval niet kunnen vinden. 

20180531_134429

Deze foto en alle die volgen zijn gemaakt in de NBD

20180531_134426

20180531_134405

20180531_134431

Ge-wel-dig! Ik heb me vooral gericht op het uitzoeken van de fantasy-boeken. Dat genre vind ik het leukst. Een paar Engelse boeken heb ik ook uitgezocht, Engels is immers ook een wereldtaal. 

Na de lunch hebben we nog informatieve boeken en strips uitgezocht. Denk aan boeken over vroeger, de Tweede Wereldoorlog, over Romeinen, sprookjes, enzovoorts enzoverder. Je wilt niet weten hoe graag ik daar nu nog zou willen zijn. 

Ook is er bij de NBD in Zoetermeer een soort drukkerij. Daar komen nieuwe boeken binnen. Ze worden gecontroleerd: juiste aantal aanwezig, juiste pakbon-nummer, gewicht, lengte & breedte. Daarna gaan ze óf door naar boven voor een keuring, recensie enzovoort. Of ze gaan door de rest van de “fabriek”. Daar worden boeken voorzien van een hardcover. Er was bijvoorbeeld iemand die paperbacks van boeken aan het scheuren was. Een boek zonder kaft blijft dan over, heel raar ziet dat uit. 

20180531_133911

Daarna gaan de boeken een heel traject door, door allerlei machines. Uiteindelijk krijgen ze dan de juiste hardcover.  

20180531_133656
20180531_133727

20180531_133732

20180531_133833

20180531_133717

Prachtig om te zien, en wat een werk gaat daarin zitten! Helaas moesten we daarna weer terug, véél te snel naar mijn mening. Ik vind dat we goede en leuke boeken hebben uitgekozen. Ik kijk nu al uit naar de schoolbibliotheek!

Bedankt NBD Biblion Zoetermeer!

Ik heb een TekenChallenge, waarbij ik verschillende dingen teken. Deze keer was het een draak/mytisch wezen.
dragon

Helaas weet ik niet meer waar ik deze afbeelding vandaan gehaald heb… Sorry!

IMG_20180528_120937

Dit is mijn tekening geworden. Niet erg professioneel misschien, maar leuk is het wel!

Volgende week zie je mijn blog weer op donderdag. Het is wel een drukke week, met internationale gasten die ik mag begeleiden. Ik zal eens kijken of ik wat leuke foto’s voor jullie kan maken. 

Tot volgende week!

 

Marieke blogt over Food IQ

Drink wijn, eet gebak en wandel genoeg!

Al eens van Food IQ gehoord? Nee, dat kán ook niet. Het is namelijk een workshop bij ons op school! 

Juist, in een keer goed, ik heb deelgenomen aan deze workshop. Als je eens wist hoe interessant dat was…. Dan was je zeker ook gekomen!

Er zijn veel verschillende diëten, voedingspatronen, koolhydraat-arm-eten, veganistisch, vegetarisch, met veel fruit en granen of juist zonder… Je zou verwachten dat het daarover gegaan is. Niet helemaal. Natuurlijk wel even. We hebben het voornamelijk over alcohol, gezonde recepten en beweging gehad. Gezonde recepten, dat is me wat… Iedereen gelooft natuurlijk iets anders. Ik wil beslist niet in discussie met jullie gaan. Iedereen mag eten wat hij of zij goed vindt. Maar er zijn zóveel verschillende dingen! Tijdens deze inspiratiesessie heeft het voedingspatroon van Amber Albarda centraal gestaan. Neem zeker eens een kijkje, haar website is heel interessant! 

Afbeeldingsresultaat voor gezond eten

Deze afbeelding komt van deze website en is dus NIET van mij….

Ik vond de workshop heel erg leerzaam, dankjewel!

Weet je nog dat ik een tijdje geleden heb gezegd dat ik een script aan het schrijven ben? Tijdens het Schrijfuurtje (wekelijks een uurtje dus) hebben we professionele begeleiding. Ik schrijf dan aan een script, want meestal schrijf ik (kort)verhalen. Het leek mij leuk om ook eens iets anders te doen. Het verhaal gaat over Fineas met zijn draak Mister Misses, over Ebony met haar draak Fantasy en over Tobias met zijn draak Hoofddeksel Junior. Inderdaad, deze drie jongeren vliegen op draken en kunnen magie gebruiken doormiddel van een toverstok. Je leest dadelijk SCENE 2. Tobias is zojuist weggetoverd door Fineas, want Fineas vond hem irritant. 

Deze scene heb ik geschreven, en is dus van mij!

 

SCENE 2

We zien Tobias mokkend door een bos lopen. Hoofddeksel Junior sloft achter zijn baasje aan.

Tobias (beledigd, mompelend): Dat was nou niet aardig van die jongen! We hadden het prima onder controle, niet, Hoofddeksel?

Hoofddeksel snuift.

Tobias (mokkend): Die jongen is echt niet cool. Mij zomaar wegsturen.

Tobias hoort zijn draak beledigd snuiven.

Tobias: Best, best. Dat hij ONS zomaar wegstuurt. Wij maken veel meer vooruitgang dan Ebony met Fantasy doet. We zijn veel beter, maar Fineas heeft alleen maar oog voor Ebony.

Tobias (doet met een irritant stemmetje Fineas na): Nou, kom op, een beetje beter je best doen! Je vliegt veel te laag! Neem eens een voorbeeld aan Ebony! Kom op, lui ding, een beetje meer aandacht graag! Je bent echt waardeloos! Geen wonder dat je draak je niks vindt! Als je nou een beetje meer was zoals Ebony. Moet je haar kijken, ze vliegt bijna perfect! Val me nou niet langer lastig! Verdwijn, voor mijn part naar Alaska!

Tobias ploft neer op een grote steen. Hoofddeksel staart hem even aan, en gaat dan naast hem liggen.

Tobias (met hernieuwde energie): Maar we laten het er NIET bij zitten! Kom op, Junior! Ik heb een plan!

Deze scene is vrij kort, maar ik weet zeker dat je wilt weten wat Tobias gaat doen. Misschien kom je daar nog achter, maar vandaag in elk geval niet meer. Sorry….   😛

Morgen is er ook communityavond. Helaas ben ik daar wegens persoonlijke redenen (niks ernstigs gelukkig) niet bij. Als je me echt iets dringends wilt vragen, moet je wachten tot de volgende… OF je reageert even onder deze blog. Laat dan gelijk weten wat je van het stukje van het script vindt!

Volgende week zul je mijn blog NIET zien op donderdag. Ik ben dan namelijk de hele dag weg. Naar de NBD in Zoetermeer. Boeken uitzoeken voor de schoolbibliotheek! 😉 

Tot volgende week vrijdag!

Marieke blogt ná de vakantie

sorry

Sorry sorry sorry sorry sorry sorry…

Ik ben vergeten vorige week te bloggen! Ik dacht er vrijdag aan: Sh*t! Ik ben vergeten te bloggen!

Ik was van plan om dat woensdag te doen, maar het schoot erbij in. Ik had het toen nogal druk: Duurzamer leven Challenge, Latijn, het verslag van de meeloopdag bij Oogwereld Leenarts…

Vandaag denk ik er dus wél aan, en natuurlijk lees jij met extra enthousiasme deze blog. ;-P 

Deze week is ook een beetje raar. Vorige week hadden we dus maar drie dagen, donderdag vrij vanwege Hemelvaart en vrijdag hadden we gewoon vrij. En deze week draaien we maar halve dagen. Dat komt omdat de helft van de coaches in de VS zit. En in de VS gaan ze naar de VNS, de Valley New School. Ons schoolconcept ligt bijna gelijk aan hoe ze daar te werk gaan. Heel leerzaam voor onze coaches om dat eens te zien. Wie weet wat ze allemaal opsteken en wat wij allemaal gaan leren als ze terug zijn.

Omdat er nu minder coaches zijn, betekent dat dus dat we van 9.00 uur tot 11.30 uur op school zijn. Of van 12.00 uur tot 14.30 uur. Dat wisselt de hele week af. Op de momenten dat je thuis bent en eigenlijk op school hoort te zijn, werk je gewoon. Thuiswerken dus. Dat is fijn, ik kan me thuis nóg beter concentreren dan op school. 

Dat betekent ook dat het verslag dat ik schrijf over mijn meeloopdag bij Oogwereld Leenarts bijna af is. Ik moet er nog even de laatste hand aan leggen, doorlezen en af en toe een foutje verbeteren, en dan is het klaar. Ik laat het dan door iemand anders lezen. De tips die ik dan krijg verwerk ik in het verslag en dan is het af. Mijn mini-footprint. Daarna ga ik dan door naar het volgende beroep. Wat dat precies is weet ik nog niet, dat bepaal ik zodra het verslag af is. Dat gaat de goede kant op dus. 

Wat nog meer goed gaat is het schrijven. Er zijn wekelijks twee workshops die ik volg en dat helpt mij echt. Ik krijg positieve feedback, tips over de verhaallijn of grammatica. Voor mij zijn deze dingen heel erg nuttig en ik merk dat ik met schrijven vooruit ga. Het is heel prettig om dat op te merken, het gevoel te hebben dat je ook echt iets leert is heel fijn. 

Eind mei ga ik ook naar de NBD (Nationale Bibliotheek Dienst) om boeken uit te zoeken voor de schoolbibliotheek. Natuurlijk ga ik niet alleen, samen met een aantal andere leerlingen en begeleiding van school uit. Daar heb ik dus wel zin in!

Voordat ik verder ga aan het verslag, wil ik je nog even vertellen hoe de Reviewgesprekken gegaan zijn. Ik mocht er twee bijwonenen, eentje over Drones en een over Filosofie. Het is dus echt heel interessant om te weten wat je mede-Agorianen allemaal doen. Leerzaam ook, want iedereen werkt op een andere manier. En inspirerend, want misschien word je zo enthousiast dat je zelf ook een Challenge over dat onderwerp wilt doen. 

Ik zelf heb nog geen Reviewgesprek gehouden (nog niet). Je kunt een Reviewgesprek wel vergelijken met een spreekbeurt, alleen dan niet voor de hele klas. En natuurlijk op een hoger niveau. Niet zo professioneel als een Tweede Kamerlid zijn of haar ideeën presenteert natuurlijk. In een Reviewgesprek blik je terug op het proces van de Challenge, vertel je wat je hebt geleerd, wat er beter had gekund, wat je de volgende keer weer zo gaat doen en wat absoluut niet. Dat is wel even wat anders dan je spreekbeurt in groep 3 over je konijn. 

Presentatievaardigheden heb je nodig. Op school, op je werk, als je je vriend wilt overtuigen dat je toch echt op vakantie moet naar Hawaï. Of om Agora Roermond te presenteren bijvoorbeeld. Wat ik daar nou mee bedoel lees je volgende week!

Alvast fijn weekend!

Marieke blogt voor de vakantie

Pfhoe, lekker weertje hè? Lekker warm. Het scheelt dat het hier in het lokaal lekker koel is. Je weet wel, je noemt zoiets airco. Het helpt wel dat het vandaag een kort dagje is. We begonnen namelijk om 11.00 uur, het Team (alle coaches) had een bezoek aan een andere school. Ik hoop dat het leerzaam was. Voordat ik ga vertellen over Reviewgesprekken (ja, dat heb je goed gelezen), wil ik het nog even hebben over EEN OUDER BLOGT. Dat ben ik dus NIET, maar ik lees de blogs wel. Je kunt als bloggers namelijk ook dingen van elkaar leren. Ik wil even zeggen dat ik dit wel een erg mooie blog vond. Voor mij als Agoriaan is het in elk geval heel herkenbaar. Als je namelijk niet oplet, vraag ik je de oren van het hoofd. En als ik heel erg enthousiast ben, kom je ook niet meer van me af. Ik vind het in ieder geval heel erg fijn om te horen dat ik niet de enige ben. En dat het ook heel erg normaal is. Bedankt!

Dan zal ik even uitleggen wat Reviewgesprekken zijn. Je weet als het goed is een beetje hoe een Challenge werkt. Je hebt de WHY – waarom je de Challenge wilt doen. Je vindt het leuk, wilt iets nieuws leren, wilt ergens beter in worden, wilt in een groot project leren samenwerken etc.

Daarna komt de This Is Done When – hier leg je uit wanneer de Challenge klaar is. Als ik dit geleerd heb, als ik dat kan, wanneer ik dit als eindresultaat heb enzovoort. Ook vertel je hier wat je Footprint is, het eindresultaat. Een video, fotocollage, schilderij, verslag etc. Ook leg je hier in grote lijnen uit wat je wilt doen. Eerst dit, dan maak ik dat, daarna doe ik dit. En, als dat mogelijk is, schrijf je er ook nog de datum achter. Voorbeeldje: Stap 1 – contact opnemen met PSW en afspraak plannen 12 april. Stap 2 – Naar PSW om foto’s te maken 2 mei. 

Screenshot 2018-04-19 at 11.47.10 - Edited

Dit is dus de Challenge van PSW (ik heb een stukje van de foto afgeknipt wegens privacy sorry)

Zo ongeveer dus. Dan krijg je Situation Report, hier vul je in wat je gedaan hebt, hoe dat ging. Goed of slecht? En wat je eraan gaat doen/gedaan hebt.

Screenshot 2018-04-19 at 11.47.32

Daarna krijg je de Review, hier beschrijf je hoe de Challenge ging. Wat ging er goed, wat minder, hoe kwam dat, wat werd eraan gedaan om het op te lossen, hoe verliep de (eventuele) samenwerking. Eigenlijk een korte samenvatting van de Challenge. Niet zo uitgebreid als de Situation Report, maar zo dat de belangrijkste dingen er in staan. Daarna komt de Footprint. Dat is je eindresultaat. Foto’s, video, verslag, verhaal, zelfgemaakte stoel enzovoort. 

Screenshot 2018-04-19 at 11.47.46 - Edited

Screenshot 2018-04-19 at 11.47.46 - Edited (1)

Dan zijn er nog wat kleine (maar ook belangrijke) dingen die je moet invullen. In welke wereld past de Challenge, welke bronnen zijn er gebruikt, weten ze thuis waar je mee bezig bent. Oh, en de Planned Start en Planned End moet je invullen. Dus wanneer je Challenge start, en wanneer de Challenge zou moeten eindigen. Een soort Deadline dus. Het is belangrijk dat je die haalt, maar is ook niet een enorme ramp (je krijgt geen straf) als je de Deadline niet haalt. Dat moet je natuurlijk wel weer verwerken in je Situation Report, en is een leerpuntje voor de volgende keer. 

Nu weet je dus zo ongeveer heel precies hoe een Challenge werkt. Natuurlijk komt de praktijk daar ook nog bij kijken, maar dit was gewoon de inhoudelijke versie die wij allemaal invullen in Target Process. 

Nu komt het: Reviewgesprekken. Voor een korte Challenge doe je een Reviewgesprek gewoon samen met je coach. Voor een langere Challenge doe je een Reviewgesprek samen met je coach, twee andere leerlingen en eventueel nog een andere coach. Dat geldt ook voor een SamenwerkingsChallenge, en voor een Challenge als PSW. Wij gaan dus Reviewgesprekken binnen onze coachgroep uitproberen voor een tijdje. Ik ben uitgenodigd om een Reviewgesprek bij te wonen vandaag, en nog eentje morgen. Het is dus eigenlijk een beetje je Challenge presenteren. Ik ben erg benieuwd, en weet zeker dat ik er nog iets van kan leren.

Dat straks dus. Het is vandaag donderdag, en dat betekent dat de leerlingen van Barcelona al lang en breed weer terug zijn naar Spanje. Ik heb dus geen buddy gehad en ben helaas ook niet meegeweest naar Maastricht en Valkenburg, maar van wat ik gehoord heb is die hele uitwisseling wel een succes geweest. Ik wil je voor de laatste keer verwijzen naar de foto’s. Ik ga ze zometeen ook nog eventjes bekijken, en ik stel voor dat jij dat dadelijk – na het lezen van mijn blog – ook even gaat doen. Zeker de moeite waard, want het geeft mooie indrukken van de leuke sfeer.

Weet je nog dat ik vorige week gezegd had dat ik een proefexamen Nederlands zou maken? Je mag een keer raden….

Geslaagd met een 7,4! Hoera! 

En dat is best netjes. Nu heb ik wel een hoger niveau, maar het is veel fijner om te weten dat ik dit kan. Ik ben er in elk geval heel erg blij mee. 

Dan zie je mijn blog weer over drie weken!

Wacht Marieke! DRIE weken? Dat kan niet!

Sorry. Wij hebben namelijk meivakantie. En aangezien ik dan vakantie heb, zijn er niet veel vorderingen die ik met je kan delen. 

Fijne vakantie! 

Wat is het leven normaal met twee kinderen op Agora!

“KUN JE ME OVERHOREN VOOR FRANS MAMA?” Of: “Help je mij met geschiedenisproefwerk mama?” afgewisseld met: “Ik snap de wiskunde sommen niet mama en ik moet er twintig maken…” Dat is een hele tijd geleden dat ik dit soort vragen kreeg. Doordeweeks of vlak voor de proefwerkweek. Continue stress rondom te leveren prestaties op een van te voren vastgelegd moment met een scoringslijst die bepdefine normalaalt of je ‘voldoende’ of ‘onvoldoende’ presteert. Niet of je genoeg ‘gewerkt’ hebt.

“IK HEB HET BIJNA KLAAR, zou je even mee willen kijken mama?” Of: “We gaan weer werken aan het project buiten school mama, kun jij ons misschien brengen?” Of: “Kijk jij even mee naar de mail die ik wil maken voor een meeloopdag mama?” Het zijn zo een paar vragen van mijn kinderen die gaan over hun ‘werk’ op Agora.

IK MERK DAT ONZE KINDEREN MET HUN BEIDE VOETEN ‘OP DE WIJDE WERELD’ STAAN sinds ze op Agora zitten. Hun leven draait niet om voorgeschreven kennis uit binnen de onderwijswereld gebruikte boeken in de volgorde van klas 1 tot 5. Nee, hun dagelijkse realiteit is vol met nieuwsgierigheid, (on)handigheid in het aanpakken van nieuwe dingen, het stellen van levensvragen, vasthoudendheid om dingen uit te zoeken en het leggen en onderhouden van sociale contacten. In het belang van hun eigen plek op deze wereldbol.

VOOR ONS ALS OUDERS BETEKENT HET, DAT WE ‘EIGENWIJZE’ KINDEREN IN HUIS HEBBEN. En ik moet zeggen: ik geniet ervan. Niet altijd natuurlijk, maar meestal wel. Als je afstand neemt van het drukkend gevoel van het te behalen diploma, dan zie je de progressie in hun ontwikkeling. En geheel in hun eigen tempo, op hun eigen unieke manier. En dat geeft veel voldoening om hen daarin te begeleiden.

WAAR IK HET AL GEWEND WAS VOOR ONZE OUDSTE, zie ik nu hetzelfde pad voor onze jongste. Eerst onwennigheid, niet precies weten wat te doen. Ook iets wat lijkt op verveling en tegelijkertijd weinig zin om iets echt door te pakken. Onrust. Weinig vergelijkingsmateriaal met vrienden van de lagere school. En nu? Hoe zal ik het omschrijven… Een bepaalde basale vorm van ZIJN, van rust. En tot mijn grote verbazing zit mijn kind geconcentreerd iets te doen wat het leuk vindt. Zonder pushen, zonder verveling. En dat is effe fijn!

HET AVONDETEN IS DE TIJD VOOR EVALUATIE VAN DE DAG. Af en toe met veel woorden, af en toe met heel weinig. Ook over elkaar heen buitelend. Maar vooral afwisselend en boeiend. Er is geen moeten, meer weten, beter weten, druk van de beste te zijn. Eerder spiegeling, waarbij wij als ouders vragen mogen beantwoorden die onze kinderen stellen. En… waar we van onze eigenwijze kinderen natuurlijk ook wel feedback terug krijgen. Eigenlijk heel natuurlijk…

 

WAT IS HET FIJN OM ALS OUDERS NIET TE HOEVEN STRESSEN over cijfers en proefwerkweken. Om je niet te hoeven meten met  andere ouders waarvan het kind nu toch zeker de HAVO score al ‘in the pocket’ heeft… Om je niet af te moeten loesje1vragen of het sociale regime genoeg gevolgd wordt waardoor je kind erbij hoort. Natuurlijk spelen op Agora dezelfde ontwikkelingsvragen een rol voor je kind als op elke andere school, wil het erbij horen en het goed doen. Maar vooral voor en vanuit zichzelf. Sociale ‘druk’ is vooral jezelf zijn, authentiek!

HET LIJKT WEL ALSOF DE ESSENTIE VAN HET LEVEN VEEL MEER RUIMTE KRIJGT! Alsof je meer ruimte hebt als ouder om je te verwonderen over wat je kind leert, hoe het antwoorden vindt op eigen vragen, wat het kan zonder het ‘geleerd’ te hebben. Agora geeft ouders de gelegenheid hun kinderen te volgen en ondersteunen in hun eigen natuurlijke staat van ZIJN, door verwondering, en door een vorm van gelijkwaardigheid. de ouderlijke rol.Ondanks 

MAAR DAT DIPLOMA, DAT MOET STRAKS TOCH WEL NOG GEHAALD WORDEN? Ja, dat klopt! Maar dan hebben we wel een aantal jaren gehad waarin ze zelf hun eigen pad verkend hebben en het leren een hele andere betekenis en doelstelling heeft gekregen. Weten en gemotiveerd zijn waarom je iets leert. En dat is iets heel anders dan het opgelegd krijgen vanwege een schoolroute. Ik merk dat ik daarin steeds meer rust ervaar, om niet nu al te willen afdwingen dat het ‘straks’ goed gaat. En ook dat is effe fijn!

IK MOET ER TOCH NIET AAN DENKEN DAT ZE NOG VAN SCHOOL WILLEN WISSELEN! Ik kan me niet meer voorstellen dat ik de stress wil handelen van het dagelijkse verplichte huiswerk, het huiswerk maken in het weekend, de voorbereiding en spanning van de proefwerkweken en…. het gevoel je kind continu te moeten ‘verdedigen’ en ‘vertalen’ op school op de reguliere ouderavonden. Dat levert deze ouder veel te veel stress op. Dus lieve kinderen, jullie blijven toch wel op Agora hè, alsjeblieft?