Marieke blogt voor de vakantie

Pfhoe, lekker weertje hè? Lekker warm. Het scheelt dat het hier in het lokaal lekker koel is. Je weet wel, je noemt zoiets airco. Het helpt wel dat het vandaag een kort dagje is. We begonnen namelijk om 11.00 uur, het Team (alle coaches) had een bezoek aan een andere school. Ik hoop dat het leerzaam was. Voordat ik ga vertellen over Reviewgesprekken (ja, dat heb je goed gelezen), wil ik het nog even hebben over EEN OUDER BLOGT. Dat ben ik dus NIET, maar ik lees de blogs wel. Je kunt als bloggers namelijk ook dingen van elkaar leren. Ik wil even zeggen dat ik dit wel een erg mooie blog vond. Voor mij als Agoriaan is het in elk geval heel herkenbaar. Als je namelijk niet oplet, vraag ik je de oren van het hoofd. En als ik heel erg enthousiast ben, kom je ook niet meer van me af. Ik vind het in ieder geval heel erg fijn om te horen dat ik niet de enige ben. En dat het ook heel erg normaal is. Bedankt!

Dan zal ik even uitleggen wat Reviewgesprekken zijn. Je weet als het goed is een beetje hoe een Challenge werkt. Je hebt de WHY – waarom je de Challenge wilt doen. Je vindt het leuk, wilt iets nieuws leren, wilt ergens beter in worden, wilt in een groot project leren samenwerken etc.

Daarna komt de This Is Done When – hier leg je uit wanneer de Challenge klaar is. Als ik dit geleerd heb, als ik dat kan, wanneer ik dit als eindresultaat heb enzovoort. Ook vertel je hier wat je Footprint is, het eindresultaat. Een video, fotocollage, schilderij, verslag etc. Ook leg je hier in grote lijnen uit wat je wilt doen. Eerst dit, dan maak ik dat, daarna doe ik dit. En, als dat mogelijk is, schrijf je er ook nog de datum achter. Voorbeeldje: Stap 1 – contact opnemen met PSW en afspraak plannen 12 april. Stap 2 – Naar PSW om foto’s te maken 2 mei. 

Screenshot 2018-04-19 at 11.47.10 - Edited

Dit is dus de Challenge van PSW (ik heb een stukje van de foto afgeknipt wegens privacy sorry)

Zo ongeveer dus. Dan krijg je Situation Report, hier vul je in wat je gedaan hebt, hoe dat ging. Goed of slecht? En wat je eraan gaat doen/gedaan hebt.

Screenshot 2018-04-19 at 11.47.32

Daarna krijg je de Review, hier beschrijf je hoe de Challenge ging. Wat ging er goed, wat minder, hoe kwam dat, wat werd eraan gedaan om het op te lossen, hoe verliep de (eventuele) samenwerking. Eigenlijk een korte samenvatting van de Challenge. Niet zo uitgebreid als de Situation Report, maar zo dat de belangrijkste dingen er in staan. Daarna komt de Footprint. Dat is je eindresultaat. Foto’s, video, verslag, verhaal, zelfgemaakte stoel enzovoort. 

Screenshot 2018-04-19 at 11.47.46 - Edited

Screenshot 2018-04-19 at 11.47.46 - Edited (1)

Dan zijn er nog wat kleine (maar ook belangrijke) dingen die je moet invullen. In welke wereld past de Challenge, welke bronnen zijn er gebruikt, weten ze thuis waar je mee bezig bent. Oh, en de Planned Start en Planned End moet je invullen. Dus wanneer je Challenge start, en wanneer de Challenge zou moeten eindigen. Een soort Deadline dus. Het is belangrijk dat je die haalt, maar is ook niet een enorme ramp (je krijgt geen straf) als je de Deadline niet haalt. Dat moet je natuurlijk wel weer verwerken in je Situation Report, en is een leerpuntje voor de volgende keer. 

Nu weet je dus zo ongeveer heel precies hoe een Challenge werkt. Natuurlijk komt de praktijk daar ook nog bij kijken, maar dit was gewoon de inhoudelijke versie die wij allemaal invullen in Target Process. 

Nu komt het: Reviewgesprekken. Voor een korte Challenge doe je een Reviewgesprek gewoon samen met je coach. Voor een langere Challenge doe je een Reviewgesprek samen met je coach, twee andere leerlingen en eventueel nog een andere coach. Dat geldt ook voor een SamenwerkingsChallenge, en voor een Challenge als PSW. Wij gaan dus Reviewgesprekken binnen onze coachgroep uitproberen voor een tijdje. Ik ben uitgenodigd om een Reviewgesprek bij te wonen vandaag, en nog eentje morgen. Het is dus eigenlijk een beetje je Challenge presenteren. Ik ben erg benieuwd, en weet zeker dat ik er nog iets van kan leren.

Dat straks dus. Het is vandaag donderdag, en dat betekent dat de leerlingen van Barcelona al lang en breed weer terug zijn naar Spanje. Ik heb dus geen buddy gehad en ben helaas ook niet meegeweest naar Maastricht en Valkenburg, maar van wat ik gehoord heb is die hele uitwisseling wel een succes geweest. Ik wil je voor de laatste keer verwijzen naar de foto’s. Ik ga ze zometeen ook nog eventjes bekijken, en ik stel voor dat jij dat dadelijk – na het lezen van mijn blog – ook even gaat doen. Zeker de moeite waard, want het geeft mooie indrukken van de leuke sfeer.

Weet je nog dat ik vorige week gezegd had dat ik een proefexamen Nederlands zou maken? Je mag een keer raden….

Geslaagd met een 7,4! Hoera! 

En dat is best netjes. Nu heb ik wel een hoger niveau, maar het is veel fijner om te weten dat ik dit kan. Ik ben er in elk geval heel erg blij mee. 

Dan zie je mijn blog weer over drie weken!

Wacht Marieke! DRIE weken? Dat kan niet!

Sorry. Wij hebben namelijk meivakantie. En aangezien ik dan vakantie heb, zijn er niet veel vorderingen die ik met je kan delen. 

Fijne vakantie! 

Wat is het leven normaal met twee kinderen op Agora!

“KUN JE ME OVERHOREN VOOR FRANS MAMA?” Of: “Help je mij met geschiedenisproefwerk mama?” afgewisseld met: “Ik snap de wiskunde sommen niet mama en ik moet er twintig maken…” Dat is een hele tijd geleden dat ik dit soort vragen kreeg. Doordeweeks of vlak voor de proefwerkweek. Continue stress rondom te leveren prestaties op een van te voren vastgelegd moment met een scoringslijst die bepdefine normalaalt of je ‘voldoende’ of ‘onvoldoende’ presteert. Niet of je genoeg ‘gewerkt’ hebt.

“IK HEB HET BIJNA KLAAR, zou je even mee willen kijken mama?” Of: “We gaan weer werken aan het project buiten school mama, kun jij ons misschien brengen?” Of: “Kijk jij even mee naar de mail die ik wil maken voor een meeloopdag mama?” Het zijn zo een paar vragen van mijn kinderen die gaan over hun ‘werk’ op Agora.

IK MERK DAT ONZE KINDEREN MET HUN BEIDE VOETEN ‘OP DE WIJDE WERELD’ STAAN sinds ze op Agora zitten. Hun leven draait niet om voorgeschreven kennis uit binnen de onderwijswereld gebruikte boeken in de volgorde van klas 1 tot 5. Nee, hun dagelijkse realiteit is vol met nieuwsgierigheid, (on)handigheid in het aanpakken van nieuwe dingen, het stellen van levensvragen, vasthoudendheid om dingen uit te zoeken en het leggen en onderhouden van sociale contacten. In het belang van hun eigen plek op deze wereldbol.

VOOR ONS ALS OUDERS BETEKENT HET, DAT WE ‘EIGENWIJZE’ KINDEREN IN HUIS HEBBEN. En ik moet zeggen: ik geniet ervan. Niet altijd natuurlijk, maar meestal wel. Als je afstand neemt van het drukkend gevoel van het te behalen diploma, dan zie je de progressie in hun ontwikkeling. En geheel in hun eigen tempo, op hun eigen unieke manier. En dat geeft veel voldoening om hen daarin te begeleiden.

WAAR IK HET AL GEWEND WAS VOOR ONZE OUDSTE, zie ik nu hetzelfde pad voor onze jongste. Eerst onwennigheid, niet precies weten wat te doen. Ook iets wat lijkt op verveling en tegelijkertijd weinig zin om iets echt door te pakken. Onrust. Weinig vergelijkingsmateriaal met vrienden van de lagere school. En nu? Hoe zal ik het omschrijven… Een bepaalde basale vorm van ZIJN, van rust. En tot mijn grote verbazing zit mijn kind geconcentreerd iets te doen wat het leuk vindt. Zonder pushen, zonder verveling. En dat is effe fijn!

HET AVONDETEN IS DE TIJD VOOR EVALUATIE VAN DE DAG. Af en toe met veel woorden, af en toe met heel weinig. Ook over elkaar heen buitelend. Maar vooral afwisselend en boeiend. Er is geen moeten, meer weten, beter weten, druk van de beste te zijn. Eerder spiegeling, waarbij wij als ouders vragen mogen beantwoorden die onze kinderen stellen. En… waar we van onze eigenwijze kinderen natuurlijk ook wel feedback terug krijgen. Eigenlijk heel natuurlijk…

 

WAT IS HET FIJN OM ALS OUDERS NIET TE HOEVEN STRESSEN over cijfers en proefwerkweken. Om je niet te hoeven meten met  andere ouders waarvan het kind nu toch zeker de HAVO score al ‘in the pocket’ heeft… Om je niet af te moeten loesje1vragen of het sociale regime genoeg gevolgd wordt waardoor je kind erbij hoort. Natuurlijk spelen op Agora dezelfde ontwikkelingsvragen een rol voor je kind als op elke andere school, wil het erbij horen en het goed doen. Maar vooral voor en vanuit zichzelf. Sociale ‘druk’ is vooral jezelf zijn, authentiek!

HET LIJKT WEL ALSOF DE ESSENTIE VAN HET LEVEN VEEL MEER RUIMTE KRIJGT! Alsof je meer ruimte hebt als ouder om je te verwonderen over wat je kind leert, hoe het antwoorden vindt op eigen vragen, wat het kan zonder het ‘geleerd’ te hebben. Agora geeft ouders de gelegenheid hun kinderen te volgen en ondersteunen in hun eigen natuurlijke staat van ZIJN, door verwondering, en door een vorm van gelijkwaardigheid. de ouderlijke rol.Ondanks 

MAAR DAT DIPLOMA, DAT MOET STRAKS TOCH WEL NOG GEHAALD WORDEN? Ja, dat klopt! Maar dan hebben we wel een aantal jaren gehad waarin ze zelf hun eigen pad verkend hebben en het leren een hele andere betekenis en doelstelling heeft gekregen. Weten en gemotiveerd zijn waarom je iets leert. En dat is iets heel anders dan het opgelegd krijgen vanwege een schoolroute. Ik merk dat ik daarin steeds meer rust ervaar, om niet nu al te willen afdwingen dat het ‘straks’ goed gaat. En ook dat is effe fijn!

IK MOET ER TOCH NIET AAN DENKEN DAT ZE NOG VAN SCHOOL WILLEN WISSELEN! Ik kan me niet meer voorstellen dat ik de stress wil handelen van het dagelijkse verplichte huiswerk, het huiswerk maken in het weekend, de voorbereiding en spanning van de proefwerkweken en…. het gevoel je kind continu te moeten ‘verdedigen’ en ‘vertalen’ op school op de reguliere ouderavonden. Dat levert deze ouder veel te veel stress op. Dus lieve kinderen, jullie blijven toch wel op Agora hè, alsjeblieft?

Marieke blogt en verteld over Utrecht

Charmant, erg charmant. Wat zijn we toch fotogeniek. Erg leuk om te zien hoe de concentratie van sommige foto’s afspat. En hoe het plezier zo goed te zien is. Charmant, heel erg charmant.

Marieke…?

Oh! Natuurlijk! Je weet zeker dat je wilt weten waar ik het over heb? Ja?

Ja! Kom maar op!

Nou, laat ik een paar hints geven. Ten eerste heb ik het over foto’s. Dan over plezier en concentratie. En dan staat in de blog van vorige week nog iets over een zekere website. En? 

JA! De uitwisselingsstudenten van Barcelona!

Juist, heel goed! Er staan nog niet zo heel veel foto’s op de site, maar het is zeker het bekijken waard! 

Ik heb dus geen uitwisselingsstudent in huis, en ben nu dus ook gewoon op school, maar dat wil nog niet zeggen dat ik er niets van weet. Gisteren zijn die uitwisselingsstudenten dus bij ons op school geweest. Het was echt erg leuk om te zien: de buddy’s bij elkaar en alle leuke vriendschappen. Naar wat ik weet, hebben ze een rondleiding door de school gehad (dat weet ik voornamelijk omdat ze langs ons lokaal kwamen), verschillende workshops gevolgd (ik geloof ook pannenkoeken bakken) en geleerd hoe Target Process werkt (het programma dat wij gebruiken om onze Challenges in te verwerken). Dat is toch best een erg leuke, leerzame, eerste Agoriaanse schooldag. En kennismaken met de Nederlandse cultuur natuurlijk!

Vandaag zijn ze dus in Maastricht (volgens het schema voor een culturele tour) en morgen in Valkenburg (voor een Funtour). Ik hoop dat ze erg veel plezier hebben, en voor de studenten uit Barcelona dat ze een mooie, leuke tijd hebben hier in Nederland!

En dan nu….

Jaaa, Utrecht!

Hoe raad je het zo? 😉 

Nou, een een woord: supergeweldigheelerggaafenenormleerzaam. Oké, dat was een beetje valsspelen. Dus: super-geweldig-heel-erg-gaaf-en-enorm-leerzaam. Toen we daar kwamen, in de Social Impact Factory in Utrecht, konden we meteen naar het zaaltje toe. We (ik was niet de enige, gelukkig) kregen een headset. Je weet wel, zo’n microfoontje dat je niet vast hoeft te houden. Dat was wel erg cool. En om 17.30 uur begonnen we. Meneer Fasen (Jan Fasen, een van de bedenkers en oprichters van Agora) mocht als eerste spreken. Er waren zo’n 50 mensen in het zaaltje: directeurs van scholen, docenten/leraren, mensen in opleiding etc. Allemaal volwassenen dus. En na meneer Fasen mocht ik. Wat was ik zenuwachtig!

Uiteindelijk is het allemaal goed gegaan. Ik kreeg veel complimentjes van de luisteraars. Natuurlijk was er na afloop (nadat iedereen geweest was) ook een vragenronde. Ik vond het erg leuk om die vragen allemaal te beantwoorden, hoewel ik de meeste vragen allemaal al eens gehad heb. 

Moeten Challenges allemaal in dezelfde tijd worden afgerond?

Nee. Want een uitwisseling organiseren met studenten uit Barcelona kost meer tijd dan het uitwerken van een instructie voor cliënten van PSW.

Zo’n soort vragen en antwoorden dus. We hebben daar ook gedineerd, ondertussen nog wat gepraat en daarna zijn we weer verder gegaan van het programma. Ik moet echt zeggen dat ik het geweldig vond. De hele avond. Het was leuk, leerzaam, goed voor zelfvertrouwen, prima voor de ontwikkeling, leuk om contact te leggen. Als het zou kunnen, zou ik een volgende keer heel graag weer meegaan!

Wat leuk, Marieke.

Ja, leuke ontwikkelingen toch? Voordat ik ga afronden (ik heb verder niet echt heel erg grote dingen om te delen met jullie) wil ik het nog even hebben over het Schrijfuurtje. Vorige week heb ik mijn script gespeeld. Oké, WE. Samen hebben we 2 scenes doorgespeeld, en dat was leuk! Het script is nog niet af, maar als het eenmaal af is, zal ik een (korte) scene met jullie delen. 

Dan nog een andere ontwikkeling van mij: volgende week ga ik een VMBO examen Nederlands maken. Nee nee! Ik ga niet echt op examen! Het is gewoon een proefexamen, om te kijken hoever ik ben. Want met al mijn skills moet dat toch wel lukken. Je weet wel: blog schrijven, Schrijfuurtje, kortverhalen schrijven…. Nou, duim maar voor me. Dan lees je volgende week hoe het gegaan is. 

Tot volgende week!!

Marieke blogt over Oogwereld Leenarts

pasen

Hoe was jullie Pasen? Zie hier voor de bron van deze foto

Ik heb het in ieder geval erg leuk gehad, dat extra lange weekend. Heerlijk rustig aan, eventjes goed uitrusten en voorbereiden voor mijn meeloopdag bij Oogwereld Leenarts!

20180403_120717

Alle foto’s m.b.t. mijn meeloopdag bij Oogwereld Leenarts heb ik daar genomen, de foto’s zijn met toestemming geplaatst op deze blog. 

Het eerste waar je aan denkt als je de winkel binnenstapt: (brillen, nee haha 😛 ) Wát een leuke, kleurrijke winkel! Dat viel mij in elk geval op. Na een tijdje voelde ik me ook helemaal thuis, alsof ik al jaaaaaren daar binnenkwam. Ik heb óntzettend veel geleerd! Als ik mijn verslag af heb, kan ik misschien een klein stukje posten. Ik kan je wel al vertellen dat ik súperveel informatie heb gekregen! En ja, het vak Opticien, Optometrist, Contactlensspecialist (etc.) is een heel breed beroep!

Ga maar na: Biologie, Wiskunde, Horeca (hoe ontvang je mensen, hoe spreek je iemand beleefd aan etc.) Mode (wat voor soort montuur, hoe staat het bij het gezicht, etc.). Je kunt ook heel erg veel kanten op. Wil je in de zaak helpen? Maak, of ontwerp, je liever de monturen voor de brillen? Ben je liever met klanten bezig? En, ook erg leuk, je kunt er nog je brood mee verdienen ook!

20180403_132221

Natuurlijk heb ik – naast alle info en het zien hoe een bril verkocht word – ook een brillenglas mogen slijpen. Goed, mogen zien hoe het werkt. Het was heel erg gaaf! Natuurlijk hadden we wel kunststof genomen en geen echt glas, maar dat maakte niet zo veel uit. Na het slijpen zag het er zo uit:

20180403_135110

Let niet op mijn vingers…. 😛 En natuurlijk heb ik ook een oogmeting gehad. Conclusie: Geen bril nodig. Daarnaast heb ik ook nog verschillende soorten glazen gezien. Met of zonder ontspiegeling, met of zonder extra kleurenfilterende laag:

20180403_095811

Ik hoop dat je het kunt zien. Als je heel erg goed kijkt, kun je zelfs de camera zien waarmee ik de foto gemaakt heb!

Nou, dat verslag komt eraan. Super,-super,-super,-super bedankt Oogwereld Leenarts!!

Nóg meer leuke dingen! Die workshop  – Kunstcombinaties – was dus heel erg leuk. Zeer zeker nadat ik ook alle aantekeningen heb mogen doorbladeren en even heb mogen kijken in het boek dat hij aan het schrijven is. Zet ‘m op!

Dan nog even een aantal korte updates die ik graag met jullie wil delen. Mijn gymtijd word nu 14.45 uur tot 16.00 uur. Zo ongeveer. Dat betekent dus dat ik voor de laatste paar weken op maandag “achtste” heb. Op deze manier – met het roulatieschema – heeft iedereen een keer in het jaar een lange dag wegens gym. Zo is het eerlijk en hoeft niet steeds dezelfde groep erg laat te blijven. Daarnaast doe ik ook nog steeds Latijn, en ik vind het erg geweldig! Het is leuk om te zien dat ik het ook echt leer en woorden onthoud. Gewoon omdat ik het zo leuk vind. Ook neem ik nog deel aan het Schrijfuurtje, waarin ik werk aan mijn script met draken en tovenaars. Goed nieuws daarover: morgen “spelen” we twee scene’s uit mijn script! Ook ben ik morgen wat later op school, omdat ik vanavond naar Utrecht ga!

Ik ga dus mijn eigen verhaal vertellen, voor ongeveer 40 mensen. En ik moet heel erg eerlijk zeggen dat ik het best wel spannend vind. Oké, HEEL erg spannend. Maar ja, dat hoort er gewoon bij. Dan sta je op scherp en presteer je beter. Zodra de spanning weg is natuurlijk. Ik vind het wel heel erg gaaf om te doen, want zo’n kans krijg je niet zo vaak. Dus, duim voor me, want dat kan ik goed gebruiken!

En dan volgende week! Namelijk het Barcelona tegenbezoek! Volgende week, ja, je leest het goed, volgende week komen de uitwisselingsstudenten van Barcelona! Dat is natuurlijk een mooie gelegenheid om die website nog even te bezoeken. Website

Als ik het goed gelezen heb, komen die uitwisselingsstudenten van Barcelona ook een dag naar school. Dat word druk. Het word heel wat rustiger als ze allemaal (van Barcelona en onze eigen Agorianen) op verkenning gaan door Maastricht en Valkenburg. 

Ik heb er best wel zin in, ik heb geen uitwisselingsstudent en doe ook niet mee aan de Challenge, maar het lijkt me wel leuk om al die mensen te ontmoeten. 

Dan ga ik nu me voorbereiden voor Utrecht vanavond en zie je mijn blog volgende week!!

Marieke blogt over Afhameren

Niet alles in het leven gaat zoals je wilt. Soms zijn er problemen waar je tegen aanloopt. Meestal moet jij zelf een manier vinden om dat op te lossen. Soms is dat iemand anders om hulp vragen, iets nieuws proberen of helemaal overnieuw beginnen en het op een andere manier aanpakken. Soms kun je de kennis van anderen gebruiken, die hetzelfde probleem hebben gehad en dat (succesvol) opgelost hebben. Soms kom je erachter dat die oplossing voor jouw niet werkt. Dan moet je zelf iets verzinnen. Een andere, al bestaande oplossing gebruiken bijvoorbeeld. Of er zélf eentje bedenken. Vaak is dat wat lastiger dan je gehoopt had. Het lijkt ook zo makkelijk: eventjes een heel erg groot probleem oplossen. Zo’n probleem waar alle volwassenen over speculeren, en een kind dan ineens met de oplossing komt. 

Nu snap je natuurlijk metéén waar ik het over heb. Nee. Oké. Ik heb het over twee dingen: De Duurzamer Leven Challenge en de intakegesprekken. Ik zal beginnen met dat laatste. 

intakegesprekIntakegesprekken dus. Eventjes kort, mocht je het nog niet weten: Als je naar Agora wilt gaan, krijg je na het inschrijven een gesprek. Dat noemen we een intakegesprek. Als je dan op de afgesproken datum en tijd komt opdagen, mag je eerst 5 afbeeldingen uitzoeken. Die hebben te maken met jou als persoonlijkheid, met wat je graag doet/je hobby’s zijn, wat je later wilt worden enzovoorts enzoverder. Tijdens het gesprek bespreek je die afbeeldingen met (dit jaar in ieder geval) twee coaches. Op basis van dat gesprek (sorry als mijn informatie niet helemaal klopt  😳 ) wordt besloten of je aangenomen wordt of niet. 

Dat is wat ik er van weet. Mijn eigen intakegesprek verliep iets anders, maar als ik je dat ga vertellen loopt je hoofd over van alle informatie. Ik mocht dus die leerlingen begeleiden, en dat vond ik heel erg leuk om te doen. Maar Marieke, wat heeft dat met probleemoplossen te maken? Ah, goed dat je het vraagt. Ik was daar aan het helpen, toen een moeder van een van de toekomstige Agorianen vroeg: “Mag ik wat vragen? Mijn zoon had eigenlijk om 15.45 uur gesprek.” Oeps. Wij hadden een lijst gekregen met alle namen, maar zijn naam kwam er niet op voor (wegens privacy zal ik geen naam noemen). Ik snap het. Wat deed je toen? Toen heb ik een coach, die op dat moment al klaar was met een intakegesprek, gevraagd wat te doen. Het is even  nagecheckt en na wat overleg zijn er twee coaches extra ingezet om diegene te… ehm…”intaken”? 

De meeloopdagen die er geweest zijn waren me-ga-druk. Het wat zo erg dat er nog extra dagen gemaakt moesten worden. Nu zijn die gelukkig afgelopen. Maar in plaats daarvan, hebben we nu: leerlingen die een Drempelonderzoek moeten afleggen, leerlingen die Intakegesprekken hebben, leerlingen die toch nog een dagje mee willen lopen, leerlingen die meelopen voor een profielwerkstuk, mensen die onze school (en ook Niekée) willen bezoeken, mensen die toekomstige coaches worden op een van de andere locaties voor Agora en… Oh, onszelf en ons eigen werk. Die mensen die onze school komen bezoeken hebben we trouwens altijd, die worden meestal rondgeleid in grote aantallen. En dan hebben we nog mensen die echt een dagje met óns meelopen, die in ruil daarvoor een workshop geven. Dus je snapt het, we zijn nog niet van de drukte af….. Vooral niet omdat wij het enige, echte, originele Agora Roermond zijn! 😉  

Goed, dan nu dat over die Challenge. Oké, heey, rustig aan! :-)  Die Challenge, Duurzamer leven, heb ik dus samen met een andere Agoriaan. We hebben besloten om in het huishouden een manier te vinden zodat je bespaart op Stroom & Elektriciteit. Dat klinkt nogal moeilijk, en dat is het ook. Vandaar dat we een oplossing moeten vinden om het wat kleiner te maken. Daar worden we natuurlijk bij geholpen door mijn coach, Thank Goodness. Ik vertrouw erop dat we een manier vinden/maken/bedenken/overnemen die we kunnen gebruiken.

*Zangnootje* Volgende week donderdag ga ik weer naar Utrecht!! *Zangnootje* Naar de Social Impact Factory in Utrecht. 

sif Je kunt zelf wel raden waar deze afbeelding vandaan komt…. 😉 

Daar gaan we dus zelf ons verhaal presenteren. Van te voren, op school, is er nog een generale repetitie. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het best wel spannend vind. Hé zeg, hoe zou jij dat vinden? Ik sta daar straks wél míjn persóónlijke verhaal te vertellen tegenover volslagen vreemden!! Natuurlijk is dat wel hartstikke cool. Want ja, hoe vaak krijg je nou de kans om zoiets te leren? 

Marieke…Marieke…Je blog heet AFHAMEREN. Hoe zit dat daar nou mee? Okey, okey, bedankt voor de onderbreking reminder. Tuurlijk. Mijn dagstart. Die had ik dus eergisteren. 

afhamerenAfhameren….Omdat ik daar niks fatsoenlijks mee kon bedenken, heb ik het woord achterstevoren gezet. neremahfa. Daaruit heb ik HaFaBra gehaald. En daar weer mee heb ik een Kahoot (een soort quiz) gemaakt. Het ging eigenlijk best goed. Sommige vonden wel dat de vragen wat moeilijk waren, maar ik heb mijn best gedaan. Mocht je het willen weten, HaFaBra is de afkorting voor Harmonie, Fanfare en Brassband. 

Muzieknoten

Voordat ik ga afronden, wil ik nog even vertellen over een workshop Inspiratiesessie. Kunst combinaties, zo was de titel. En het was GAAF!! Want hoe vaak kom je een kunstenaar tegen die 

– Fotografie
– Poëzie
– Een (achtergrond)verhaal
– Een wijze quote
– Een inspirerende tekst

ALLEMAAL TEGELIJKERTIJD DOET?? Echt ENORM inspirerend. Dankjewel!!

Nog eventjes een paar dingetjes die op de agenda staan: Maandag 2 april is het Tweede Paasdag en hebben we allemaal vrij. Dinsdag 3 april heb ik mijn meeloopdag bij Oogwereld Leenarts. Donderdag 5 april ga ik ’s avonds weer naar Utrecht en lees je mijn blog weer. 

Dan, Fijn Pasen en tot volgende week!!

Marieke blogt over Utrecht

Afbeeldingsresultaat voor quotes

Het is wel waar. Je kunt niets veranderen aan dingen die al gebeurd zijn. Dingen gaan nooit helemaal zoals jij wilt dat ze gaan. Het betekent natuurlijk wel dat je toekomst beter kan zijn. Misschien heb je geleerd om je beter voor te bereiden op dingen, om dingen te accepteren of om dingen te laten gebeuren. 

Meer inspirerende quotes vind je hier. Wel zo aardig om de bron even te vermelden, vind ik altijd. Ik vind het leuk om af en toe een quote met jou te delen. Als jij nog een leuke quote hebt, laat het me dan even weten! 

En nu…..Utrecht!! 

Afgelopen maandag ben ik daarnaartoe geweest. Niet alleen natuurlijk, er waren nog wat andere Agorianen en begeleiding vanuit school. Het was heel gaaf en ik kan zeker zeggen dat ik er wat aan gehad heb. Ik heb tips gekregen voor mijn houding tijdens mijn verhaal, om bijvoorbeeld de hele tijd met beide voeten op de grond te blijven staan. Qua inhoud mocht ik af en toe mijn tijd nemen, om daarna weer rustig verder te praten. Ik heb mijn verhaal een paar keer geoefend, en er komt nog een moment extra. Voor 5 april. Wat is er dan?  Dan ga ik weer naar Utrecht!! Dit keer om mijn verhaal te vertellen tegenover andere mensen. Er is een zaaltje waar zo’n 100 man (sorry als het er meer/minder zijn) kunnen zitten en waar wij kunnen vertellen. Ik vind het best spannend om te doen, maar daar was de workshop ook voor bedoeld! Om te leren presenteren.  

Daar zijn workshops meestal voor bedoeld trouwens, om te leren. Zoals het -inmiddels nummer 5- vervolg van de workshop Master Memory. Het is niet alleen om beter te leren onthouden, maar ook nog leerzaam.  😛 Zo heb ik nu beter onthouden wat de hoofdsteden van verschillende landen zijn. Beter dan ik ooit onthouden heb van Aardrijkskunde op de basisschool bijvoorbeeld. Volgende week dinsdag komt er een grotere presentatie van de man die ons de workshops geeft. Daar heb ik wel zin in, ik geloof dat het heel erg inspirerend word. 😛 

Genoeg over workshops. Werkgroep Ontwikkeling Taalvaardigheden. Daar was ik dus niet heen geweest -rustig, er word gewoon nog een afspraak gemaakt- want ik was…Taart bakkennnn!!!

Als je zojuist gegeten hebt of nog moet eten, even een waarschuwing. Deze taart ziet er zo lekker uit dat je er meteen een hap van wilt nemen en mogelijk je device opeet. 

IMG-20180316-WA0011

IMG-20180316-WA0006

IMG-20180316-WA0005

IMG-20180316-WA0007

Het was echt ENORM LEUK!! Dankjewel voor de uitnodiging om hieraan mee te mogen helpen, coachgroepgenootje! 

Vandaag is -als het goed is- de laatste meeloopdag. Nu zijn er al volop intakegesprekken op gang. In een intakegesprek ga je -als toekomstige Agoriaan- in gesprek met twee coaches. Voordat je daar echter heen gaat mag je maximaal 5 foto’s uitzoeken die te maken hebben met jou als persoon, wat je doet en wie je bent. Dan ga je dus in gesprek. 

Als ik me niet vergis krijg je daarna die brief thuis dat je aangenomen bent. Ik mag vanmiddag die leerlingen begeleiden. Dat wil zeggen, de leerlingen opvangen, naar de ruimte brengen waar ze foto’s uit mogen zoeken en dan naar het juiste lokaal brengen. Ik vind het echt ge-wel-dig om daarmee te helpen. Aan alle toekomstige Agorianen: SUCCES MET HET INTAKEGESPREK!!

En dan goed nieuws om af te sluiten: ik heb een meeloopdag bij een opticien!! Dinsdag 3 april mag ik een dag meelopen bij Oogwereld Leenarts! Ik wil ze alvast heel erg bedanken. En ze waarschuwen, want zeer waarschijnlijk ga ik ze het hemd van het lijf vragen! Ik zal ook foto’s maken, en een paar daarvan zal ik hier op de site posten. 

Dan ga ik nu die vragen maar eens voorbereiden. Tot volgende week!

Marieke blogt over doen

Zo. Doen. Bam. Ja, dat moet je maar net kunnen. Als je het mij vraagt is er een groot verschil tussen durven en daadwerkelijk doen. Even als voorbeeld: een verhaal schrijven over jouzelf (als persoon en waarom je naar Agora komt), dat aanpassen omdat je in je enthousiasme te veel geschreven hebt, het vervolgens uit je hoofd leren en dan getraind worden om het zo goed mogelijk te vertellen. Om dat te doen heb je natuurlijk wel lef nodig. Je kunt simpelweg zeggen: ja, dit durf ik. Om het vervolgens niet te doen. Snap je het verschil?

Bovenstaande is trouwens een real-life voorbeeld. Zegt ‘inspiratiesessie How to tell your story’ je nog iets? Precies, daar doe ik aan mee. We – ik ben niet de enige, gelukkig :-) – hebben dus ieder apart een verhaal geschreven over onszelf en waarom we naar Agora zijn gekomen. Wat voor persoon we later willen worden en hoe Agora ons daarbij helpt. Nu maandag gaan we naar Utrecht – ja, Utrecht – en worden we getraind om ons verhaal zo goed mogelijk te vertellen. Zo enthousiast mogelijk. Dat het de toehoorders raakt. Klinkt heel erg gaaf, ja toch? Ik vind het heel erg gaaf. We gaan ons verhaal – als ik me niet vergis – ook vertellen voor een groot publiek, maar het hoe en wat is nog niet bekend. Daar ga ik je van op de hoogte houden, daar kun je op rekenen.

Ook zou ik je op de hoogte houden van de Werkgroep Ontwikkeling Taalvaardigheden. Morgen gaan we onze producten bij elkaar leggen voor de schoolkrant. Helaas ben ik daar niet bij. Wacht, momentje: Niet. Zo. Snel. Ik heb die ‘producten’ die ik zou maken natuurlijk gemaakt. Dat is erg goed gelukt, als zeg ik het zelf. 😉  De reden dat ik morgen niet bij die meeting ben, is simpel: ik ga een taart bakken!                    Goed, goed. WE gaan een taart bakken. Oké, oké, best. Het was (helaas) niet mijn idee. Niet mijn Challenge, zal ik het zo zeggen. Ik ben gewoon uitgenodigd om eraan mee te doen. Dat vind ik geweldig! Ik bedank mijn coachgroepgenootje daar natuurlijk ook voor. Als ik het voor elkaar krijg, zal ik proberen een foto te maken voordat we de taart opgegeten hebben! 😉 

Oh, ik zou het bijna vergeten! Het debat! Nou, daar gaat ‘ie: we hebben…..

verloren.

Ja, ik weet het. We waren een fantastisch team! Iedereen heeft goed zijn/haar best gedaan, goed zijn/haar stukje voorbereid en dat ook heel goed overgebracht. Over doen gesproken. Helaas vond de jury dat we inhoudelijk niet zo sterk waren. Onze presentatie (lees: lichaamstaal en overtuigingskracht) was heel goed, beter dan die van Team Voor. Onze argumenten waren echter (ahem, volgens de jury, ahem) slechter dan die van het andere team. Natuurlijk had ik graag gewonnen. Ik wil de jury in geen geval beledigen, even voor mijn verdediging. Als ik even terugblik, denk ik dat ik discussiëren leuker vind. Het was geweldig om ook eens te debatteren, hoor. Het nadeel – voor zover ik ondervonden heb – is dat je elkaar niet meteen met je eigen argumenten in de reden mag vallen. Je krijgt je beurt toegewezen door de gespreksleider en bent dan, afhankelijk van je rol, een of twee minuten lang aan het woord. Ik mocht argumenteren, en ik geloof dat ik het er wel redelijk vanaf heb gebracht. Nou ja, redelijk genoeg om de jury te laten zeggen dat Team Tegen een erg goede overtuigingskracht had. Ik ben wel erg blij dat ik daaraan mijn steentje kon bijdragen.

Over steentjes bijdragen gesproken. Binnenkort ergens (ik krijg nog de precieze datum te horen) mag ik helpen met boeken uitzoeken voor de schoolbibliotheek! Oh, daar heb ik zin in! 

Afbeeldingsresultaat voor boeken

Nou, zoiets dus… 

Dan is er nog meer goed nieuws! Ik heb naar verschillende opticiens een email gestuurd met de vraag of ik een dag mee kan lopen. Voor mijn BeroepenChallenge. Er heeft er eentje gereageerd en op het moment zijn we de datum aan het overleggen. De datum die ik voorstelde kwam niet helemaal goed uit. Dat heb je wel eens. Ook mag ik foto’s maken (natuurlijk niet van de klanten, duh. Privacy noem je dat) en waarschijnlijk zal ik je er eentje – of twee – laten zien. Daar moet je dus wel nog een paar weken op wachten, helaas. Wat je ondertussen kunt doen is blij zijn dat ik een meeloopdag aan het regelen ben! 😉

Mijn werkplek! Mijn deel (foto’s op de muur, boekensteunen op het bureau en een hanging mobile met origami dieren aan het plafond) is AF!!! Hoera!! Mijn coachgroepgenootje mag haar deel nog maken, maar dat is niet erg. Als je even een momentje hebt, maak ik een foto. Zo terug. 20180315_120339Alsjeblieft. Als je goed kijkt, zie je bovenaan al die origami beestjes. Ik vind het resultaat van dit alles echt geweldig!! 

Zoals je weet (of dat dacht ik tenminste) heb ik het nogal druk. Dan ga ik nu werken. Tot volgende week!!

 

Marieke blogt over debatteren

Discussiëren of Debatteren?? Wat is het verschil? Nou, als ik het zo eens bekijk, denk ik het volgende (nadat ik even gezocht heb op internet). Discussiëren is vrij, je kan met iedereen discussiëren over alle onderwerpen. Er wordt van te voren niet vastgesteld waar het over gaat, dus het kan best dat je van ‘sokken’ naar ‘macaroni met kaas’ gaat. Debatteren daarentegen is meestal over één onderwerp, waar zo min mogelijk vanaf geweken wordt, er is een aangewezen persoon die het debat leidt en meestal krijg je de tijd om je voor te bereiden. Bij beide vormen -discussiëren en debatteren- wordt wel geprobeerd om de ander van jouw mening te overtuigen. Of dat lukt, is afhankelijk van jouw overtuigingskracht. En jouw goede argumenten natuurlijk. 

Waarom ik hier over begin? Misschien heb je het al geraden: aankomende dinsdag gaan we met de dagstart debatteren. We hebben uit zo’n 6 stellingen er eentje gekozen: ‘Als de oorlog voorbij is moeten vluchtelingen terug naar hun eigen land’. We hadden geen keuze, ik ben ingedeeld bij Team Tegen. Ik ben het dus oneens met de stelling: de vluchtelingen mogen best in ons land blijven als de oorlog in hun eigen land voorbij is. Dat betekent ook dat ik daar argumenten voor moet verzinnen. Of moet opzoeken. Dat moet ik nog even doen, maar het lijkt me wel gaaf om eens écht te debatteren. We hebben wel vaker discussies gevoerd, maar nu gaan we dus debatteren. Er is een gespreksleider, een jury en oh, natuurlijk ook Team Voor. De mensen uit dat Team moeten wij dus overtuigen. Wat vind jij, ben je voor of tegen de stelling: ‘Als de oorlog voorbij is moeten vluchtelingen terug naar hun eigen land’? 

In mijn geval ben ik dus Tegen. Waar ik Voor ben -dit heeft niks met debatteren of discussiëren te maken- is Latijn. Vanochtend heb ik weer ‘les’ gehad. Op het moment lijkt Latijn nogal moeilijk. Ik ben geen enorme expert op het gebied van zinnen ontleden. Helaas is dat wel belangrijk bij Latijn. Je kunt aan een zin zien wat het lijdend voorwerp is en wat het onderwerp is. Dat is nog niet zo heel erg moeilijk. Het leuke is (op dit moment bij Latijn), dat je het ook om kunt draaien. Dan wordt het onderwerp dus lijdend voorwerp en het lijdend voorwerp wordt dus onderwerp. Dat betekent ook dat de zin een beetje verandert. Ik vind Latijn nog steeds heel erg leuk om te doen hoor, daar niet van. Het is juist leuk als er wat uitdaging in zit!

Afbeeldingsresultaat voor uitdaging

Daarom zit ik tenslotte ook hier: voor de uitdaging. De workshop die ik woensdag gehad heb -How to tell your story- staat helemaal in dat thema. Het gaat vooral om presenteren. Nee nee, zonder diapresentatie. Ik bedoel eigenlijk gewoon: je verhaal vertellen. In dit geval waarom we naar Agora zijn gekomen. Daar zijn bepaalde redenen voor. En wat vinden we nu van Agora? Voldoet het aan onze verwachtingen? Daar gaat het in die workshop om. Er komt nog een vervolg, nog een aantal vervolgen zelfs, en ik geloof dat we ook daadwerkelijk ons verhaal gaan presenteren op een gegeven moment. Zodra ik dat wat preciezer weet, zal ik je dat laten weten. En hé, zo erg kan het niet zijn!

Afbeeldingsresultaat voor uitdaging

Precies! Ik vind het een geweldige quote. Dat sluit wel mooi aan bij Agora. Het heeft twee kanten: de positieve en de negatieve kant. De positieve kant vind ik het leukste. Want ja, waarom zou je je ook je nek breken over die honderden dingen waarom het niet zou lukken? Bekijk het positief! Er is altijd wel ergens een reden waarom het wel gaat lukken. Het is net zo met PSW. Je zou denken: ooohh, al die foto’s maken, dat lukt nooit; als we maar op tijd daar zijn en niet verdwalen; als ze ons maar aardig vinden; en als dit en als dat. Het is veel beter om te zeggen: die foto’s maken, dat gaat heel makkelijk; we vertrekken op tijd en we komen op tijd aan; ze zijn heel erg blij met onze hulp; en ga zo maar door. Op die manier is het ons ook gelukt. We hebben in één keer met z’n drieën meer dan tweehonderd foto’s gemaakt. We waren iets later dan het afgesproken tijdstip, maar dat maakte niet zo heel veel uit. Natuurlijk waren ze heel erg blij dat wij al die foto’s kwamen maken, want zelf hadden ze daar heel weinig tijd voor! En dat betekent dat de PSW opdracht waar ik dit jaar aan deelgenomen heb afgerond is!

Er is nog wel een andere PSW opdracht, maar op dit moment heb ik het nogal druk. Neem nou vandaag, van 09.00 uur tot 14.30 uur helemaal volgepland. Na de dagstart had ik Latijn, tussen de pauzes maak ik mijn blog en na het leeshalfuurtje heb ik een samenwerkingschallenge: Duurzamer leven. Daarover gesproken: dat gaat de goede kant op. We hebben de challenge nu verkleind, want ja, het is nogal veel werk om uit te zoeken wat er allemaal in de hele wereld vervuilend is! Dus nu beperken we het tot huishouden. Zeg maar, koken en wassen zijn op een bepaalde manier vervuilend. Wij gaan kijken wat we daaraan kunnen doen. Dat is nogal een opgave, jazeker. Maar hé, als er geen uitdaging is, moet je die maken!

Zo geldt dat ook voor je geheugen. Wij mensen klagen altijd over van alles: over het weer, de regering, het weer, dat we alles vergeten. Er zijn wel bepaalde trucjes om dingen beter te onthouden. Dat geldt voor veel: zowel je boodschappenlijstje, die woorden voor je Franse toets, de verschillende mensen van verschillende partijen voor de verkiezingen, al die moeilijke vragen bij je favoriete spelletje… Ik heb het natuurlijk over het vervolg van de workshop Master Memory. En je zult merken: hoe meer je oefent, hoe leuker het wordt!

Dat is met alles: hoe meer je het doet hoe leuker je het vindt. Dat is bijvoorbeeld ook met schrijven. Ik schrijf veel verschillende dingen: het script voor het schrijfuurtje, een fantasyverhaal voor mezelf, mijn blog. Binnenkort schrijf ik ook een column. Nou ja, eenmalig. Volgende week vrijdag moet ik ‘m inleveren. Het enige wat ik nog moet doen is een onderwerp zoeken en dat stukje schrijven. Waarom ik dat ook nog ga doen? We – lees: alle mensen in de Werkgroep Ontwikkeling Taalvaardigheden- gaan een allereerste proefversie van een schoolkrant maken! Ja, je leest het goed: een schoolkrant! Want ach, waarom ook niet? Het draag in ieder geval voldoende bij aan de ontwikkeling van de Nederlandse taal! 

Dan is er nog een laatste dingetje wat ik even met jou wil delen. Agora is op dit moment enorm aan het groeien. Er komen verschillende nieuwe locaties, dus ook veeeeel meer leerlingen. De meeloopdagen zijn zo vol, dat er een paar extra zijn gepland! En ik kan je zeggen: dat is enorm druk. Volgende week zijn de aanmeldavonden, dus als ik het goed begrijp zijn de meeloopdagen dan voorbij. Daarna komen wel nog de intakegesprekken, en daar mag ik mee helpen. Oké, niet echt met het gesprek zelf. Wel met leerlingen begeleiden naar het juiste lokaal, opdrachten uitleggen en natuurlijk vragen beantwoorden. Ik vind het geweldig om te doen, al die toekomstige Agorianen helpen. 

Zo. Zoals je daarnet gelezen hebt hebben wij dus dat debat. Je hebt ook gelezen dat ik daar nog argumenten voor moet zoeken. Dat ga ik nu heel erg snel doen, want ik wil natuurlijk dat wij Team Voor overtuigen! Tot volgende week! 

Marieke blogt over de communityavond

Als er iets op het laatste moment geregeld word, heb je dan ook wel eens zo van: ‘AAAAAARRRGHHH!!’ Ik – als zoiets gebeurd – meestal wel. Zo kwam er afgelopen week de vraag of er interesse was in het leren van Grieks en Latijn. Ja hoor, dat wil ik wel. Dus daar heb ik me voor opgegeven. Al een tijdje heb ik het idee dat ik graag Latijn wil leren. Dat lijkt me zó vet! Dus, na de dagstart vandaag, wilde ik mijn blog gaan schrijven. Totdat… ik op mijn schouder getikt werd en mij vriendelijk verteld werd dat ik nu Grieks en Latijn had. Ow?! Ja, om 09.30 uur, meteen na de dagstart. En dus heb ik, vanaf nu, iedere donderdag om 09.30 uur na de dagstart Grieks en Latijn!

Ik kom zojuist terug van mijn eerste “les”, al kun je dat eigenlijk niet zo noemen. Misschien moet ik daar een woord voor verzinnen. Dat doe ik later wel. Die eerste “les” dus. Het was ZO ONTZETTENDE GAAF! Kijk, als je niks met vreemde, rare, aparte talen ophebt, tja dan.. Uit het Grieks en Latijn zijn wel de meeste talen ontstaan. Ik wil vooral graag Latijn leren, dus daar zijn we mee aan de slag gegaan. Nu heb ik een aantal “basisopdrachten” gekregen. Over de betekenisstam en de uitgangsvorm. Dat laatste is nogal belangrijk in het Latijn, het geeft aan wie het doet. Hij roept, zij roept enzovoorts.                                                                        Ik moet toch echt eens aan de slag met een Agoriaanse taal. Ik bedoel: we schrijven geschiedenis in het onderwijs. We hebben geen enkele vakken, toetsten, lessen of zelfs maar huiswerk. We leren allemaal op onze eigen manier. Iedereen word apart behandeld en we hebben geen docent meer maar een coach. En dan kom ik aan met de woorden “les” en “basisopdrachten”. Volgens mij klopt er iets niet helemaal. Snap je een beetje wat ik bedoel? EEN OUDER BLOGT heeft daar geloof ik dezelfde opvatting over. Wat zou je ervan vinden, als wij samen een blog zouden schrijven? Laat me dat even weten – onderaan de pagina vind je zo’n veld waar je een reactie in kunt plaatsen – en dan ga ik erachteraan. 

Goed, nu je hebt aangegeven in de reacties dat je graag een blog van ons samen ziet 😉 , zal ik je dan eindelijk vertellen over de communityavond.

IS HET MOGELIJK OM IN TWEE UUR LANGS 10 VERSCHILLENDE OUDERS TE GAAN??

JA, dat is mogelijk. Natuurlijk kan dat! Even langs een ouder, luisteren, praatje maken, handtekening laten zetten (die handtekening was het bewijs dat je ook daadwerkelijk bij die ouder geweest was). Opschrijven wat je geleerd had, wereld opschrijven, naam van de ouder en…. Op naar de volgende! Af en toe stel je een vraag, en bij de onderwerpen die je het interessantst vindt, blijf je wat langer plakken. Op die manier gaat dat gemakkelijk. Maar dan moet je wel interesse tonen in het verhaal van de ouder. Stel je voor dat je daar maar als een zombie staat te luisteren om die tien handtekeningen te krijgen…..

NEE, dat is het niet. Hoe kan het ook anders? Je hebt vragen voorbereid, prachtige gespreksonderwerpen gevonden en enorm interessante voorkennis opgezocht over je favoriete onderwerp. NATUURLIJK blijf je dan plakken bij al die interessante ouders! Voor het gesprek vul je natuurlijk dat formulier in en laat je die handtekening zetten, maar daarna…. Dan vergeet je de tijd en blijf je ENORM LANG informatie verzamelen, zodat je je na die avond afvraagt: HOE ga ik dit in HEMELSNAAM allemaal verwerken in Target Process? Op die manier haal je natuurlijk veel uit de avond, maar ja… Die tien ouders kun je wel vergeten.

EN JIJ DAN, MARIEKE??

Ja, ik… Het antwoord op de vraag: Kun je in twee uur 10 ouders bezoeken? Is voor mij NEE. JA, ik ben in VIJF werelden geweest. JA, ik heb ENORM veel geleerd. JA, ik vroeg me af HOE ik dit in HEMELSNAAM allemaal in Target Process moest zetten (je kunt maar 4000 karakters invoeren, en enters telt ‘ie als 25 karakters). JA, ik weet nu ZEKER dat alle mensen ANDERS gemotiveerd worden. Ja, maar die tien ouders heb ik dus NIET. Ik heb er negen. Gelukkig dat wij nogal onderwijsvernieuwend zijn, dus heb ik er geen straf voor gekregen. Ik was trouwens niet de enige, er waren meerdere coachgroepgenootjes die niet bij 10 ouders langs waren geweest. Al met al was het GEWELDIG! Vraagje aan alle ouders, coaches en Agorianen: DOEN WE DIT VOLGEND JAAR WEER? Ik zeg JA!

Oké. Mijn vorige blog was erg goed ontvangen door jullie, mijn lezers. Van verschillende coaches kreeg ik het volgende terug: ‘Marieke heeft weer een pareltje geschreven’, ‘Briljant’ en ‘Fraai’. Ook kreeg ik terug dat de docenten van Niekée het erg leuk vonden dat ik hun goede-doelenmiddag als leerzaam en nuttig heb ervaren. Mijn blog is een aantal keer gedeeld op Twitter en Facebook. Als klap op de vuurpijl kreeg ik de reactie van EEN OUDER BLOGT, of wij niet samen een aantal nieuwe, Agoriaanse woorden kunnen bedenken. Jullie maken me verlegen! Al die complimentjes maken het meer dan GEWELDIG om dit voor jullie te schrijven. Iedereen: BEDANKT!!

Nu ik iedereen toch aan het bedanken ben, ga ik nog wel even door. BEDANKT aan alle mensen die voor ons Agorianen al de FANTASTISCHE workshops inspiratiesessies komen geven. De afgelopen week heb ik er weer twee gevolgd: het vervolg op Master Memory en Creatief Schrijven. Het vervolg op Master Memory was erg leuk, ik heb zelfs een aantal woorden Spaans geleerd! Creatief Schrijven was ook geweldig! Aan het einde mochten we kiezen: Maak je een Verhaal, Script, Strip? Het WAS nogal logisch dat ik voor een Verhaal zou kiezen, toch? VERASSING! Dat deed ik dus NIET! Ik heb ervoor gekozen om eens iets anders te doen, in dit geval een Script. Misschien heb je het al geraden: het is FANTASY. Er komen bijvoorbeeld DRAKEN in voor. Ik denk dat het een goed idee is dat ik, als het script af is, een klein stukje online zet. Herinner je me daaraan over een week of drie?

Nou hoor ik je denken: Marieke, ik ben niet je persoonlijke agenda!  Weet ik. Als ik mijn agenda er even bij pak, en een flink stuk vooruit blader, kom ik op 26 maart uit op…. Mijn dagstart! Nee, die zijn niet leerzaam!  MIS! Toch wel! Weet je nog, dat Appeltaarten bakken? Zeer leerzaam. Voor deze ronde dagstarten, die we alleen doen, hebben we een nogal… ehm.. APART woord gekregen. Want ja, HOE moet ik een dagstart organiseren met het woord AFHAMEREN?

Ja, dat is een woord. Niet alles hier op Agora is zo makkelijk als het lijkt. Uitdaging, dat is het hier. Geen zorgen, ik verzin heus wel wat. Als je een tip hebt, is die welkom. Alle tips, tops, opmerkingen of vragen over mijn blog trouwens. Voordat ik dadelijk aan mijn Latijn begin, wil ik eerst nog even iets anders met jullie delen. 

TEGENBEZOEK UIT BARCELONA!!

Ja, dat is pas in april. Weet ik. Toch is er al een hele mooie website gemaakt. Zowel voor jou, voor alle Agorianen, als voor alle leerlingen en hun ouders uit Barcelona. Op deze site worden foto’s geplaatst van alle activiteiten die met de Spaanse kinderen worden ondernomen. Er staat een stukje informatie over alle gastgezinnen. Er is te vinden hoe deze dagen gaan verlopen. Het is de moeite waard om te bekijken. HIER klikken dus

Nou, laat me weten wat je van de site over het Barcelona tegenbezoek vindt. Laat in die reactie ook even achter of je vindt dat ik een blog moet schrijven met EEN OUDER BLOGT en of ik een stukje van mijn script moet posten zodra dat af is. 

Tot volgende week!!

 

Marieke blogt….Dagstart

Oehwaahhh! Goedemorgen. Leuke vakantie gehad? Nog carnaval gevierd of helemaal niet? Ik ben in ieder geval heel goed uitgerust. Af en toe eventjes bezoekje hier en muziekvereniging daar, maar verder niks wat ik te delen heb. Wat te maken heeft met school dan. 😉 Ik hoop voor jou dat jij ook een heel erg fijne vakantie hebt gehad!

Afbeeldingsresultaat voor vakantie quotes loesje

Daar heb ik gelukkig geen last van gehad! 😉 Zoals je ziet is deze quote van Loesje, dus heb ik hem (helaas) niet zelf bedacht.

Wat ik wél zelf bedacht heb, is de dagstart van vanochtend. Ofja, ik heb het sámen bedacht, met een coachgroepgenootje. Ik heb zojuist een nieuw woord bedacht! We kunnen veel op Agora. Een internationaal event organiseren, een uitwisseling naar Barcelona, een reclamevideo voor E-bikes maken én… nieuwe woorden bedenken. Aangezien we een onderwijs-vernieuwende school zijn, is het misschien ook wel goed dat we zo nu en dan een kleine aanpassing maken in de Nederlandse taal. Met een nieuw woord bijvoorbeeld. Nu moet ik alleen nog bedenken hoe ik dit in de woordenboeken krijg. 😉 Maar wie weet, misschien word het ooit nog wel een officieel woord!

Goed, die dagstart. Samen hebben we bedacht dat we een soort quiz wilden maken. Dus hebben we zestien vragen bedacht, allemaal met vier antwoorden. 

– Welke Franse beeldhouwer heeft het Vrijheidsbeeld gemaakt? 

a) Claude Monet b) Frédéric Auguste Bartholdi c) Pierre-Auguste Renoir d) Gilbert du Motier de La Fayette

– Bij welk land hoort het eiland Okinawa?

a) Japan b) Hawaï c) Taiwan d) China

Zulke vragen dus allemaal. Frédéric Auguste Bartholdi heeft het Vrijheidsbeeld gemaakt en het eiland Okinawa hoort natuurlijk bij Japan. Iedere vraag hadden apart in een envelop gedaan, en die vervolgens in het lokaal en op de gang verstopt. Dus was het een speurtocht-quiz. Een leerzame, bewegingsvolle start van de dag. Iedereen vond het leuk om te doen, en wij vonden het leuk om te maken. Door dit te doen leerden wij samenwerken, plannen, probleemoplossen, leiding geven en logisch denken. We moesten die dagstart natuurlijk samen maken, en plannen wanneer we daar aan konden werken. Helaas was het lokaal nog op slot (toen we de vragen wilden verstoppen), dus dat was een stukje probleemoplossing. Daarnaast moesten we leiding geven aan de rest van de coachgroep, en ook dat was een stukje samenwerken. En logisch denken natuurlijk. Want wanneer verstoppen we die vragen, hoeveel hints geven we iedereen en weten we zeker dat we die enveloppen niet té moeilijk verstoppen? Zo zie je maar weer, alles wat je doet is leerzaam. Je leert 24/7 hier bij ons op Agora. 

Natuurlijk heb je ook van die activiteiten die iets minder leerzaam líjken, maar toch leerzaam zijn, zo bedenk ik me net. Die goede doelenmiddag van Niekée bijvoorbeeld. Je zou denken: leuke afsluiting voor de vakantie, optredens, geld inzamelen voor een goed doel. Dat is het ook, maar het is ook een stukje socializeren. Normaal gesproken zijn Agora en Niekée gescheiden, maar donderdag voor de vakantie hadden we sámen één activiteit. Dat was leuk, en hé, hoe meer zielen hoe meer vreugd! :-)

We hebben ongeveer 170 leerlingen op Agora. En ik ken bijna iedereen. Dat is even stampen, natuurlijk. En heel vaak langslopen, spreken en vragen: “Ja sorry, er zijn zoveel kinderen hier, ik ben het even vergeten. Hoe heet je ook alweer?” Of als je – voornamelijk op een reguliere (middelbare) school- moet leren voor een toets, moet je zo’n 40 woordjes stampen. Of allemaal feiten. Snap je waar ik naartoe wil? Inderdaad, de workshop Master Memory die ik afgelopen dinsdag gehad heb. We liepen door de school, en stopten dan iedere keer bij een bijzondere plaats. De mummie-sarcofaag op de gang, de kantine, de klimmuur enzovoorts. Iedere keer als we dan stopten, kregen we een woord. Rundvlees – potlood – spons – aanhangwagen en zo verder. Toen we terug waren in het lokaal van de workshop…. wisten we alle woorden nog! Hoe dat kan? De opdracht was om met het woord dat we kregen een zo apart, emotioneel mogelijk plaatje te vormen en dat aan de ruimte te koppelen. Het schijnt dat je zaken/woorden/gebeurtenissen beter onthoud als er iets emotioneels gebeurde. Toen je heel blij was omdat je dat ene leuke cadeau kreeg op je verjaardag of heel verdrietig was omdat je hond overleed. Dat weet je nog allemaal. Maar wat je gisteren bij het ontbijt hebt gegeten -tenzij je een pizza hebt laten bezorgen – weet je waarschijnlijk niet meer. Doordat er een emotionele gebeurtenis aan vastzit – een koe (als in de zin van rundvlees) in een lokaal in een school is natuurlijk nogal… ehm, raar- onthoud je dat beter. Zo weet ik ook nog steeds dat wij ooit een duif in school hebben gehad. Gelukkig is het diertje weer ongedeerd naar buiten gevlogen, maar ik weet het wel nog. Want zeg nou zelf, hoe vaak zit er nou een duif in je school? Volgende week is er weer een vervolg van die workshop, en ik ben nu al benieuwd wat we gaan doen. 

Ook wel benieuwd: nu vrijdag is er een workshop over schrijven waar ik heen ga. Ik denk dat je het inmiddels wel weet: ik hou van schrijven. En alle tips, trucs en verbeteringen die ik kan krijgen zijn welkom. 

En dan om af te sluiten: vanavond is er weer communityavond! En ik heb er zin in! Dit keer hoeven we namelijk zelf niks te presenteren. 

Ja maar Marieke, denk je nu, wat heeft die hele communityavond dan voor zin??   Ja, er mág wel gepresenteerd worden, zeker. Er zijn ook heel wat optredens en er is een catering voor hapjes en drankjes. Maar het meest bijzondere: DE OUDERS GAAN DIT KEER PRESENTEREN!!!!

Ja, het is serieus waar: we schrijven wéér geschiedenis. Vier jaar geleden stond het groots in de krant (nu nog steeds, overigens): Agora onderwijs gaat starten. Nu, zo’n vier jaar later, schrijven we voor de zoveelste keer onze eigen geschiedenis. Als het in de krant zou staan, zou je zoiets lezen:

Agora schrijft opnieuw geschiedenis in het onderwijs

Door Marieke Peeters

Het Agora-concept: inmiddels wereldwijd bekend. Een compleet nieuwe manier van leren, van beleven en samenwerken. Zonder traditionele klassen, lessen, roosters en vakken is het Agora-onderwijs vernieuwend. Het toont aan dat je het beste met een frisse en verhelderende kijk door het leven kunt gaan. Dat je ‘out of the box’ moet denken, moet willen en vooral moet durven om iets nieuws te doen. Om een totaal andere manier van onderwijs te creeëren. 

Zoals inmiddels bekend heeft het Agora in Roermond meerdere communityavonden per jaar. Op zulke avonden kunnen de leerlingen presenteren aan hun ouders en die van coachgroepgenoten (het officiële woord volgens Agorianen, want: ‘klasgenoten past er niet zo goed bij’) wat ze geleerd hebben. Wat ze nog willen leren en vooral waar ze hulp bij nodig hebben. Sinds dit jaar (schooljaar 2017-2018, red.) is er echter iets nieuws: De ouders presenteren. Ze laten zien wat zij eigenlijk te bieden hebben, waar ze misschien hulp bij nodig hebben en vooral wat ze kunnen betekenen voor de leerlingen. Deze nieuwe presentatievorm wordt vrolijk en verwachtingsvol onthaald door zowel leerlingen als ouders. 

Agora schrijft geschiedenis in geschiedenis. 

Nou, klinkt veelbelovend, niet? Ik ben enórm benieuwd hoe dit gaat. Dusseh… ik ga nu eens snel wat vragen voorbereiden voor de communityavond, want ik wil natuurlijk zo veel mogelijk uit deze avond halen. 

Tot volgende week!!