Wat is het leven normaal met twee kinderen op Agora!

“KUN JE ME OVERHOREN VOOR FRANS MAMA?” Of: “Help je mij met geschiedenisproefwerk mama?” afgewisseld met: “Ik snap de wiskunde sommen niet mama en ik moet er twintig maken…” Dat is een hele tijd geleden dat ik dit soort vragen kreeg. Doordeweeks of vlak voor de proefwerkweek. Continue stress rondom te leveren prestaties op een van te voren vastgelegd moment met een scoringslijst die bepdefine normalaalt of je ‘voldoende’ of ‘onvoldoende’ presteert. Niet of je genoeg ‘gewerkt’ hebt.

“IK HEB HET BIJNA KLAAR, zou je even mee willen kijken mama?” Of: “We gaan weer werken aan het project buiten school mama, kun jij ons misschien brengen?” Of: “Kijk jij even mee naar de mail die ik wil maken voor een meeloopdag mama?” Het zijn zo een paar vragen van mijn kinderen die gaan over hun ‘werk’ op Agora.

IK MERK DAT ONZE KINDEREN MET HUN BEIDE VOETEN ‘OP DE WIJDE WERELD’ STAAN sinds ze op Agora zitten. Hun leven draait niet om voorgeschreven kennis uit binnen de onderwijswereld gebruikte boeken in de volgorde van klas 1 tot 5. Nee, hun dagelijkse realiteit is vol met nieuwsgierigheid, (on)handigheid in het aanpakken van nieuwe dingen, het stellen van levensvragen, vasthoudendheid om dingen uit te zoeken en het leggen en onderhouden van sociale contacten. In het belang van hun eigen plek op deze wereldbol.

VOOR ONS ALS OUDERS BETEKENT HET, DAT WE ‘EIGENWIJZE’ KINDEREN IN HUIS HEBBEN. En ik moet zeggen: ik geniet ervan. Niet altijd natuurlijk, maar meestal wel. Als je afstand neemt van het drukkend gevoel van het te behalen diploma, dan zie je de progressie in hun ontwikkeling. En geheel in hun eigen tempo, op hun eigen unieke manier. En dat geeft veel voldoening om hen daarin te begeleiden.

WAAR IK HET AL GEWEND WAS VOOR ONZE OUDSTE, zie ik nu hetzelfde pad voor onze jongste. Eerst onwennigheid, niet precies weten wat te doen. Ook iets wat lijkt op verveling en tegelijkertijd weinig zin om iets echt door te pakken. Onrust. Weinig vergelijkingsmateriaal met vrienden van de lagere school. En nu? Hoe zal ik het omschrijven… Een bepaalde basale vorm van ZIJN, van rust. En tot mijn grote verbazing zit mijn kind geconcentreerd iets te doen wat het leuk vindt. Zonder pushen, zonder verveling. En dat is effe fijn!

HET AVONDETEN IS DE TIJD VOOR EVALUATIE VAN DE DAG. Af en toe met veel woorden, af en toe met heel weinig. Ook over elkaar heen buitelend. Maar vooral afwisselend en boeiend. Er is geen moeten, meer weten, beter weten, druk van de beste te zijn. Eerder spiegeling, waarbij wij als ouders vragen mogen beantwoorden die onze kinderen stellen. En… waar we van onze eigenwijze kinderen natuurlijk ook wel feedback terug krijgen. Eigenlijk heel natuurlijk…

 

WAT IS HET FIJN OM ALS OUDERS NIET TE HOEVEN STRESSEN over cijfers en proefwerkweken. Om je niet te hoeven meten met  andere ouders waarvan het kind nu toch zeker de HAVO score al ‘in the pocket’ heeft… Om je niet af te moeten loesje1vragen of het sociale regime genoeg gevolgd wordt waardoor je kind erbij hoort. Natuurlijk spelen op Agora dezelfde ontwikkelingsvragen een rol voor je kind als op elke andere school, wil het erbij horen en het goed doen. Maar vooral voor en vanuit zichzelf. Sociale ‘druk’ is vooral jezelf zijn, authentiek!

HET LIJKT WEL ALSOF DE ESSENTIE VAN HET LEVEN VEEL MEER RUIMTE KRIJGT! Alsof je meer ruimte hebt als ouder om je te verwonderen over wat je kind leert, hoe het antwoorden vindt op eigen vragen, wat het kan zonder het ‘geleerd’ te hebben. Agora geeft ouders de gelegenheid hun kinderen te volgen en ondersteunen in hun eigen natuurlijke staat van ZIJN, door verwondering, en door een vorm van gelijkwaardigheid. de ouderlijke rol.Ondanks 

MAAR DAT DIPLOMA, DAT MOET STRAKS TOCH WEL NOG GEHAALD WORDEN? Ja, dat klopt! Maar dan hebben we wel een aantal jaren gehad waarin ze zelf hun eigen pad verkend hebben en het leren een hele andere betekenis en doelstelling heeft gekregen. Weten en gemotiveerd zijn waarom je iets leert. En dat is iets heel anders dan het opgelegd krijgen vanwege een schoolroute. Ik merk dat ik daarin steeds meer rust ervaar, om niet nu al te willen afdwingen dat het ‘straks’ goed gaat. En ook dat is effe fijn!

IK MOET ER TOCH NIET AAN DENKEN DAT ZE NOG VAN SCHOOL WILLEN WISSELEN! Ik kan me niet meer voorstellen dat ik de stress wil handelen van het dagelijkse verplichte huiswerk, het huiswerk maken in het weekend, de voorbereiding en spanning van de proefwerkweken en…. het gevoel je kind continu te moeten ‘verdedigen’ en ‘vertalen’ op school op de reguliere ouderavonden. Dat levert deze ouder veel te veel stress op. Dus lieve kinderen, jullie blijven toch wel op Agora hè, alsjeblieft?

No Comments

Post a Comment

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.