Marieke blogt… Nieuwe Challenge

Heb ik jullie al verteld dat ik een nieuwe Challenge heb? Nee, ik geloof het niet. Dan zal ik dat maar eens snel doen, let op, komt ‘ie:

IK HEB EEN NIEUWE CHALLENGE!

Tatadaaaa! Zo, nu weet je dat ik een nieuwe Challenge heb. :-)  En niet zomaar een Challenge. Het is een zeer korte Challenge. Hoe kort? Van een week!

Die heb ik sinds vorige week vrijdag, vandaar dat je het nog niet wist. Mevrouw Theelen en ik zijn er achter gekomen dat ik eigenlijk alleen maar lange Challenges doe. Dus besloten we dat ik maar eens een korte moet maken, van een week dus. Hij gaat over haken. 

Ik heb ooit eens gehaakt, maar heb het nooit echt opgepakt. Vandaar dat het me leuk leek om weer eens te doen. Ik heb een video gevonden waar de basisbeginselen worden uitgelegd. Die heb ik gevolgd en met verschillende soorten wol wat uitgeprobeerd. Ik moet even kijken wat ik er vandaag nog aan kan doen, want ik heb het weer eens druk, druk, druk.

Om te beginnen heb ik dus die nieuwe Challenge. Daarnaast schrijf ik mijn blog vandaag en geloof me of niet, maar dat neemt best wel wat tijd in beslag. Ook ben ik bezig met een meeloopdag te regelen voor mijn BeroepenChallenge. Ik ben aan het kijken of het mogelijk is om een dagje mee te lopen bij de Bibliotheek!

Ik weet het, je zult misschien denken: oh wat saai, allemaal boeken. Maar er is meer. Naast boeken zijn er ook tijdschriften en dvd’s. Er moeten mensen geholpen worden en administratie gedaan. En er zijn vast nog méér dingen die er gedaan moeten worden. Het lijkt me echt leuk om dat te ontdekken in een meeloopdag. Dus een Bibliotheek is méér dan alleen maar boeken!! 

En dan is er nog de GymChallenge. Dinsdag hadden we een bespreking die ik gepland had. Dat ging eigenlijk best wel goed, want we hebben nu besloten wat we willen doen. We hebben besloten dat ieder apart een of meerdere gastlessen verzorgt. Dat ga ik ook nog regelen. 

Dan gaan we weer opnieuw beginnen met de dagstarten. We hebben de eerste dagstart alleen gedaan, de tweede samen en de derde dus weer alleen. De eerste dagstart mochten we kiezen wat we deden, de tweede dagstart hadden we een wereld toegewezen gekregen. En nu, nu hebben we een gedicht.

Een gedicht, ja. Er waren er een stuk of 16 waar we uit mochten kiezen, allemaal Engels op ééntje na. Ik heb het gedicht: ‘Where the sidewalk ends’ van Shel Silverstein. Misschien ken je het, maar ik had er nog nooit van gehoord. Er staat in ieder geval een zin in die past in wat ik al wilde doen (het gedicht moest ons inspireren). ‘We shall walk with a walk that is measured and slow’. Ik vond dat wel passen met weerbaarheidsoefeningen. Maar aangezien ik de dagstart pas op woensdag 20 december heb, zal ik dat volgende keer wel vertellen. Ik moet alleen nog het juiste lokaal vinden, maar dat komt wel goed. 

En dan zijn er nog workshops/inspiratiesessies. Ik heb er morgen een, ‘Van mond tot kont’. Het gaat over het menselijk lichaam, lijkt me zo. En ik heb er zojuist eentje gehad, een voorstelling genaamd “MY CAR”. Het was heftig en gaaf tegelijkertijd.

Het was zo gaaf omdat we allemaal een koptelefoon kregen. Dus onze eigen telefoons op vliegtuigstand, of, als het even kan, helemaal uit. Anders wordt het signaal verstoord. Wij waren bij de première, zo vertelde meneer. Hij had wel een aantal try outs gehad, en dit keer was het dus voor het echt. We kregen een koptelefoon, en moesten binnen de cirkel die was gemaakt gaan staan. Er stond een schoolbankje in de cirkel. De voorstelling was in het Engels, en ging over kinderen, kinderrechten en voornamelijk school  in de Centraal Afrikaanse Republiek, vandaar CAR. We ‘volgden’ (we hoorden alleen geluid en de meneer die de show gaf, we zagen geen beeld) een meisje, Sara. Haar moeder overleed toen ze 3 was. Ze ging bij haar tante wonen en toen ze 8 was kreeg ze de vraag wat ze van school vond. Voor zover ik het me kon herinneren zei ze dat ze het belangrijk vond. Op haar 12de werd die vraag weer gesteld en toen was het belangrijker om te zorgen voor haar familie. Op haar 20ste was ze naar school geweest (dacht ik) maar ging het niet zo goed met de leraren. Ik geloof iets met seksueel misbruik. Het was best wel heftig om te horen. Ook worden daar -in de CAR- kinderen nog geslagen met een soort zweep. Als ze hard genoeg geslagen worden kunnen ze zelfs doodgaan aan de verwondingen. Daarnaast gaat ook niet ieder kind daar naar school, zoals we hebben kunnen horen in het voorbeeld van Sara. En wij maar zeuren dat we leerplicht hebben en dat school zo saai is…

Ik bedoel maar. Het is raar om te weten dat dat daar zo is. En bedenk dan dat wij het zo goed hebben…. Na de voorstelling was er nog een korte evaluatie. Ik vond het vooral raar om al die verschillen op te merken: wij gaan naar school en hebben leerplicht, zij willen naar school, maar kunnen of durven niet… Wij worden niet zwaar gestraft en zij zelfs lijfelijk en kunnen daaraan doodgaan… Dat wij duidelijk kunnen zeggen “nee dat wil ik niet”, terwijl hun leraar zegt: : “ik zie je om middernacht”…. Het is echt enórm raar. Na de evaluatie kregen we een boekje waarin kort de rechten van het kind beschreven staan en een blaadje met daarop verschillende websites en opdrachten die we mogen maken. Als je meer wilt weten of wilt kijken wat jij kunt doen, moet je even hier klikken en kom je op de site van Marieke Hopman. Zij was aanwezig bij de show en ik geloof dat ze zelfs in CAR is geweest. 

Over dat gesproken. Ik geloof dat dat wel weer genoeg was voor vandaag. Dan ga ik nu verder met mijn Challenge en zie je mijn blog volgende week weer!

Fijn weekend!

Volgende week is het trouwens Sinterklaas. Alvast een fijne pakjesavond! 

1 Comment

Post a Comment