Marieke blogt…Appeltaarten bakken

Toen ik vorige week op het knopje ‘Publiceren’ drukte, had ik moeten merken dat ik iets vergeten was. Daar kwam ik snel achter toen ik op de site checkte of mijn blog ook echt gepubliceerd was, en zag ik wat ik vergeten was. De Titel!! En dat is toch het belangrijkste van elke blog, vlog, krantenartikel of advertentie. Want dat bepaalt namelijk of je lezer het interessant genoeg vind om door te lezen. 

Erg slim om dat te vergeten was het natuurlijk niet van mij. Sorry. Waarom ik het dan niet veranderd heb? Daar is een simpele verklaring voor: ik kan het niet. Mijn account op deze site staat om de een of andere reden niet toe dat ik dingen verander zodra ik mijn blog gepubliceerd heb. Tja, je kunt niet alles hebben in het leven.

Laten we het nu over andere dingen hebben. De dagstart bijvoorbeeld. Het ging eigenlijk best wel goed. Twee groepen maken ging goed. Het verliep allemaal prima, TOTDAT ze deeg gingen maken. Het deeg werd niet echt ‘samenhangend’, zoals het zou moeten worden. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen, gelukkig zeg. Ik heb de hele tijd rondgelopen, samen met mijn klasgenootje waarmee ik de dagstart organiseerde. Ik had er helemaal niet meer op gelet dat ik eigenlijk mijn eigen groepje moest helpen en was met iedereen bezig. Dat resulteerde dat er in de laatste minuten nog wat extra stress bijkwam, want mevrouw Theelen vond dat de appeltaarten snel de oven in moesten. En daar had ze gelijk in. 

We waren een stuk langer met de appeltaarten bezig dan verwacht. Of ja, we hadden er wel op gerekend dat we tot half elf bezig waren, maar IK was min of meer vergeten dat er nog wat werk bij kwam. Zeg maar, appeltaart snijden, appeltaart naar boven brengen, iedereen verzamelen, appeltaart eten, borden afwassen. Dat allemaal dus. Ik ben uiteindelijk min of meer de hele dag bezig geweest met appeltaarten bakken. Ze waren wel heeeeerlijk!! 

IMG-20171117-WA0011

IMG-20171117-WA0013

IMG-20171117-WA0003

IMG-20171117-WA0010 - Edited

20171117_111855

20171117_112337

20171117_112301

20171117_113302

Dit hebben we dus gedaan. Ik vond het wel echt ge-wel-dig om te doen. En dat vonden mijn andere klasgenoten ook. Als tops kregen we dat het origineel, lekker, en leuk om te doen was. De tip was om eerst het recept zelf uit te proberen. Dan hadden we misschien iets kunnen doen aan het deeg. En mevrouw Theelen was erg gemeen geweest. Ze wist dat je een recept van te voren moet uitproberen, maar heeft ons dat niet verteld. En ze heeft ons expres mensen laten aanspreken, omdat ze weet dat dat een aandachtspuntje voor ons is. Gemeen hé? Maar, als je het positief bekijkt, hebben we er wel wat van geleerd.

Waar je ook wat van kan leren is PSW. Dat is gisteren weer begonnen. Er is een opdracht binnen, maar het is nog onder voorbehoud wie wat gaat doen. De opdracht gaat over koken. Ik heb vorig jaar het recept van de cake gemaakt. Dus ik wacht nog even vrolijk af welke opdracht(en) er nog komt/komen. 

Waar ik wat minder vrolijk van word, is morgen. Oké, oké, het is bijna weekend dan en daar ben ik blij om. Duhh, weekend is altijd leuk. Eigenlijk hadden wij morgen een workshop: Rainmen group // samen denken in het kader van onderwijsinnovatie. Alleen die gaat niet door. Het komt niet goed uit, en als we het dan oppakken in het voorjaar van 2018 kunnen er misschien meer mensen meedoen. Dat is jammer, want ik had er graag heen gewild. 

Waar ik wél heen ben geweest is de workshop over Viool, Muziek en Wiskunde. En dat was écht gaaf. Die meneer die de workshop gaf was een Belgisch schooldirecteur en violist. Het was heel erg interessant. Er werd ons verteld hoe de verschillende onderdelen van een strijkstok heten. Er is dus een onderdeel van de strijkstok dat de slof heet. En er zit natuurlijk paardenhaar op. Een interessant dingetje: als het haar van de manen van het paard komt maakt het niet uit of het van de hengst of de merrie komt. Maar komt het haar van de staart van het paard, moet het van een hengst zijn. Waarom? Nou, als een merrie plast, plast ze tegen haar eigen staart. Een hengst doet dat niet, dus vandaar. Dan is het haar minder aangetast door urine. Dat schijnt beter te zijn. Uiteindelijk heeft de man die de workshop gaf zelf nog verschillende stukjes gespeeld, en dat klonk super! En natuurlijk mochten we zelf ook spelen, en dat vond ik erg leuk om te doen. Het was wel een beetje vreemd, want ik had nog nooit op een viool gespeeld. Maar ach, wat geeft het? Kortom: het was geweldig! Hartstikke bedankt!

En dan was het dit weer. Echt bedankt dat je weer gelezen hebt en laat me even weten wat je er van vond! Tot volgende week! 

 

 

No Comments

Post a Comment