Agorafobie?

BENT U EEN NETWERKER? VAN NATURE? Houdt u ervan om midden in de belangstelling te staan? Vindt u het moeilijk om mensen die u niet kent zomaar aan te spreken? Veel mensen houden er niet van om midden in de belangstelling te staan. En veel mensen springen niet graag direct op nieuwe mensen af om zichzelf voor te stellen. Dat is wel anders in de Amerikaanse cultuur, maar wij Nederlanders zijn niet zo’n ‘Kijk, hier ben ik’ – mensen.

agorafobieDE COMMUNITY-AVOND ALS OPEN PLEIN laat zien dat ook wij ‘grote’ mensen pleinvrees hebben, Agorafobie. Een mooie opening van de community-avond afgelopen maandag 23 oktober! Je plek innemen in een grote ruimte, als eerste, of als enige, nee… bescheiden kiezen we allemaal een plekje aan de rand, misschien zelfs wel aarzelend aan die rand, omdat we niet ‘haantje de voorste’ willen zijn en niet op willen vallen.

VOORBEREID OP DE COMMUNITY-AVOND? Ik stelde mijn beide kinderen die vraag al halverwege de herfstvakantie. Of ze wisten wat we wilden weten, vragen, laten zien… wat ze wilden ‘verkopen’. Nog in de auto ernaar toe zei ik: “Dit is werken vanavond hoor, netwerken… je hebt vanavond de kans om van ouders van 160 kinderen informatie te krijgen, een kans om ergens mee te lopen, tips, een leuk gesprek. En die kans moet je grijpen!“

ACQUIREREN, ZO HEET DAT HEEL NETJES IN ADVIESTERMEN. Het deed me denken aan mijn werk als organisatieadviseur. Naar een bijeenkomst toe gaan met potentiële klanten, meestal in een absoluut niet creatieve ruimte, zakelijk, doods, met heel veel mensen die er hetzelfde uitzagen. Blauw-zwart-grijs domineerde bij de mannen in kostuum… dames in dezelfde kleuren met iets
meer mogelijkheid tot creativiteit en in soortgelijke dresscode. Al werkte rood tijdelijk ook wel… maar het was zo tegen de haren instrijken…

ZORG DAT JE MINIMAAL 5 VISITEKAARTJES UITGEWISSELD HEBT en daarvan minimaal 2 kansen hebt om na te bellen. Zorg dat je telefoonnummers en namen hebt, laat het niet aan de gesprekspartner, dan ben je een mogelijke ‘lead’ kwijt. Weet wat je te bieden hebt. Meer dan 80% van je presentatie is uitstraling, zelfvertrouwen, slechts een klein percentage heeft met inhoud te maken. Zorg dat je contact legt.

HET WAS GENOEG…. OM TE VERSTIJVEN. De opgelegde resultaatgerichtheid aan de voorkant en de ‘grijze –niet onderscheidende- massa’ maakte dat ik het niet natuurlijk vond aanvoelen om contact te leggen met anderen. En dan continu in het gesprek waakzaam zijn om ergens op in te steken. Ik kreeg tijdens opdrachten vaak de reactie dat ik goed kon invoelen, reflecteren en aanvullen, maar in een dergelijke context bleef daar weinig van over. Acquireren….

BOYS OLD NETWORK, ik kan me voorstellen dat dat wellicht beter werkte omdat de relaties al gelegd waren. Al kwamen in zo’n netwerk weinig dames voor en al helemaal niet van mijn (jonge) leeftijd. Want er golden weer regels, weliswaar weer andere, maar toch… het komt aan op binnen het geldende kader blijven.
Dus al pratende met mijn kinderen dacht ik: is het wel zo’n goed voorbeeld dat ik mijn kinderen al van tevoren vraag om ‘voorbereid te zijn op de community-avond’ met die achtergrond? Eigenlijk niet? Het is niet zo dat ze zich niet hoeven voor te bereiden, maar de drive erachter mag een andere zijn. En eigenlijk weet ik dat toch ook wel?

HET BEGINT BIJ PASSIE. Passie maakt je ‘ongevoelig’ voor regels, procedures, verhoudingen, resultaten. Het laat je ziel zien aan anderen, daar waar je warm voor loopt. Het laat je communiceren vanuit je hart en daar is vaak geen enkel argument, ego of wat dan ook tegenop gewassen. En daar heb je weinig regels voor nodig!

RECALCITRANT? OF COMMUNICEREN VANUIT JE KRACHT? In een situatie dat de emmer van regels, procedures en ‘moeten’ overliep in mijn tijd stapte ik uit het rollenpatroon en ging ‘gewoon staan’ voor wat ik vond, hoe ik het wilde doen en vertelde dat zonder poespas, zonder strikje, lintje of wat dan ook maar met de houding: ‘Take it or leave it!” Met het risico dat de klant af zou haken. En… dat deed de klant dus niet. Sterker nog, IK was degene die ze wilden hebben voor de opdracht. Mijn enthousiasme en passie, dat hadden ze nodig!

DAT BETEKENT NU NIET, DAT JE MAAR ALLE REGELS AAN JE LAARS KUNT LAPPEN. Maar authentiek zijn, vanuit jezelf communiceren, dat is het sterkste dat je te verkopen hebt en het overtreft alles. Je aanpassen kan enkel en alleen door het jasje te verwisselen en je af te stemmen op de gewenste buitenkant, zolang die kern van binnen maar de motor is van je doen en laten. Er zijn allerlei termen voor op het spirituele vlak, maar het is eigenlijk verre van zweverig. Het is jezelf ZIJN (goede definitie voor de spirituele wereld?)

REGIE VOEREN OVER JE EIGEN ONTWIKKELING, dat is voor ons als ouders de belangrijkste reden om beide kinderen naar Agora te laten gaan, maar ook niet de gemakkelijkste om in praktijk te brengen. We zijn al zover ‘geautomatiseerd’ in de huidige maatschappij en ‘overruled’ door aangepast gedrag dat we ook ‘waken’ over de prestaties van onze kinderen.

EEN EYE-OPENER DAN OOK, DIE TERLOOPS GEMAAKTE OPMERKING OVER AGORAFOBIE. Zonder je bewust te zijn van wat je wil, waar je warm voor loopt, wat je moeiteloos vol kunt houden, waar je de tijd vergeet- kun je veel aangepast gedrag vertonen, veel kopiëren van anderen, automatiseren wat je verteld wordt en veel regels en procedures naleven om mee te gaan met de stroom. Maar natuurlijk is het niet en het kost veel moeite, tijd en energie om dat vol te blijven houden. Het is niet vanuit JEZELF leven en al helemaal geen regie voeren over je eigen leven.

DE COMMUNITY-AVOND IS EEN OPEN PLEIN waar iedereen in het midden mag gaan staan. Eenvoudigweg omdat de drang wat je wil weten, dat wat je wil leren en wat je wil laten zien zo groot is, dat het je angst overstijgt om voor de groep te gaan staan. En dat doen onze kinderen met regelmaat, ze maken stappen om in het midden te kunnen gaan staan. Iets waar wij als ouders wellicht nog wel iets te leren hebben. In elk geval ik, door er zonder enig oordeel of vastomlijnde gedachte of overtuiging naar te kijken en te luisteren. De puurheid en de kern te ervaren en al die jasjes ‘uit te trekken’.

smiley-432563_960_720

EIGEN-ZINNIG, EIGEN-WIJS, ONT-SCHOOLD en besmet met rebellie ben ik inmiddels door Agora – misschien ben ik dat wel altijd geweest. Ik wil eigenlijk nog weinig weten van reguliere systemen, ik word er ongeduldig van en zie ook de zin van een discussie niet meer zitten. Ik zie het zwoegen van de vrienden van mijn kinderen die op andere scholen zitten. Ik zie de ontwikkeling van mijn eigen kinderen. Ik zie en ervaar het nut van verveling en tijd over hebben en er iets mee willen doen en herken steeds meer de IK die mijn beide kinderen al ZIJN. Ik denk inmiddels in Challenges voor mijn eigen vragen en nieuwsgierigheid en vraag aan mijn kinderen of ik mijn Target Proces goed ingevuld heb. Ik kan nog steeds verwonderd raken… eigenlijk steeds meer sinds beide kids op Agora zitten.

IK BEN BENIEUWD OF U DIT HERKENT? OF HET EEN GLIMLACH OP UW GEZICHT TOVERT? Ik vond deze community-avond zeer geslaagd, heb veel leerlingen gesproken en gezien wat ze gemaakt hadden. Gewoon prettig om te ervaren, te zien was, te beleven. Dat ik hier en daar een tip kon geven en daarmee ook het gevoel had iets bij te kunnen dragen. Zeker voor herhaling vatbaar.
Misschien zelfs wel een idee om de leerlingen zelf eerst rond te laten lopen bij elkaar voordat de ouders komen voorafgaande aan de community-avond zodat ze zelf kunnen ‘netwerken’, op een passievolle manier dan!
Denk eraan! De volgende keer geen open ruimte meer in het atrium maar passievolle mensen die nieuwsgierig zijn naar wat er geboden wordt door de leerlingen, ‘anxious’ om hun eigen talenten te laten zien en trappelend om de markten – werelden – verder te verkennen?

5 Comments

  • René Wolters

    28 oktober 2017 at 10:08 Beantwoorden

    Mee eens en ook heel herkenbaar. Daar waar passie en echt je eigen gedrag (dus niet van van de mores of regels van anderen) wordt getoond, komen de mooiste dingen tot stand. Op alle gebied.
    Ik heb het gisteren heel direct in intens mogen ervaren. Twee zalen vol met mensen bij het afscheidt van een dierbaar familielid: daar heb ik muziek mogen maken met mijn dochter (13 jr). Wat een wereldklasse als je dat gewoon kunt doen. Daar heb ik jaren voor nodig gehad, maar zij doet het gewoon nu al.
    Dat is de kracht van Agora en IBBO en anderen die op dezelfde weg bezig zijn: onze kinderen gewoon laten ZIJN!

  • Angela van Hout

    28 oktober 2017 at 11:02 Beantwoorden

    Ik lees steeds met veel enthousiasme deze blogs, inderdaad veel herkenbaar.. En datgene de leerlingen laten zien tijdens zo’n avond vind ik geweldig. Zo jong als ze zijn staan ze vol overgave hun verhaal te doen. Hoe waren wij zelf op die leeftijd…….? Gelukkig krijgen onze Agora kinderen een bijzondere kans om anders te leren en anders in de wereld te staan. En daar krijg je veel leukere, gedreven kinderen van en hopelijk werkt dit door in hun verdere ontwikkeling. Ik ben in ieder geval heel blij dat wij gekozen hebben voor Agora.

  • Martien

    29 oktober 2017 at 01:13 Beantwoorden

    Hallo “geheimzinnige” blogster, mijn dochter zegt wel eens vaker tegen me: Hoe komt het toch, dat ouders enzo naar ons toe komen op zo een communityavond, wat houdt de ouders tegen om zich eens te presenteren, en dat wij bij hen komen… dus laten we de boel eens andersom draaien… Tja, daar zit wat in… Toch?

  • een ouder blogt

    30 oktober 2017 at 20:01 Beantwoorden

    Dankjewel voor jullie reacties! Fijn om te lezen dat het herkenning op roept!

  • een ouder blogt

    30 oktober 2017 at 20:01 Beantwoorden

    Martien… ik vind het wel een uitdaging om het eens om te draaien! Ik weet niet wat de coaches hiervan vinden, maar het is interessant om eens te verkennen, niet? Doe je mee als ik het oppak? Een heel Agoraplein met inspiratiesessies? En andere ouders, wat vinden jullie daarvan? Doen jullie mee, zijn jullie hiervoor te inspireren?

Post a Comment