Agorafobie?

BENT U EEN NETWERKER? VAN NATURE? Houdt u ervan om midden in de belangstelling te staan? Vindt u het moeilijk om mensen die u niet kent zomaar aan te spreken? Veel mensen houden er niet van om midden in de belangstelling te staan. En veel mensen springen niet graag direct op nieuwe mensen af om zichzelf voor te stellen. Dat is wel anders in de Amerikaanse cultuur, maar wij Nederlanders zijn niet zo’n ‘Kijk, hier ben ik’ – mensen.

agorafobieDE COMMUNITY-AVOND ALS OPEN PLEIN laat zien dat ook wij ‘grote’ mensen pleinvrees hebben, Agorafobie. Een mooie opening van de community-avond afgelopen maandag 23 oktober! Je plek innemen in een grote ruimte, als eerste, of als enige, nee… bescheiden kiezen we allemaal een plekje aan de rand, misschien zelfs wel aarzelend aan die rand, omdat we niet ‘haantje de voorste’ willen zijn en niet op willen vallen.

VOORBEREID OP DE COMMUNITY-AVOND? Ik stelde mijn beide kinderen die vraag al halverwege de herfstvakantie. Of ze wisten wat we wilden weten, vragen, laten zien… wat ze wilden ‘verkopen’. Nog in de auto ernaar toe zei ik: “Dit is werken vanavond hoor, netwerken… je hebt vanavond de kans om van ouders van 160 kinderen informatie te krijgen, een kans om ergens mee te lopen, tips, een leuk gesprek. En die kans moet je grijpen!“

ACQUIREREN, ZO HEET DAT HEEL NETJES IN ADVIESTERMEN. Het deed me denken aan mijn werk als organisatieadviseur. Naar een bijeenkomst toe gaan met potentiële klanten, meestal in een absoluut niet creatieve ruimte, zakelijk, doods, met heel veel mensen die er hetzelfde uitzagen. Blauw-zwart-grijs domineerde bij de mannen in kostuum… dames in dezelfde kleuren met iets
meer mogelijkheid tot creativiteit en in soortgelijke dresscode. Al werkte rood tijdelijk ook wel… maar het was zo tegen de haren instrijken…

ZORG DAT JE MINIMAAL 5 VISITEKAARTJES UITGEWISSELD HEBT en daarvan minimaal 2 kansen hebt om na te bellen. Zorg dat je telefoonnummers en namen hebt, laat het niet aan de gesprekspartner, dan ben je een mogelijke ‘lead’ kwijt. Weet wat je te bieden hebt. Meer dan 80% van je presentatie is uitstraling, zelfvertrouwen, slechts een klein percentage heeft met inhoud te maken. Zorg dat je contact legt.

HET WAS GENOEG…. OM TE VERSTIJVEN. De opgelegde resultaatgerichtheid aan de voorkant en de ‘grijze –niet onderscheidende- massa’ maakte dat ik het niet natuurlijk vond aanvoelen om contact te leggen met anderen. En dan continu in het gesprek waakzaam zijn om ergens op in te steken. Ik kreeg tijdens opdrachten vaak de reactie dat ik goed kon invoelen, reflecteren en aanvullen, maar in een dergelijke context bleef daar weinig van over. Acquireren….

BOYS OLD NETWORK, ik kan me voorstellen dat dat wellicht beter werkte omdat de relaties al gelegd waren. Al kwamen in zo’n netwerk weinig dames voor en al helemaal niet van mijn (jonge) leeftijd. Want er golden weer regels, weliswaar weer andere, maar toch… het komt aan op binnen het geldende kader blijven.
Dus al pratende met mijn kinderen dacht ik: is het wel zo’n goed voorbeeld dat ik mijn kinderen al van tevoren vraag om ‘voorbereid te zijn op de community-avond’ met die achtergrond? Eigenlijk niet? Het is niet zo dat ze zich niet hoeven voor te bereiden, maar de drive erachter mag een andere zijn. En eigenlijk weet ik dat toch ook wel?

HET BEGINT BIJ PASSIE. Passie maakt je ‘ongevoelig’ voor regels, procedures, verhoudingen, resultaten. Het laat je ziel zien aan anderen, daar waar je warm voor loopt. Het laat je communiceren vanuit je hart en daar is vaak geen enkel argument, ego of wat dan ook tegenop gewassen. En daar heb je weinig regels voor nodig!

RECALCITRANT? OF COMMUNICEREN VANUIT JE KRACHT? In een situatie dat de emmer van regels, procedures en ‘moeten’ overliep in mijn tijd stapte ik uit het rollenpatroon en ging ‘gewoon staan’ voor wat ik vond, hoe ik het wilde doen en vertelde dat zonder poespas, zonder strikje, lintje of wat dan ook maar met de houding: ‘Take it or leave it!” Met het risico dat de klant af zou haken. En… dat deed de klant dus niet. Sterker nog, IK was degene die ze wilden hebben voor de opdracht. Mijn enthousiasme en passie, dat hadden ze nodig!

DAT BETEKENT NU NIET, DAT JE MAAR ALLE REGELS AAN JE LAARS KUNT LAPPEN. Maar authentiek zijn, vanuit jezelf communiceren, dat is het sterkste dat je te verkopen hebt en het overtreft alles. Je aanpassen kan enkel en alleen door het jasje te verwisselen en je af te stemmen op de gewenste buitenkant, zolang die kern van binnen maar de motor is van je doen en laten. Er zijn allerlei termen voor op het spirituele vlak, maar het is eigenlijk verre van zweverig. Het is jezelf ZIJN (goede definitie voor de spirituele wereld?)

REGIE VOEREN OVER JE EIGEN ONTWIKKELING, dat is voor ons als ouders de belangrijkste reden om beide kinderen naar Agora te laten gaan, maar ook niet de gemakkelijkste om in praktijk te brengen. We zijn al zover ‘geautomatiseerd’ in de huidige maatschappij en ‘overruled’ door aangepast gedrag dat we ook ‘waken’ over de prestaties van onze kinderen.

EEN EYE-OPENER DAN OOK, DIE TERLOOPS GEMAAKTE OPMERKING OVER AGORAFOBIE. Zonder je bewust te zijn van wat je wil, waar je warm voor loopt, wat je moeiteloos vol kunt houden, waar je de tijd vergeet- kun je veel aangepast gedrag vertonen, veel kopiëren van anderen, automatiseren wat je verteld wordt en veel regels en procedures naleven om mee te gaan met de stroom. Maar natuurlijk is het niet en het kost veel moeite, tijd en energie om dat vol te blijven houden. Het is niet vanuit JEZELF leven en al helemaal geen regie voeren over je eigen leven.

DE COMMUNITY-AVOND IS EEN OPEN PLEIN waar iedereen in het midden mag gaan staan. Eenvoudigweg omdat de drang wat je wil weten, dat wat je wil leren en wat je wil laten zien zo groot is, dat het je angst overstijgt om voor de groep te gaan staan. En dat doen onze kinderen met regelmaat, ze maken stappen om in het midden te kunnen gaan staan. Iets waar wij als ouders wellicht nog wel iets te leren hebben. In elk geval ik, door er zonder enig oordeel of vastomlijnde gedachte of overtuiging naar te kijken en te luisteren. De puurheid en de kern te ervaren en al die jasjes ‘uit te trekken’.

smiley-432563_960_720

EIGEN-ZINNIG, EIGEN-WIJS, ONT-SCHOOLD en besmet met rebellie ben ik inmiddels door Agora – misschien ben ik dat wel altijd geweest. Ik wil eigenlijk nog weinig weten van reguliere systemen, ik word er ongeduldig van en zie ook de zin van een discussie niet meer zitten. Ik zie het zwoegen van de vrienden van mijn kinderen die op andere scholen zitten. Ik zie de ontwikkeling van mijn eigen kinderen. Ik zie en ervaar het nut van verveling en tijd over hebben en er iets mee willen doen en herken steeds meer de IK die mijn beide kinderen al ZIJN. Ik denk inmiddels in Challenges voor mijn eigen vragen en nieuwsgierigheid en vraag aan mijn kinderen of ik mijn Target Proces goed ingevuld heb. Ik kan nog steeds verwonderd raken… eigenlijk steeds meer sinds beide kids op Agora zitten.

IK BEN BENIEUWD OF U DIT HERKENT? OF HET EEN GLIMLACH OP UW GEZICHT TOVERT? Ik vond deze community-avond zeer geslaagd, heb veel leerlingen gesproken en gezien wat ze gemaakt hadden. Gewoon prettig om te ervaren, te zien was, te beleven. Dat ik hier en daar een tip kon geven en daarmee ook het gevoel had iets bij te kunnen dragen. Zeker voor herhaling vatbaar.
Misschien zelfs wel een idee om de leerlingen zelf eerst rond te laten lopen bij elkaar voordat de ouders komen voorafgaande aan de community-avond zodat ze zelf kunnen ‘netwerken’, op een passievolle manier dan!
Denk eraan! De volgende keer geen open ruimte meer in het atrium maar passievolle mensen die nieuwsgierig zijn naar wat er geboden wordt door de leerlingen, ‘anxious’ om hun eigen talenten te laten zien en trappelend om de markten – werelden – verder te verkennen?

Marieke blogt… communityavond

Afgelopen maandagavond hebben we communityavond gehad. Maar voor dat ik daarover begin. Heb je een fijne vakantie gehad? Ik in elk geval wel, en ik had het ook wel nodig ook. Dat is menselijk. Dat betekent ook dat, zodra de vakantie afgelopen is, je weer aan het werk moet. En niet zo’n beetje ook.

Maar eerst over de communityavond. Als eerste wil ik even zeggen: BEDANKT!!

Bedankt voor alle complimentjes. 

Bedankt voor alle tips, aangeboden hulp en het meedenken met mij, over verhalen en tekeningen combineren bijvoorbeeld. 

Bedankt om een (of meerdere) zin(nen) op te schrijven voor het verhaal dat we met z’n  allen gemaakt hebben.

Bedankt voor het lezen van mijn blog.

En dat is het allerleukste. Echt horen van mensen dat ze mijn blog lezen. Hartstikke bedankt.

Het verhaal! Ben je ook zo  benieuwd wat er van geworden is? Ik zal je niet langer laten wachten, hier komt ‘ie:

(het dikgedrukte heb ik geschreven, de rest hebben jullie gemaakt)

Er was eens…

een groene beer in een blauw bos.

Elke nieuwe dag begint hij met een hele grote glimlach.

Dan rekt en strekt hij zich eens goed uit en…

‘Wat doe ik hier??’

Ik ben hier vast niet om de hele dag lui te zijn, er zal vast meer zijn wat ik kan doen. Ik denk dat ik eens wat dieper in het bos ga kijken, daar ga ik vast iets interessants zien.

Een heel groot donkerblauw meer, vol koud water dat gesmolten ijswater uit de bergen is. Brrr. Ik heb zijn in een frisse duik… of is het water te koud?

Maar voordat ik met met één teen de themperatuur kan testen hoor ik een vreemd geluid. Recht boven mij! Wat is dat? Zo’n geluid heb ik nog nooit gehoord. Voorzichtig kijk ik omhoog…

En dan… daar zie ik het mooiste, meest wonderbaarlijke wezen dat ik ooit gezien heb. Nou ja… ‘wezen’.. ik kan het eigenlijk niet beschrijven. Het is een uitstraling, energie, licht die me zo inspireren dat het lijkt of ik vleugeltjes krijg. Ik zie…

Sprankeltjes van geluk,

ik zie stralende ogen,

dansende glimlachje.

Een vlo tussen de haren van een enorm vies ruikend schaap. Hij had genoeg van de krullen en zocht een andere eetgelegenheid. Dus klom er naar ’t puntje van een krullend haartje en keek rond of hij een beter slachtoffer zag.

Een hele mooie bloem vol prachtige kleuren en machtige geuren. Het was zo verleidelijk dat hij de sprong waagde in een nieuwe omgeving. Eenmaal aangekomen voelde hij zich wel alleen in die prachtige omgeving. Wat nu te doen?

Ik geloof dat ik vegetarier wordt.

Geloven doe je in de kerk, dus neem ik nog lekker een heerlijke hap van…

de nectar in de bloem. Het smaakte overheerlijk, maar langzaam werd het donker en verdwenen de mooie kleuren. De verleiding bleek een valstrik! Snel klom hij eruit en sprong weg naar…

De beer! De groene beer was vol interesse naar de vlo blijven kijken, en dat bleek een vergissing van zijn kant. Nu had hij een vlo! Hè jakkes! Wat nu?

Hij besloot om heel snel in het water te springen. Misschien dat dat de vlo afschudde….

En inderdaad. Vlak voordat hij in het water sprong, sprong de vlo terug naar het schaap. Het schaap werd opgehaald door de herder en zijn kudde, de beer ging terug naar de grot en iedereen ging tevreden slapen.

En zo leefden de groene beer, de vlo en het schaap nog lang en gelukkig.

Tadaaa!!! Daar is het dan! Het is een heel apart, van hot naar her en weer terug springend, levendig en fantasierijk verhaal. En dat hebben jullie gemaakt! Echt, hartstikke bedankt hiervoor! Het is misschien een beetje gek, maar het is wel óns verhaal. We mogen er trots op zijn!

Helaas heb ik nog geen tijd gevonden om er een tekening bij te maken. Maar als jullie het leuk vinden, kan ik best af en toe een tekening, een kort stukje van een verhaal of een of ander ander creatief knutsel wat ik gemaakt heb op mijn blog zetten. Of foto’s over het algemeen. Laat me even weten of jullie het leuk vinden.

Nu we dat hebben afgerond – oftewel, nu jullie eindelijk het verhaal hebben kunnen lezen 😉 – kan ik verder vertellen met welke 1001 dingen ik bezig ben.

PSW, – je weet wel, Pedagogisch Sociaal Werk- begint dit jaar weer. En ook dit jaar doe ik weer mee. Ik zal even kort uitleggen waar het over gaat. PSW zorgt voor mensen met een (verstandelijke) beperking. Ze willen hun cliënten hun leven zo zelfstandig mogelijk laten leiden. En dan komt Agora in beeld. Wij gaan helpen om die instructies -waarmee ze zelfstandiger kunnen werken- te maken. En dat kan over van alles gaan. Koken, zwemmen, fietsen, wasmachines was draaien, een telefoon leren gebruiken. En ga zo maar door. Daarnaast moet je er rekening mee houden dat niet alle cliënten kunnen lezen, de een het liever op de Ipad wilt en de ander de instructie liever op papier, dat de een meer verschillende stappen nodig heeft dan de ander en dat weer iemand anders bijvoorbeeld liever een instructievideo heeft. Ik heb nu al twee jaar meegedaan aan dit project, en het heel leuk gevonden. Vandaar dat ik dit jaar weer mee doe. Dus dan weet je dat alvast. :-)

Daarnaast heb ik nog verschillende workshops gevolgd. Goed, goed, Inspiratiesessies, als je dat liever zo hebt. Gisteren heb ik er eentje gehad over De Rechtsstaat. We hebben verschillende Keizers, Tsaren en Koningen behandeld. Daarna moesten we even bedenken wat we zouden doen als we zelf koning/koningin waren. Toen kregen we een artikel dat we moesten lezen, over Rutte III en vluchtelingen. Helaas snapte ik dat artikel niet helemaal, en toen we daarna in twee groepen werden verdeeld -ik was voor- en moesten debatteren, heb ik vooral geluisterd. Zojuist heb ik deel twee gehad. We hebben ons nu wat meer op de rechtszaken gericht en hebben er zelfs een nagespeeld! Ik was een van de twee getuigen. Verder waren er nog vier rechters (onder wie een griffier, zo heeft dat geloof ik) twee officieren van justitie, de verdachte (Johan Smits) en zijn advocaat en het slachtoffer (Petra de Jong) aanwezig. En natuurlijk het publiek. Het was enorm leuk om te doen, en ik denk dat ik nu weet wat ik kan verwachten dinsdag 7 november. Dan gaan wij namelijk naar de rechtbank. We moeten daar om 8:20 uur (! dat is lekker vroeg) aanwezig zijn. Om 8:30 uur krijgen we uitleg en om 9:00 uur beginnen de rechtszaken. Ik geloof dat we er twee of drie bijwonen, en dat we dan rond 11:00 uur klaar zijn. Wel ff een dingetje: we mogen geen scherpe voorwerpen (wapens, schaar, nagelvijltje) en deo meenemen. Niet dat ik dat van plan was. :-)

Oh! Voor ik het vergeet: vrijdag voor de vakantie! Toen hadden we een opdracht voor de afdeling Veldwerk voor de Gemeente Roermond. We werden opgedeeld in kleine groepjes, groepjes van ongeveer vijf. We kregen een kaart van het gebied (in de buurt van de school) en moesten daar foto’s gaan maken. Van winkels (verkoop), horeca, zzp’ers en scholen, overheid en overige. Die moesten we dan aangeven op de kaart. Daarmee (we moesten in totaal 20 foto’s maken) bespaarden we de gemeente een hele hoop werk. Op de afdeling Veldwerk van de Gemeente Roermond werken niet zoveel mensen, en zo hebben we ze dus een half jaar werk bespaard. Dat hebben we vrijdag voor de vakantie gedaan. 

Naast dat alles heb ik nog een aantal Challenges. Zoals je weet de BeroepenChallenge. Ja ja, die heb ik voor de herfstvakantie afgerond, maar laten we zeggen dat ik nu een “tweede fase” ga beginnen. Ik ga de beroepen die ik het leukste vind eruit halen en kijken of ik met mensen met dat beroep een dag kan meelopen. 

Naast de BeroepenChallenge is er ook nog de GymChallenge. De twee examenleerlingen die in die Challenge zitten, je raad het al, doen examen en zijn daar vrij druk mee bezig. Dan blijf ik nog met twee andere leerlingen over. We hebben afgesproken om een praatje met de gymleraar te maken, om te kijken wat er allemaal mogelijk is. Daar ga ik maandag mee verder. Het schijnt dat de gymleraren zich aan een schema houden, en ik wil graag weten welk schema dat is. 

Goed, volgende Challenge. Oké, ik heb het niet echt als Challenge in Target Process staan, maar ik ben er wel mee bezig. Ken je 3D origami? Dat vind ik leuk om te doen, en ik ben nu bezig om een Engel te maken. En ik ga nog een nieuwe Challenge beginnen met een klasgenoot. Over moderne media. Die is nog in de opstartingsfase, dus daarover later meer.

Zo. Dan is er morgen nog de Global Cyber Day. Wat dat precies inhoud weet ik nog niet. Ja, we hebben een halfuur eerder pauze. Dan hebben we een uur Global Cyber Day. Daarna hebben we leeshalfuurtje en dan kunnen we nog een halfuur werken. Dus ja, weer een verassing. 

En dat was het. Dan wens ik je een fijn weekend, en zie je mijn blog volgende week weer. 

Oh, laat me nog even weten of je het leuk vind als ik wat vaker foto’s plaats. 

Marieke blogt… herfstvakantie

En, heb je het raadsel van vorige week al opgelost? Nee? Nou, dan zal ik je het antwoord maar geven. Ik zal eerst even het raadsel herhalen, let op, komt ‘ie:

I have a cat that has 3 kittens:

Mopsy, Topsy and Spot.

What is the mother’s name.

Het antwoord is eigenlijk heel simpel, maar dat is met alles als je het al van te voren weet. De moeder van de kittens heet What. Het staat letterlijk zo in de laatste zin. En als je goed hebt opgelet, zie je ook dat er een punt staat, in plaats van een vraagteken. Gemeen, hé? Ik vond het wel leuk. 

Wat ik ook leuk vond was de workshop Bloemencorso, waar ik vorige week vrijdag naartoe ben geweest. Het was écht wel gaaf! We hebben helaas geen echte corsowagens gezien of iets met bloemen gedaan, maar de vrouw die de workshop gaf had een aantal fotoboekjes bij. En dan zag je van het begin tot eind hoe dat in z’n werk gaat. Die corsowagens zijn wel echt gigantisch! Ze zagen er heel groot uit, laat ik het zo zeggen. Er zit wel echt veel werk in zo’n wagen. Eerst word er een schets gemaakt. Dan word er een constructie van ijzerdraad gemaakt, waarover kippengaas komt. Dat kippengaas word gepapiermacheed en als het droog is geschilderd. Dan komen de bloemen (die ze allemaal moeten ontdoen van het groen en soms ook van het hart), die er allemaal stuk voor stuk op worden geplakt. En dat zijn niet zomaar een paar bloemetjes, maar echt vrij veel. Ik ben vergeten hoeveel precies. Als alle bloemen erop zijn geplakt, word de wagen in elkaar gezet. Daarna worden er nog kleine stukken geplakt – waar de wagen aan elkaar word gemaakt – en ik geloof dat dan de parade is. Drie rondjes door het dorp, dan nog een avondje in het licht (ik denk dat ‘ie dan tentoongesteld word) en de volgende dag…. Breken ze ‘m weer af! Ze werken er, (de constructie- zeg maar ’t ijzeren skelet-  zelf niet meegeteld) ongeveer een dag of drie aan. Dan is er dus de wedstrijd en breken ze het weer helemaal af. 

Wat een rare hobby, denk je misschien, en ik moet eerlijk zeggen dat ik er zelf van te voren ook nog nooit van heb gehoord. Maar het is wel heel erg gaaf. Over gave dingen gesproken, wij hebben binnenkort weer communityavond. Maandag na de herfstvakantie. Ik ga even vertellen wat ik wil doen, en dat is best wel belangrijk dus LET EVEN OP ALSJEBLIEFT. 

* Ik laat mijn verhaal, een kort verhaal van ongeveer drie bladzijdes, dat ik zelf geschreven heb weer zien. Uitgeprint, zodat je het direct kunt lezen. 

* Ook laat ik mijn tekeningen zien, die ik zelf gemaakt heb. Ze zitten in een klapper, die je rustig door mag bladeren.

Op die manier kun je meteen zien waar mijn interesses liggen. Verder heb ik het woord ‘schrijven’ van koperdraad gemaakt, dat laat zien dat ik graag creatief bezig ben.

* Daarnaast is er nog het blaadje met de pen. Het is de bedoeling dat iedereen die langskomt een zin opschrijft, die een beetje aansluit op de vorige. Op die manier krijg je een heel leuk verhaal, dat ik de donderdag daarna op mijn blog zal posten. Het zou geweldig zijn als jij je bijdrage daar ook aanlevert. 

BEDANKT VOOR DE AANDACHT!!

Zo, nou is er nog maar een ding dat ik graag wil vertellen: morgen hebben we een opdracht van de gemeente. Ja, een serieuze opdracht. Het duurt zo’n drie tot vier uur, we gaan te voet en moeten iets meenemen waarmee je foto’s kan maken. Dat is alles wat ik weet. O ja, het is Veldwerk voor de afdeling Economische Zaken van de gemeente Roermond. Dát is alles wat ik weet. Ik verwacht dat we foto’s gaan maken, goh. Nou ja, we zullen zien. Je leest wat er gebeurd is na de vakantie. 

Alvast een fijne vakantie!!

Marieke blogt… Barcelona

En het is dan eindelijk zover: er zijn 35 leerlingen in Barcelona! Het voelt heel erg apart om te weten dat een deel van ‘ons’ (lees: mijn klasgenoten) in Barcelona is, en dat de rest gewoon nog hier in Nederland is. Ik hoop dat ze daar een beetje beter weer hebben dan hier, want ik weet niet hoe het bij jou is, maar hier regent het. Maar goed, dat is typisch Nederlands. Welkom in Nederland, zou ik zeggen.

Voor zover ik weet hebben ze best wel goed weer. Wat ze doen weet ik niet precies, maar ik geloof dat ze de stad gaan bezichtigen en ook een dagje naar de school gaan waar de leerlingen van Barcelona, ehm…leren. Ik geloof dat ze ook op een boot hebben gevaren, en, bijna vergeten, met het vliegtuig naar Barcelona zijn gevlogen. Om op tijd te zijn moesten ze wel om half vijf ’s morgens op school zijn, afgelopen dinsdag. Je moet er iets voor overhebben. En, als ik bekijk wat ik weet, is het dat best wel waard. 

Ik ben niet in Barcelona en – dus gewoon hier, goh- heb nog wel wat dingetjes te doen verder. Om te beginnen heb ik vanochtend de dagstart gedaan. Het ging eigenlijk wel goed. Je weet wel, ik heb die quiz gemaakt. Ik had tien verschillende soundtracks opgezocht, die ik liet horen en waarna ze moesten opschrijven uit welke film/serie de soundtrack kwam (ik had ze opgedeeld in vier groepen). Daarna had ik ook nog twaalf ‘gewone’ vragen, varierend van “Wat is het meest verkochte automerk uit 2016” tot “Waar ben je bang voor als je brontofobie hebt?”. Uiteindelijk heb ik alle antwoorden gegeven en het groepje met de meeste punten won. Ze hadden er zestien, dat is best netjes. De tops waren dat het leuk was, nog niet eerder gedaan en duidelijk verstaanbaar. De tips zijn dat ik de volgende keer kan letten op de lengte van de quiz en erop kan letten dat ik de volgorde van de vragen aanpas. Want na drie vragen over fobieën die vrij zeldzaam zijn, zakte de concentratie wel. Over het algemeen ben ik tevreden.

Waar ik ook tevreden over ben is mijn coaching van dit jaar. Ik heb voorgesteld om aan het begin van de dag en aan het einde van de dag even te praten. Dat houd in dat ik aan het begin van de dag een paar doelen opstel, en aan het einde van de dag even bespreek wat ik gedaan heb, waarom wel of niet en of ik mijn doelen heb gehaald. Dat gaat in principe best wel prima. Misschien dat ik in de toekomst wel af en toe een gesprek wil, over mijn examen ofzoiets. Want daar moet ik ook snel aan beginnen, hoewel ik druk bezig ben met mijn BeroepenChallenge. Ik ben die nu aan het ‘nakijken’, wat inhoud dat ik even kijk of ik nog dingen moet veranderen, er zijn namelijk nogal wat dingetjes die niet helemaal kloppen. Want ik zie het voordeel van ‘je doet je best om zo aardig mogelijk te zijn‘ bij een ‘Callcenter medewerker‘ niet in, hoewel ik dat toch echt zelf heb opgeschreven. Beetje raar, vind je ook niet? 

Dus, daar moet ik zo snel mogelijk naar kijken, want de Challenge móét af voor de Herfstvakantie. Ook moet ik gaan hameren op de Communityavond, want ik zal toch echt weer iets moeten presenteren. En ik moet even kijken naar de GymChallenge. Daar moet ik nog een nieuwe afspraak voor plannen en nog steeds iets bedenken wat wél leuk is om te doen tijdens gym. Want trefballen, hockeyen en voetballen kunnen we nu wel. Of niet, maar daar gaat het niet om.  Als je nog ideeën hebt, ze zijn van harte welkom!! 

Als je het niet erg vindt, zou ik nu snel weer aan de slag willen. Ik heb mijn tijd echt nodig, de deadlines staan daar wel weer om te springen. Voor ik op het knopje ‘Publiceren’ druk, wil ik nog even het volgende (Engelse) raadsel met je delen. Help me er wel aan denken dat ik je het antwoord volgende week geef. Of laat het achter in de reacties, als je wilt. Dat mag, graag zelfs. :-)

I have a cat that has 3 kittens:

Mopsy, Topsy and Spot.

What is the mother’s name.

Zo, succes daarmee! En dan blog ik volgende week weer. 

Help me er ook aan denken dat ik blog over de workshop – Het Bloemencorso-  waar ik morgen heen ga. 

Alvast fijn weekend!!