It takes two (or more?) to tango!

“JA, JE KIND MOET WEL GESCHIKT ZIJN VOOR ZO’N VOLWASSEN SYSTEEM!” Een prikkelende uitspraak die geplaatst wordt als ik over Agora vertel en een reden voor een goed gesprek dat leidt tot een aantal vragen waarop ik het antwoord schuldig moet blijven; Overvragen wij onze kinderen niet? Met Target Processing (TP)? Met verantwoordelijkheid voor hun eigen ontwikkeling? Het brein ontwikkelt zich nog tot na hun twintigste en wij vragen hen te plannen, te structureren, hun eigen agenda te bepalen, workshops te volgen en buiten hun eigen comfortzone te treden door op vreemde mensen af te stappen om hun netwerk te vergroten. Ik weet niet hoe het bij u thuis is, maar de pubers bij ons thuis zijn van goede wil, maar vergeten regelmatig hun afspraken – al zijn die met veel enthousiasme gemaakt-, hebben regelmatig een reminder nodig, zijn voornamelijk op de korte termijn gefocust en vragen regelmatig praktische hulp. De uitspraak over hoe volwassen het systeem van Agora is voor pubers is dan ook ‘very challenging’ voor ‘een ouder blogt’. Daarom heb ik gesproken met een aantal coaches op de werkvloer – wie kun je daar nou beter over spreken?- en ben ik als ouder aanwezig op de community-avond.

“DE DANS TUSSEN LEERLING EN COACH” is de rode draad in mijn gesprekken met de coaches en een uitdrukking van een van de coaches die ik graag overneem. Als ik vraag of een leerling in staat is om zelf met TP te werken en hoe de coach hierin ondersteunt, dan krijg ik steevast het antwoord: “Dat hangt helemaal van het kind af. Zoveel kinderen, zoveel wijzen van ondersteuning in mijn coachgroep”. En daarop aansluitend: “Dat vraagt om alles uit de kast te halen als coach”.

Van Ballroom tot streetdance, alle soorten dansen zijn mogelijk. En elke coach en leerling en coachgroep hebben hun eigen dansinstructies. Zo zie je in praktijk dat de dagstart kan verschillen per coachgroep en bijvoorbeeld TP bij de ene coach in eerste instantie fungeert als leidraad en filosofie en de ander het format letterlijk aanhoudt. Dat de ene coachgroep wel werkt met weekplanningen en de andere niet.

De choreografie van de dans is een op maat gemaakte mix van TP en de 7 habits van Agora, waarbij er door de coach op wordt gelet dat hij naadloos aansluit en niet leidt tot blessures bij de leerling maar ook niet tot onderpresteren.

Als we maar dansen… Duidelijk is, dat de coaches zich goed bewust zijn van de verschillen in ontwikkeling bij ‘hun’ kinderen en dat de dansles hierop afgestemd moet worden, maar het gaat er vooral ook om dat er gedanst wordt! Het type dans, het tempo, leiden versus geleid worden, de muziek… waar de ene leerling regelmatig op de tenen getrapt wordt of bijgestuurd door de danscoach, daar danst de andere leerling moeiteloos zijn eigen dansje! De coaches kennen ondertussen elkaars sterke punten en hebben gezamenlijk een heel scala aan choreografieën in huis.

Elke dans heeft zijn eigen ritme en vraagt zijn eigen ruimte. Gedanst wordt er genoeg, maar of dat altijd met het eigen dansje is, met een groepsdans of als publiek… dat is even de vraag. Er wordt gezocht naar meer ‘dansruimte’ afgestemd op de behoefte van de ‘danstraining’ en dus komen er volgend schooljaar ook individuele ‘dansplekken’ die individueel gepimpt kunnen worden.

Wat me is bijgebleven van mijn gesprekken met de coaches is dat we onze kinderen op Agora ‘achter laten’ bij gemotiveerde coaches die zonder enige uitzondering uitgaan van ‘ons’ kind en wat het nodig heeft en zich daarbij kritisch naar zichzelf opstellen. Een aangenaam gevoel!

IT TAKES TWO TO TANGO… OR MORE…?

Onze kinderen willen we –net als de coaches- alle ruimte geven om te ontdekken en zich langs die weg te ontwikkelen. En die intrinsieke motivatie van de coaches, daar zit het dus wel goed mee. Met onze kinderen die graag naar deze school gaan ook. Maar…als je je neus buiten de deur van Agora steekt, dan zijn bewijsbare feiten nodig om te laten zien wat je geleerd hebt! Een diploma is noodzakelijk, geen wenselijk iets en of de weg van de challenges, de planning, de workshops, de vakken en de wijze waarop nu gecoacht wordt hier ook naartoe leidt?! De weg van leuke dingen doen – verveling – ‘noodzakelijke dingen’ doen, daar geloof ik wel in. Maar… terug naar de zich ontwikkelende puber en in hoeverre dat wat Agora nu biedt daar voldoende rekening mee houdt?

dance-1123786_960_720

ZELFS BIJ FREESTYLE ZIJN ER REGELS!

De puber die eigenwijs is, nog niet goed kan onthouden wat hij allemaal afspreekt, die wel misschien kan plannen, maar stokken achter de deur –liefst in de vorm van intrinsieke motivatie- nodig heeft om tot actie over te gaan. Het (nog) ontbreken van basiskennis waarmee je overzicht en inzicht hebt als volwassene en veel beter kunt overzien welke keuzes er zijn met welke consequenties. Het kunnen bepalen wanneer je voldoende van een onderwerp geleerd hebt.

De leerling die nog nooit gehoord heeft van een appel zal daar niet om vragen en is misschien ook helemaal niet bekend met het feit dat een sinaasappel onder de noemer fruit valt. Dus moeten we dan maar wachten tot hij zin krijgt in een appel? Of net als vroeger, het fruithapje aanbieden en leren eten? Om in danstermen te blijven: ook de vrije dans kent regels en die zul je dus moeten kennen om er iets van te vinden.

BEGELEIDEN, LEIDEN OF LATEN LEIDEN?

Ik hoor in de gesprekken met de coaches ook terugkomen het zoeken naar de balans tussen ‘motiveren’ en ‘opleggen’ als je bijvoorbeeld van mening bent dat jouw ‘kind’ er erg mee gebaat zal zijn bepaalde workshops te volgen waar hij zelf niet aan gedacht heeft of die hij zelf niet wil kiezen. Ik heb geen enkele coach horen zeggen dat iets ‘moet’. Hoe erg is het eigenlijk als de coach zegt dat iets ‘moet’? En dan bedoelen we ‘moeten’ in het Vlaams; mogen met de nadruk van moeten.

Wat in ieder geval helder wordt uit coachgroepen waar leerlingen zich voorbereiden op een komend examenjaar, is dat de drive om te leren groter wordt. Alleen nog op de traditionele manier van het doornemen van stof, niet langs de weg van challenges. We mogen niet vergeten dat Agora pas het derde jaar bestaat, maar toch: hoe kan dat meer naar elkaar toegroeien en in balans komen, dat oriënteren en ontdekken aan de voorkant en het ‘blokken’ aan het einde?

Wat ik daaraan wil toevoegen is dat ook zaken die op de reguliere school ‘aangeleerd’ worden bij Agora niet mogen ontbreken. Dat de weg ernaar toe anders verloopt is Agoriaans, maar ik zou toch graag zien dat onze kinderen in de loop der jaren leren hoe ze zich kunnen presenteren – individueel en voor de groep- met basisvaardigheden als zich voorstellen en een voor de toehoorder begrijpelijk verhaal houden op zijn minst. Binnen de veilige muren van Agora kan nagenoeg alles nu, met vallen en opstaan en vooral de charme van de puurheid van de leerling die zichzelf laat zien. Maar daarmee alleen red je het niet; dus ook hier zou ‘aanvulling’ op het reeds bestaande instrumentarium om dit te leren door bijvoorbeeld het aanbod van workshops en het meer mentor zijn van de coach naar mijn mening de kwaliteit van Agora alleen maar ten goede komen.

VERSNELD VOLWASSEN WORDEN!

Wat ik in het afgelopen jaar in ieder geval gezien heb is dat mijn kind zich mooi heeft kunnen ontwikkelen bij Agora, als kind, als mens. En dat is een hele fijne constatering van een jaar Agora! Dat was en is de incentive om blij te zijn met deze schoolvorm als ouder… of liever gezegd ontwikkelvorm J

Maar, volgend jaar komen de eerste eindexamenkandidaten waar met argusogen naar gekeken zal worden. Waarbij de voorstander zal jubelen bij elk succesvol resultaat en de doemdenker alles zal aanpakken om te benoemen wat mislukt is. Met beide dansvoeten op de grond denk ik dat Agora een versnelde volwassenheid nodig heeft om als instituut zijn bestaansrecht te bewijzen. Dat wil zeggen dat de speelruimte voor trial and error van de afgelopen jaren niet vanzelfsprekend geldt als leidraad voor het verder vormgeven van Agora.

De tijd en het toenemend aantal leerlingen dwingt om dat wat al goed gaat te laten landen door een goede implementatie en te verankeren door te ‘standaardiseren en structureren’. De coachrol en de nieuwe rol van de expert mogen verder uitgekristalliseerd en afgestemd worden om de ‘ontdekking en oriëntatie’ en het ‘doelgericht werken’ dichter bij elkaar te brengen. Als daar meer ‘moeten’ bij gaat komen eerder in het proces om de nodige diepgang te bereiken, dan ben ik daar alleen maar blij mee.

Naar de buitenwereld toe betekent verankeren wat mij betreft het zakelijker en klantgerichter benaderen van ouders, bedrijven in instellingen in hun andere rol dan belanghebbende ouder; doelmatige en tijdige communicatie, goede voorbereiding van de workshop en daaraan gekoppeld voorbereide en welkome ontvangst van de workshopgever en ook ‘zakelijkere’ afspraken met de leerlingen als deelnemers. Meer selectie aan de voorkant wie er kan en ‘moet’ deelnemen van de leerlingen, maar ook ‘afspraak is afspraak’. Ik zelf ben ook wel voorstander van een ‘minimum’ aantal deelnemers van een workshop. Het meer ‘laissez-faire’ om te zien welke deelnemers echt willen deelnemen en er dus willen zijn komt niet altijd overeen met de verwachtingen en voorbereiding(stijd) van de workshopgever. Daarnaast lijkt het de geschikte tijd met de toename van het aanbod aan workshops om te gaan werken kwaliteitsborging van Agora uit. Welke workshops worden er gegeven, hoe en waar passen deze in de vijf werelden en seven habits of Agora en voldoen ze eigenlijk wel?

Het uitwerken van ideeën en instrumenten die ontwikkeld zijn kan en mag door anderen dan de ontwikkelaars van het eerste uur, de innovators. Deze moeten gefocused kunnen blijven op verder doorontwikkelen. Daar ligt ook hun kracht. Anderen kunnen verder vormgeven, structureren en standaardiseren wat bedacht is. Daar zijn andere capaciteiten voor nodig. De coaches zijn hard nodig op de werkvloer om te coachen met een toenemend aantal leerlingen en kunnen van daaruit blijven doorontwikkelen met vanuit hun gezamenlijke kracht! Al met al betekent dat voor het groeien naar een volwassen organisatievorm meer handjes en meer structureren en standaardiseren! In eerste instantie een taak voor Agora, maar wellicht kan inzet van ons als ouders hier ook behulpzaam zijn? Met duidelijke afspraken en een gestructureerde en doelgerichte aanpak (TP J )onder leiding en verantwoordelijkheid van Agora zelf. Commitment aan twee kanten zou ik zeggen om concreet verder te komen.

EN… HOE GAAT U BIJDRAGEN VOLGEND JAAR?

Een lange blog als afsluiting van dit jaar. Met als intentie deze mooie ontwikkelvorm in het onderwijs een warm hart toe te wensen om te blijven slagen en een stevige positie te verkrijgen in Onderwijsland. Aan de kant staan te kijken is niet zo mij ding, maar dat heeft u vast al begrepen. Ik hoop vooral dan ook dat ik u als lezer voer tot nadenken heb gegeven en geprikkeld met ideeën waarin u een actieve bijdrage kunt leveren om Agora verder ‘volwassen’ te laten worden. Ik vermoed dat u ook al vaker heeft gedacht: “Ik zou graag een bijdrage leveren, maar weet eigenlijk niet precies hoe… “. En ik weet zeker dat ook u wel eens kanttekeningen plaats of iets heel graag gerealiseerd zou willen doen. Nou, uw feedback op deze blog en ideeën delen hierover zouden zomaar een startpunt kunnen zijn om actief te worden volgend schooljaar. Dus, ik hoor graag uw reactie hier onder de blog of via het mailadres: eenouderblogt@agoraroermond.nl.

Ik wens u een fijne zomervakantie toe, eentje waarin onze kinderen gaan roepen: “Wat duurt die vakantie lang, mag ik nog niet naar school?” Want dat Agora als school een volwassen plek moet gaan innemen in onderwijsland, dat staat voor mij als een paal boven water!

Marieke blogt… laatste van dit schooljaar

Zo, BIJNA vakantie. Ik heb er in elk geval zin in, en ben er ook wel aan toe. Ik weet niet hoe dat met jou zit, maar ik verwacht dat jij ook wel toe bent aan vakantie. Waarom ook niet? Dat neemt natuurlijk niet weg dat er vandaag niet meer gewerkt word. In principe is dit de laatste ‘werkdag’. Na vandaag nog drie dagen school, en dan een lange, welverdiende vakantie.

Ja, welverdiende. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik heb best wel wat gedaan. Alleen de afgelopen weken is mijn concentratie wat minder. Heel wat. Dat bleek ook al op de communityavond. Ik presenteerde mijn verhaal. Sommige mensen hebben het gelezen, en even gevraagd wat ik gedaan en geleerd heb. Maar het was meer een afsluitende communityavond, dus was het ook niet echt de bedoeling dat er veel contacten gelegd werden, geloof ik. Maar ach, het was gewoon de bedoeling dat we konden presenteren wat we geleerd hebben.

Wat we geleerd hebben is wel vaak genoeg aan bod gekomen. Ik vind het leuker om nog even toe te lichten wat we nog gaan doen. Even zien, zometeen heb ik een presentatie van een reisgenootje, over clusterhoofdpijn. Ik word geïnterviewd voor een Challenge van een andere reisgenoot. Ik schrijf mijn blog vandaag. 😛

Vrijdagmorgen gaan we naar Breakout Swalmen. Dat is onze slotactiviteit, georganiseerd door de leerlingen die D&P (Dienstverlening en Producten) doen. Ik geloof dat we gaan survivallen. En ’s avonds gaan we met de coachgroep Lasergamen bij Unit 13 in Sittard.

Maandag hebben we sportdag bij het zwembad, en naast zwemmen zijn er ook verschillende kleine toernooien, zoals voetballen en volleyballen.

Dinsdag gaan we het lokaal opruimen, en daarna hebben we vakantie.

Nog maar een paar relatief korte dagen, en ik heb er zin in. In die relatief korte dagen, EN in de zomervakantie.

Goed, ik had geloof ik geschreven dat ik een soort sprookjesblog zou maken, zoals aan het begin van het jaar. Dat doe ik dus niet. Waarom? Dan was het nogal lastig om te schrijven over de andere dagen enzo. Oké, dat was het niet, ik heb gewoon besloten het niet te doen. Punt. Ik had gewoon meer zin om te schrijven over wat we gaan doen. In de komende dagen heb ik superveel zin!

En tsja, natuurlijk zijn er ook nog dingen afgerond. Zoals PSW. Eigenlijk weet ik niet hoe dat precies zit, maar dat is niet erg. Ik beschouw het als afgerond voor dit jaar. Of ik volgend jaar nog mee doe, weet ik nog niet. Het was hartstikke leuk om te doen, daar niet van. Maar dat kijk ik dan wel. Ik geloof dat je er geen last van hebt als ik dat pas volgend jaar (volgend schooljaar, ook goed) pas beslis. 😉

Dussssssssssssss. Dan denk ik dat dat het was voor dit schooljaar. We leren natuurlijk altijd nog door, ook als we het niet door hebben. :-)

jungle-book

Heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel plezier in de vakantie en tot volgend schooljaar!!!!!