ONDERSCHEIDEND VERMOGEN: OWNING YOUR DEVELOPMENT AND GROWTH!

WEET U HET NOG? DE CHALLENGE VAN EEN OUDER BLOGT?
Ik werd geprikkeld door de open dagen op andere scholen waar ik ook woorden voorbij hoorde komen als vaardigheden ontwikkelen, coachen, uitdagingen. Dus maakte ik een Challenge: VERGELIJKEND WARENONDERZOEK NAAR VAARDIGHEDENshopping-cart-1275482__340
WHY? Ik wil bevestigd zien als ouder dat Agora een beter keuze is voor mijn kinderen als het gaat om het ontwikkelen van vaardigheden dan een reguliere school.
THIS IS DONE WHEN? Ik hoop een gerust gevoel te krijgen als ik antwoord heb op de navolgende vragen:
– wat is het verschil tussen de reguliere scholen en Agora als het gaat om het ontwikkelen van vaardigheden?
– hoe meet en monitort Agora de ontwikkeling van vaardigheden?
SITUATION REPORT Ik heb -zoals voorgenomen- met coaches gesproken over hoe het gaat op reguliere scholen en hoe Agora met vaardigheden wil omgaan. Van dat laatste is ook een korte presentatie gegeven op de community-avond van 20 april.
REVIEW Mijn review verwachtte ik begin april, maar die is er dus nu. Reden daarvoor is het doorschuiven van een afspraak voor het verkrijgen van informatie, de meivakantie en vervolgens het laten bezinken van deze informatie: wat moet ik er nou mee?
MIJN FOOTPRINT? Ja, die is er dus nu met deze blog!

WAAR DENKT U AAN BIJ HET WOORD VAARDIGHEID? Ik denk aan presentaties houden, een rapport kunnen schrijven, kunnen samenwerken, projectmatig werken. Dingen die je goed moet kunnen doen in het verlengde van de inhoudelijke vakken waar je cijfers voor krijgt. Eigenlijk net zoals je op het rapport van de lagere school vindt of je kind goed of niet goed kan samenwerken met andere leerlingen, samenwerken met de leerkracht, zich kan concentreren, zijn huiswerk maakt, zijn werk goed verzorgt en ga zo maar door.

STERKER NOG, DE MIDDELBARE SCHOOLKEUZE WORDT HIER MEDE OP GEBASEERD! Niet alleen de cijfers die behaald worden op de lagere school beïnvloeden het advies voor de middelbare school. Ook de mate waarin de leerkrachten bijvoorbeeld inschatten dat een kind ‘geschikt is voor het maken van huiswerk’ telt hierin mee. En die inschatting maken leerkrachten op basis van hun ervaringen met het kind hoe goed het zijn huiswerk maakt, hoe leuk hij of zij dat vindt en of ze het wel eens vergeten. Het advies van de CITO en het leerlingvolgsysteem wordt dan afgerond met: Uw kind kan geen HAVO of VWO doen, want het heeft niet de juiste huiswerkhouding! Wat zegt dat dan? Zegt het iets over de vaardigheden van uw kind? Of zegt het iets over het nut dat uw kind ziet bijvoorbeeld in het eindeloos repeteren van oefeningen? Of wordt het gefrustreerd door het niet zo snel en goed kunnen automatiseren als het tempo van het leerboek voorschrijft – ondanks dat het zich suf leert? Hoorde u uw kind ook wel eens zeggen: “Ik snap dit al lang en nu moet ik het nog een keer doen!” Of: “Ik snap het niet, dus 10 rekensommen maken helpt dan ook niet.” Ik denk dat die huiswerkhouding zonder de nuancering weinig zegt over de vaardigheid van uw kind.

WAT ZEGGEN VAARDIGHEDEN OP REGULIERE MIDDELBARE SCHOLEN DAN EIGENLIJK? Vaardigheden op de reguliere middelbare school zijn bijvoorbeeld het kunnen samenwerken, presenteren en initiatief tonen bij klassikaal vooraf gedefinieerde projecten die individueel worden uitgewerkt. Dingen die je goed of minder goed kunt beoordeeld op basis van vooraf gedefinieerde ‘geobjectiveerde’ scores die een leerkracht (subjectief) beoordeelt. Een verlengde van het lagere school rapport dus eigenlijk. Opnieuw kijkt de school vanuit het systeem naar de leerling. Opnieuw wordt klassikaal bepaald wat de individuele leerling moet doen. Met andere woorden: er wordt niet gewerkt vanuit de intrinsieke motivatie van het kind. Het kind kan weinig invloed uitoefenen op wat het wil leren, want dat is bepaald. En er wordt ‘over’ het kind gepraat, weinig met. Dus reactief. Eigenlijk past dit wel goed bij de presentatie die ik heb gevolgd waar alle zorgsystemen voorbij kwamen en het vooral ‘over’ het kind ging.

INTRINSIEKE MOTIVATIE ALS DE MOTOR BIJ AGORA!
De basis voor ontwikkeling bij Agora: de intrinsieke motivatie! Mijn beeld van de schoolverlatende ‘Agoriaan’: Het Agoriaanse kind is zich bewust is van zijn eigen kunnen en ‘niet-kunnen’, heeft zijn passies kunnen ontdekken, en is gemotiveerd om daarmee verder te gaan na Agora! De weg van ontwikkelen verloopt langs nieuwsgierig zijn, ontdekken, uitvoeren en reflectie maar ook langs verveling, creatieve flow en het voldane gevoel om iets af te ronden. Hopelijk met als ‘bijproducten’ zelfstandigheid, zelfbewustzijn en zelfvertrouwen! De uiteindelijke eindtermen halen we letterlijk aan het einde om na Agora met het diploma verder te kunnen. Hoe drukken we dat uit in vaardigheden?

ZICHZELF ONTWIKKELEN – OWNING YOUR DEVELOPTMENT AND GROWHT, dat is dus waar het om draait – als dat nou niet de kern van spiritualiteit is om maar even een zijweg te bewandelen. Agora onderscheidt een zevental vaardigheden of liever gezegd ‘habits’ waarop je kind zelf inzicht kan krijgen waar het staat en wat het wil bereiken! Dat gaat van verantwoordelijkheid voor je eigen ontwikkeling, het kunnen communiceren met anderen vanuit jezelf, kunnen reflecteren op dingen die je gedaan hebt en wat je ervan kunt leren, nieuwe dingen durven doen en uit je comfortzone stappen, structuur en overzicht kunnen aanbrengen in je werk, je resultaten, hulpmiddelen kennen en kunnen gebruiken tot en met informatie weten te vinden en op waarde kunnen schatten. En niet alleen het kind geeft weer waar het staat, ook de coach vervult hier een spiegelende rol in.

The 7 habits of Agora

AGORIAANS SCOREN IS INDIVIDUELE KWALITEITEN TEN VOLLE BENUTTEN. Je mag dus ‘scoren’ op een schaal als het gaat om je eigen ontwikkelmogelijkheden en dat hoeft niet altijd de uiterste score van de schaal te zijn! Dus laat ik het woordje ‘scoren’ maar ook meteen relativeren door te vertellen dat dit een hele andere waardering is dan de gebruikelijke scores ‘slecht-matig-voldoende-goed-uitstekend’ zoals we dat dus kennen op het lagere school rapport! Dat zijn vervangende woorden voor cijfers. Nee, het gaat om inzicht krijgen in je eigen ik en waarin je je wilt en kunt ontwikkelen! Met andere woorden: waar je staat, waar je naartoe wil en wat je daarvoor moet doen. Dat is de basis voor het monitoren van vaardigheden bij Agora. En dat begint dus bij het kind en bij zijn of haar intrinsieke motivatie.

EEN OUDER BLOGT IS BLIJ MET DIT INZICHT! Mijn review: mijn hele referentiekader is weer eens op zijn kop gezet. Een stukje verdere ‘ontscholing’ en geruststelling dat ook op dit vlak de intentie van Agora aansluit bij wat ik mij voor mijn kinderen wens. Wat ik geleerd heb is dat woorden wel hetzelfde kunnen klinken als op andere scholen, maar dat het vooral nodig is om te kijken achter deze woorden of ze wel dezelfde betekenis hebben. En dat je scholen niet zomaar met elkaar kunt vergelijken als je niet in de basis kijkt naar de referentiekaders en dus de systemen waarop het onderwijs gebaseerd is. Maar… we zijn er nog niet…

IK LEG GRAAG EEN CHALLENGE NEER BIJ AGORA ZELF IN ‘OWNING HER DEVELOPMENT AND GROWHT’: Hoe zou het zijn als in de verdere ontwikkeling van Agora een basisaanbod opgebouwd wordt om deze ontwikkelmogelijkheden ‘aan te bieden’ in de vorm workshops en inspiratiessessies of misschien meerdaagse sessies? Een schot voor de boeg: een workshop presenteren ☺, (geweldloze) communicatie, rapportages schrijven, moodboards maken, weerbaarheid, zelfontwikkeling, feedbackmethodieken… Niet om stiekem een schoolse manier van leren te introduceren, maar om mogelijkheden tot reflectie te bieden en hulpmiddelen te tonen die gebruikt kunnen worden. Ik weet het, dat is weer de gestructureerde ‘IK’ in mij die vanuit een bepaald referentiekader denkt, niet zo heel Agoriaans… Maar soms denk ik namelijk wel eens: het zijn toch nog gewoon kinderen! En nog geen volwassenen. Dus een beetje aanbieden mag toch ook wel! Dan hoeven ze het wiel niet elke keer opnieuw uit te vinden. En dat zou tegelijkertijd ook voor de coaches een steuntje in de rug kunnen zijn in hun begeleiding, nietwaar? Maar goed, die vraag mogen de coaches zelf beantwoorden! Tot blogs!

Marieke blogt… Warm weer

Een beetje warm weer is prima, maar gisteren was het toch wel heel warm. Hoe noemen ze dat ook alweer? Tropisch, ja toch? Nou, een beetje minder was ook niet erg geweest. Goed, warm weer is lekker, maar gisteren was het toch een beetje teveel van het goede. Maar kennelijk heb ik toch teveel gezeurd, want vandaag regent het. Wat erger is? Ik heb geen idee. Over het algemeen vind ik regen leuk, maar zodra ik erdoor moet fietsen niet meer.

En zo zal het altijd blijven. We zullen altijd klagen over het weer. Dan is het te warm, en dan weer te koud. Dat heb jij toch ook wel eens gehad? Vast wel. Veel kunnen we er niet aan doen. Want dat zou wat zijn, hè, als we het weer kunnen beïnvloeden. Doe eigenlijk ook maar niet. Wat wel leuk is om te doen, zowel als het regent en als het warm is, is een workshop volgen!

Dat heb ik eergisteren gedaan. De workshop, of inspiratiesessie als je het liever hebt, ging over de BSO. Oftewel, buitenschoolse opvang. Ik vond het leuk om te doen, maar dat is eigenlijk altijd als ik naar een workshop ga. Want als ik van tevoren het idee heb dat ik het niet zo leuk zou vinden of er geen zin in heb, dan ga ik niet. Logisch, toch? Aan de andere kant ook weer niet. Waarom? Als je naar alle workshops, zei het onbevooroordeeld, gaat, ontdek je misschien wel iets heel nieuws dat je ook leuk vind. Het zou zomaar kunnen. Maar goed, die workshop over de BSO dus.

Er waren drie vrouwen van het ROC Nijmegen. Wij waren met z’n vieren. Waarom dan drie vrouwen? Tsja, ze dachten dat ze dertig tot vijftig kinderen in de workshop zouden hebben. Laat ik je een ding vertellen, voor het geval je ooit een workshop wilt komen verzorgen (want dat kan) : verwacht er niet teveel van. Goed, het kan zijn dat er veel animo voor is. Natuurlijk, als je een onderwerp hebt dat iedereen écht aanspreekt, dan zou dat kunnen. Maar het komt maar uiterst zelden voor. Gewoon dat je het weet en er op voorbereid bent. Omdat het niet verplicht is om naar een workshop te gaan. Misschien ligt het daaraan. Wie het weet, mag het zeggen.

Ik hoop niet dat ik je er zojuist van weerhouden heb een workshop te komen geven. 😉 Misschien is het juist fijn, als je niet al te veel kinderen hebt. Hoe dan ook, de workshop was wel interessant. De vrouwen vertelde eerst wie ze waren en waar ze vandaan kwamen. Daarna werd gevraagd wat wij van een BSO weten en of we er zelf wel eens geweest zijn. Vervolgens vulde we een klein formuliertje in over wat we vroeger deden als we buitenspeelden. En met wat we speelden, met wie, of het weer wat uitmaakte en wat eventuele volwassenen deden. Daarna moesten we die vragen ook voorleggen aan iemand van hetzelfde geslacht en iemand van een ander geslacht. Ja, dat stond er echt. Maar goed, dat hebben we dus gedaan en dat vergeleken. Ik vind dat jongens over het algemeen wat ruiger buitenspelen, en dat hun handschrift minder leesbaar is. 😛

Daarna kregen we nog wat stellingen: “Kinderen mogen zelf bepalen of ze de hele middag gamen.” “Met kinderen kun je niet voorzichtig genoeg zijn.” En daarna was de workshop ten einde. Oh ja, bijna vergeten. Wij zaten dus in een lokaal, gohh :-) , en naast ons was les, van Niekée natuurlijk. Wij Agorianen hebben nauwelijks tot geen les. En schijnbaar zorgden wij voor overlast, want op een gegeven moment kwam die docent via de tussendeur naar ons toe: “Kan het wat zachter ik heb hier een toets. Of misschien kunnen jullie ergens anders gaan zitten.” Oké, weer wat geleerd. Niet lachen als er in het lokaal naast je een toets is. 😉 Oftewel: rekening houden met anderen.

Altijd mooi, als je meerdere dingen tegelijkertijd leert. Zo ook met PSW. Wij hadden gisteren met mevrouw Theelen ons wekelijkse… ehh… gesprekje. Afspraak, evaluatie, noem maar op. We hadden afgesproken dat wij Target Proces zouden bijwerken. We kregen de tip dat we de Why-vraag beter konden formuleren. Dat hebben we gedaan, en nu kunnen we gaan wachten. Want de vervolgafspraak is pas 1 juni, en in de tussentijd is er niet veel te doen. Wachten dus.

Waar we niet echt mee kunnen wachten is de startbijeenkomst fictie/literatuur. Die is vanmiddag, met mevrouw Bosman. Ik weet niet wat ik ervan moet verwachten, of wat er precies de bedoeling van is. We hebben wel een leeshalfuurtje op school, natuurlijk. Direct na de middagpauze, dat heb ik toch al verteld? Ik vind dat leeshalfuurtje echt ge-wel-dig! Maar dat is mijn mening. Dus nu weet je dat ik ook bij een groep van fictie/literatuur ben. Zoiets.

Waar ik ook bij ben, of waar eigenlijk iedereen mee te maken heeft, zijn de nieuwe coaches. Er zijn er twee, en die draaien vanaf nu iedere donderdag mee. Hee, dat rijmt! 😉 Tenminste, als ik het goed heb iedere donderdag. Voor zover ik weet. Je kunt niet van mij verwachten, hoewel, dat kún je, dat ik alles feilloos onthoud. Nee sorry, ik onthoud wel veel, maar niet álles. 😉

Even denken, volgens mij heb ik je dan van alles op de hoogte gesteld, wat mijn taak is met deze blog. Oh nee, bijna vergeten! Misschien heb je weleens van Young Impact gehoord, iets gezien of gelezen? Ik tot voor kort ook niet. Maar echt, het bestaat. Ga maar eens googelen. Want er is te veel om hier op te schrijven. Er is op 30 mei een Young Impact Celebration. Daar kunnen wij naartoe, als we dat willen. Ik weet nog niet zeker of ik ga. We zullen zien.

Dan rest mij alleen nog te vertellen dat er de komende tijd geen blog komt. Want volgende week is een vrij kort weekje, aangezien we dan Hemelvaartsdag hebben en de vrijdag daarna ook vrij hebben. :-) Joepie!! Vrij is altijd leuk, voor ieder middelbare scholier en dus ook voor ons Agorianen.

De week na Hemelvaart ga ik cakes bakken met een cliënt. Misschien dat ik dan die vrijdag daarna een blog maak. Maar ik dacht, ik schrijf het effe, dan weet je dat. Just that you know it.  

Dus, wie weet, tot over twee weken. Je moet me niet te veel missen. 😛

En nu ga ik verder werken. Geniet van de regen, zolang je er niet doorheen hoeft te fietsen. 😛

Marieke blogt… Communityavond

School is weer begonnen en dat betekent hard werken. Na school hoeven wij dan weliswaar geen huiswerk te maken, maar ik vermoed dat we dan nog heel wat andere dingen te doen hebben. De sportlessen zijn weer begonnen, of andere dingen waar je heen moet als je bij een vereniging bent. En dus vliegen we van hot naar her en weer terug, zijn we al moe voordat we opgestaan zijn, en hebben we weer zin in de volgende vakantie. Maar goed, dat is het leven van een Agoriaan natuurlijk hè?

Ons leven gaat niet over rozen, eigenlijk meer over Challenges ( 😉 ), maar toch lopen sommige dingetjes op rolletjes. Zoals onze stagiair in zijn rolstoel. Sorry, mijn humor is een beetje droog. Zal ik wat water drinken dan? 😉 Oké, oké, ik stop al…   😛 Ik zal wel even over de communityavond schrijven. Want ik verwacht dat je dat wel wilt weten. Er is iets heel leuks gebeurd. Ik heb voor de eerste keer in mijn Agorianen-leven wat aan de communityavond gehad!!

Ja, ik weet het, het klinkt misschien wat hard, maar toch. Er is eigenlijk nog iets leukers gebeurt. Ja, ik denk dat dat toch wel het leukste was. Ik heb heel veel leuke, aardige en positieve reacties gehad op mijn blog!!

‘Oh, jij schrijft die blog op de site!’

‘Ik vind dat altijd leuk om te lezen, want bij mij thuis word er niks over school vertelt.’

En zoiets, allemaal leuke complimentjes (door ouders). Heel erg bedankt daarvoor!! Echt, je weet niet hoe leuk en motiverend het is als je complimenten krijgt over wat je schrijft. Het klinkt misschien stom, maar het is echt een van de leukste kanten om de mening van je lezers te horen, of complimenten te krijgen. Je weet niet hoeveel dat betekent. Probeer het zelf maar eens. :-)

Daarnaast heb ik met heel veel mensen een leuk babbeltje gemaakt. Sommige wilden weten waarom ik linkshandig wilde leren schrijven, andere wilde mij helpen met de uitgeverij en drukkerij en sommige kwamen gewoon gezellig praten. Ik had namelijk een poster gemaakt waarom stond waarmee ik bezig was, en op mijn laptop liet ik een verhaaltje zien dat ik gemaakt heb. Niet dat iemand het helemaal heeft gelezen, maar oké. En sommige mensen konden mij helpen, waardoor ik nou een aantal mailadressen heb waar ik wat mee kan. Ik heb van eentje nog geen antwoord ontvangen, helaas (dat was ook de enige die ik gemaild heb maar goed). We zullen zien wat het wordt.

Wat ook op rolletjes loopt, 😛 , is PSW. Zoals je weet, of misschien ook niet, hebben we daar gisteren een afspraak van gehad. Of had ik dat nog niet geschreven? Wel, bij deze doe ik dat dan eventjes. We hadden gisteren een afspraak bij PSW Herten, met mevrouw Caris. Toen we daar aankwamen, (we waren tien minuten te laat, maar hé, we hadden een klein probleempje met de fiets!) was mevrouw Caris er. Ze heeft de instructie doorgelezen en ons gewezen op dingen die we konden verbeteren. Dat hebben we ter plekke aangepast. Er waren nog wat probleempjes met de wifi, maar die werden gelukkig opgelost. Toen we klaar waren werd het nog een keer nagekeken en hebben we het verstuurd naar degene die het gaat uitprinten. We hebben ook direct een vervolgafspraak gemaakt. Jawel, we gaan nog een keer!

Op 1 juni gaan we daar nog een keer heen, om de cakes te bakken met de cliënt waarvoor de instructie oorspronkelijk bedoeld is. Erg leuk. Tenminste, ik heb er wel zin in! Dus dan weet je dat, voor het geval ik dan geen blog maak, ik weet namelijk niet wanneer, eh, hoelaat, we terug zijn.

Maar dat ging gisteren dus ook goed. De cliënten daar vonden ons wel interessant, want we kregen allemaal vragen.

‘Waar wonen jullie?’ Ik moest me even inhouden om niet “in een huis” te antwoorden, want dan zou mijn humor te droog zijn…

‘Zijn jullie stagiaires?’ Nee, dat zijn we niet. We komen van Agora Roermond.

‘Het is hier warm hè? Ik heb de deur maar open gezet.’ En zoiets allemaal. Erg leuk. Oh, en we hebben wel vier keer een box van een meneer gekregen. Nee, die cliënten zijn allemaal heel leuk en aardig, dus kijk ik uit om die instructie met een cliënt te gaan maken!!

Dus rest ons alleen nog een beetje Target Proces updaten, en dan wachten. Er komt nog een algemene vergadering en dan moet onze instructie ook klaar zijn. Maar eigenlijk, als er geen verbeterpunten meer zijn, is het dat ook. En er komt ook geen nieuwe opdracht meer, tenminste dit jaar niet meer. Ik verwacht eigenlijk dat PSW volgend jaar nog gewoon doorgaat. We zullen zien.

En als je me nu wilt excuseren, als je dat niet wilt is het jammer maar helaas, ga ik weer verder aan het werk. Oh, en voor zover dat gaat met de zonneschermen naar beneden (die gaan automatisch) ga ik nog even genieten van het lekkere weer. Ga jij dat ook maar doen.

En dus, tot volgende week!!