Marieke blogt… bijna vakantie

Ja, het is weer bijna vakantie! En dan is je concentratie op school op z’n zachtst gezegd laag, je interesse in dingen niet veel beter en je motivatie niet bijzonder hoog. Maar ach, dat is normaal en van eens rustig aan doen wordt niemand slechter. Tenminste, ik in elk geval niet! :-)

Ik heb eigenlijk wel zin in vakantie. Wat ik vooral moet proberen is niet de hele vakantie te denken: ‘na de vakantie moet ik dit doen…dit moet ik nog regelen en als die en die nou maar daar aan denken…’ Ik ben zo’n beetje een wandelende agenda, en dat moet ik me echt afleren want zo langzamerhand ben ik er wel klaar mee. We zitten hier op Agora, en het is dus niet zo erg om af en toe iets te vergeten (als je een afspraak met de koning zou hebben zou dat wel erg zijn, maar voor zover ik weet heeft niemand dat 😉 ). Zo moest ik net mijn twee reisgenootjes eraan herinneren dat we PSW hadden.

‘Oh, ik had je nog niet gezien!’ Nee tuurlijk, ik ben ook echt onzichtbaar ofzo. Sorry, maar ik werd er echt een beetje gek van. En ja, vlak voor de vakantie is de emmer bijna vol, er hoeft maar een druppel water bij te komen en je loopt over. Ik moet echt opletten dat ik die emmer (oftewel mijn hoofd) wat minder vol laat lopen. En daar is de vakantie goed voor! :-)

We hebben het document met de instructie aangepast met de aanwijzing van mevrouw Caris. We hebben twee keer een mail gestuurd, maar daar is niet op geantwoord. Toen we belden, werd er de eerste keer opgehangen. De tweede keer kregen we mevrouw Caris aan de lijn. Maar het is gelukt!!  We hebben na de vakantie, op tien mei, om tien uur een afspraak bij PSW Herten met mevrouw Caris. Niet slecht, hè? We zullen dan de puntjes op de i zetten in het stappenplan en dan denk ik eigenlijk dat de instructie klaar is. We zullen zien.

Goed, maar eigenlijk moet ik eerst even schrijven over iets anders. Namelijk… (tromgeroffel)… Girlsday!

Heb ik al geschreven dat we bij het waterschapsbedrijf geweest zijn? Waterschap Limburg, geloof ik. Ik heb die dag twee belangrijke dingen geleerd:

  1. Waterschapsbedrijf Limburg zuivert AFVALwater en GEEN drinkwater.
  2. Het stinkt er heel erg

Goed, dat laatste was te verwachten, maar ik kan het niet laten het even extra te benadrukken. Niet dat ik negatief wil schrijven over het waterschapsbedrijf, nee hoor, maar toch… ik kan het niet laten. 😉

We gingen, we waren met z’n vieren, op de fiets vanuit het station naar het waterschapsbedrijf. Omdat geen van onze ouders meekon, is besloten dat we alleen zouden gaan (eigenlijk wilde het waterschapsbedrijf dat er een begeleider bij was, maar schijnbaar kon het uiteindelijk tóch zonder). Schijnbaar is het veel moeite om even iemand mee te sturen, hoewel we hebben aangegeven dat we er op eigen houtje konden komen. Maar ja, wie verwacht er eigenlijk dat vier tieners de weg naar het waterschapsbedrijf kunnen vinden? We hadden allemaal de route niet opgezocht, dus dat was handig. We wisten een beetje waar we heen moesten, maar de route die we uiteindelijk hadden was wat onduidelijk. Uiteindelijk hebben we Google Maps aangezet, maar dat hielp ook niet. En dus stonden we vast voor de spoorwegovergang.

Toen heb ik mevrouw Seegers gebeld. Maar die kreeg net de rest van onze reisgenootjes binnen, want het was negen uur en dan begint de dagstart. Wij zouden eigenlijk om negen uur bij het waterschapsbedrijf zijn, oeps! Nou ja, we kregen het telefoonnummer van mevrouw Nijssen, en we zijn er toch gekomen! Hé, we kunnen het wel! En ik geef toe, verdwalen terwijl je de weg ongeveer weet is heel wat spannender dan het leven van een gemiddelde middelbare scholier. Agora zit vol avontuur en verassingen!

Rustig aan, ze hadden ons echt niet laten gaan als we wérkelijk zouden verdwalen. Tenminste, dat hoop ik niet. 😛

Toen we daar aankwamen kregen we ontbijt. Dat was lekker, een broodje gezond ’s morgens! Het bleek dat het wel goed uitkwam dat we twintig minuten te laat waren, want het zaaltje waar we eigenlijk zouden zitten was bezet. Dus hebben we eerst ontbeten en elkaar voorgesteld. Ook hebben we even uitgelegd wat Agora inhoudt, want dat wisten ze niet. ‘Mogen jullie dan ook jullie uren bepalen?’ Nee, dat mogen we niet. Stel je voor zeg, dat zou wel heel chaotisch worden!

Na het ‘ontbijt’ zijn we verhuisd naar dat ‘zaaltje’. Eerst werden er nog allemaal dingen klaargezet, en natuurlijk werkte de technologie niet mee. ‘Dit gebeurt normaal niet hoor, normaal is het allemaal klaargezet.’ Ach, bij Agora hebben we soms ook last van de technologie. Dus ja, we zijn wel wat gewend. Toen ze klaar waren, kregen we een presentatie. Het was op zich wel interessant, want wist je dat een persoon gemiddeld 130 (dacht ik) liter water per dag verbruikt? Douchen, naar de wc gaan, koken enzovoort. We kregen ook een paar filmpjes te zien, maar als ik eerlijk ben, was die presentatie te lang. En dan kun je niet anders, je haakt af. Nooit gehad? Natuurlijk, ik weet zeer zeker dat iedereen dat wel eens gehad heeft. Daar komt bij dat ik in groep acht al bij het waterschapsbedrijf ben geweest, dus sommige dingen wist ik al. Nou ja, het is natuurlijk wel aardig dat ze het proberen.

Daarna kregen we een rondleiding over het terrein, en wat ze toen vertelden was eigenlijk hetzelfde als wat er al verteld was. Oh, ze vergaten bijna ons veiligheidsschoenen aan te doen!

20170413_112509

Het waren wel grappige veiligheidsschoenen. Er zat een stalen neus in, dus was het wel zwaar. Fijn om te weten: onze tenen zijn veilig, maar de rest van onze voeten niet! 😉 Geintje, er was eigenlijk niets wat op je voeten kon vallen. Ja, je kon natuurlijk in die waterzuiverings bassins vallen, maar dat waren we niet van plan. 😛

Hier zijn de foto’s die ik gemaakt heb:

20170413_114653

20170413_113833

Hier word water gezuiverd door de bacteriën, de bruine drab. Heel bijzonder, want door de luchttoevoer knapten er allemaal luchtbelletjes en leek het net alsof het regende. We werden allen niet nat!!

20170413_114647

20170413_112724

Mijn vinger zit op deze foto NIET voor de camera, zie je, helemaal NIET!! 😉

Nou, na de rondleiding konden we nog even vragen stellen. Die hadden we niet en dus konden we gaan. Ik had eigenlijk meer techniek verwacht, ons werd verteld dat we een technisch kijkje achter de schermen zouden krijgen, maar ach, we hebben weer een nieuw avontuur gehad! En we waren eerder uit, dat kwam er ook nog mooi bij!

Tot zover mijn avonturen over Girlsday. Oh nee, we moesten ook nog feedback geven!

Goeiemorgen,

Gisteren vier dames van jullie school ontvangen op onze rioolwaterzuiveringsinstallatie. Samen met mijn collega heb ik die ochtend verzorgd. We zouden het op prijs stellen als de dames via mail kort vertellen wat ze van deze ochtend vonden.

Vonden ze het interessant of niet, hebben ze er iets van opgestoken of niet, etc.

Mij moet van het hart dat ik niet de indruk had, dat het ze inspireerde. Een leerling deed moeite, met de andere drie was nauwelijks tot geen interactie mogelijk helaas. Extra reden waarom wij graag vernemen wat ze er van vonden.  Wij kunnen dan bekijken of het voor ons in de toekomst lonend is om bij dit landelijke initiatief aan te haken. Ik hoor graag van je.

(ik heb wat namen uit de mail verwijders wegens privacyredenen)

OEPS!! Nou, voor zover ik weet heb ik mijn best gedaan. We hebben vriendelijk geantwoord dat het soms wat langdradig was, maar toch interessant. We hebben ons best gedaan en ach, we zijn ook maar mensen en niemand is perfect. Stel je voor zeg!

Tot zover mijn avonturen over Girlsday (en nu weet ik het zeker, ik heb alles gehad :-) ).

Heb ik al geschreven dat we sinds afgelopen donderdag een leeshalfuurtje hebben? Na de grote pauze, dertig minuten lezen. Ik vind het niet zo heel erg hoor. 😉 Ik ben gék op lezen, helemaal als ik zelf mijn eigen boeken mag uitzoeken. Het liefst lees ik fantasy en als ik eenmaal een goed boek heb ben ik de uren daarna niet meer aanspreekbaar. Oké, ik kan helemaal in mijn eigen wereldje zitten als ik een boek lees. In de klas is die focus, tijdens het leeshalfuurtje, een ietsiepietsie minder. Maar ja, wat wil je anders als je de muziek van je buurvrouw hoort? Ik kan niet zo goed lezen met muziek op, maar anderen kunnen dat wel. En als ze dan oortjes inhebben is dat geen probleem, maar als je de muziek door de oortjes heen hoort wel! Oké, ik moet niet zo’n punt van alles maken.

Het leeshalfuurtje is verplicht. Sommigen zijn er heel blij mee, sommigen niet. Ik wel. 😉 Het is op de een of andere manier best Agoriaans, want je vergroot op die manier je woordenschat én je concentratie! Twee vliegen in een klap! Maar aan de andere kant, bij Agora kun je kiezen wat je doet en het leeshalfuurtje is verplicht. Het is echt heel raar wat er in dat halfuurtje gebeurd. Agora sterft compleet uit. COMPLEET!! Het is dan dood, maar ook echt DOODSTIL in de klas. En als dat halfuurtje voorbij is, komt Agora langzaam maar zeker tot leven. Dat is echt een van de meest speciale momenten van heel Agora. Het is nu ook rustig in de klas, maar bij dat leeshalfuurtje is het echt helemaal stil. Zó bijzonder!!

Nou, nu ik een van de meest speciale momenten heb gedeeld, ga ik wat anders speciaals delen. We hebben vanavond communityavond. Ik heb een poster gemaakt met de dingen die ik aan het doen ben. Het belooft wat. Meestal, eerlijk geschreven, vind ik de communityavonden niet veel soeps. Ja, het is leuk om te vertellen wat je allemaal doet, maar toch… Nou, we zullen zien.

Oh, en mevrouw Seegers is er niet. Gisteren niet en vandaag en morgen ook niet. En de hele week na de vakantie ook niet. Geen zorgen! We redden ons wel! ER zijn genoeg coaches die ons kunnen helpen, en ik kan vooruit, dus…

Nou, als je het nu niet erg vindt duw ik op het knopje publiceren en ga ik wat anders doen. Dussss…

Fijne vakantie!!

Marieke blogt… prehistorisch dorp

Zonnetje schijnt, vogels fluiten en het is ook lekker warm buiten. Het ideale weer, zou je zo kunnen zeggen. Oké, er zullen mensen last hebben van hooikoorts en sommige mensen zullen ziek zijn, maar daar hebben we het maar even niet over. En ja, op het moment is het misschien wat bewolkt, maar daar trekken we ons maar niks van aan. Want wie zou ik nou zijn om jou mooie-weersstemming te verpesten? En wat doe je op een zonnige dag? Zingen, een boekje lezen, naar het zwembad, dingen doen die je al heel lang hebt willen doen, zoals die voorjaarsschoonmaak, of gewoon leuke en plezierige dingen. Of, je gaat met school naar een prehistorisch dorp natuurlijk!

En, als ik even mag zeggen wat ik ervan vind, het was echt heeeeeeel erg leuk om te doen. We kregen, toen we daar aankwamen, uitleg in een prehistorische smederij. Dat was best wel interessant. En daarna, toen we door een prehistorische woning gelopen waren, kregen we nog meer uitleg. Goh, het lijkt wel of we de hele dag naar uitleg hebben geluisterd! Grapje, we hebben wel wat uitleg gehad natuurlijk, maar we hebben ook zelf dingen gedaan. En dat was leuk!! We hebben vuur gemaakt:

vuur maken prehistorisch dorp

Graan vermaalt:

graan vermalen prehistorisch dorp

Hout gehakt en speer geworpen (daar heb ik helaas geen foto’s van). We hebben speergeworpen op een houten zwijn, dahh dacht je op een echt zwijn soms 😛 , en we konden toen ook thee drinken. Niet dat die letterlijk uit de prehistorie kwam, gelukkig!, maar het was wel lekker. We hebben ook hout gehakt, en, kan ik je vertellen, dat is heel wat moeilijker dan je denkt. Echt, simpel is het niet, verre van dat. Oh, en nee, dat hout kwam ook niet uit de prehistorie, hallo zeg! 😛 Het was echt heeeeeeeel erg leukkk!! En, het was super kort! Ja helaas, ik was graag langer gebleven. Wij hadden maar een twee uurs programma. Ze hadden ook een drie, vier en zelfs een vijf uurs programma! En je kon er ook blijven slapen, voor zover ik weet alleen met een groep, en sommige scholen bleven er dan een hele week! Oké, eerlijk gezegd vind ik een hele week veel, maar een of twee dagen zou niet zo heel erg zijn. Maar dat zit er waarschijnlijk niet in, want volgens mij heeft de school nog steeds een ‘het-geld-is-op-en-we-zitten-krap-bij-kas’ status. Dus ja, als we iets willen zullen we er zelf geld voor moeten inzamelen. Helaas. Maar ja, laten we het van de zonnige kant bekijken, je kunt niet alles hebben.

Over zonnig gesproken, of eigenlijk niet, waarschijnlijk komt er volgende week geen blog. Dan heb ik namelijk Girlsday. Dat is een dag, speciaal voor meisjes, gohhhh, en dan kunnen wij meisjes bij fabrieken gaan kijken. Neh, ik ga dan niet lifebloggen, sorry maar helaas, maar ik kan de week erna wel wat foto’s over plaatsen. Maar hé, beloven doe ik niets, stel dat ik het zo naar m’n zin heb dat ik helemaal vergeet foto’s te maken! :-) Maar dan weet je dat alvast. Nog even over de film, waarschijnlijk komt die niet op internet. Waarom? Tja, ik heb dan wel toestemming gegeven om ‘m op de communityavond te laten draaien, maar of ik het zo’n goed idee vind om ‘m op de site te zetten… Nou, niet dat die film slecht is ofzo, maar ik denk dat ik er iets te veel van verwacht had. En daarbij, er word nog steeds druk gemonteerd en ik weet niet wanneer dat klaar is. En anders moet ik iedere keer schrijven dat ik het nog ga vragen en, eerlijk gezegd, vind ik dat ik het nu wel vaak genoeg gedaan heb. Sorry, maar het kan dat sommige dingen je af en toe de keel uitkomen. 😛

Wat me niet de keel uit komt, gelukkig, is dat er volgende week donderdag ook de sollicitatiegesprekken van de nieuwe coaches zijn. Daar hebben we net een bespreking over gehad, maar ik ben er niet bij. Ja, ik realiseerde me vanochtend ook dat dat samen zou vallen met Girlsday, maar ja. Er zijn vier kinderen uitgekozen, maar daar ben ik dus niet bij. Wel heb ik allemaal tips om een sollicitatiemail, of iets in die richting, te kunnen schrijven. Ook weer mooi meegenomen. Zo leren we nog eens wat! 😛 😛

Over leren geschreven, dat doen we eigenlijk heus wel. Maar dat wist je al. 😛 Nee, waar ik eigenlijk heen wilde is dat ik gisteren een hele leuke workshop heb gevolgd! Had je nooit geraden! Nanananana!! 😛 Jaha, je wilt weten welke? Een workshop….Aikido! Aikido?? Ja, nou weet je…Je krijgt huiswerk! (Niet dat dat erg Agoriaans is maar oké) Ga maar even uitzoeken wat Aikido is. Ik wacht wel eventjes…. 😛 😉 Oké, het is eigenlijk beter om niks te weten voor een workshop, want dan, ja, weet ik veel, ben je meer geintresseerd? Maar daar gaat het niet om! Ik dwaal af. Het was gewoon heeeeeeeeel gaaf!! De workshop werd gegeven door twee mensen die aan Aikido doen. Gohh! Volgens mij doen ze dat in Roermond. En ze waren heel goed, logisch als je dat al twintig jaar (dacht ik) doet. We moesten onze schoenen uitdoen, sieraden af en ook de telefoon uit je zak. Tja, je wilt je partner, waar je mee oefent, niet verwonden toch? Ik was het enige meisje, op de vrouw van het Aikido na. Het waren een man en een vrouw, en de vrouw gaf eigenlijk de les. Ik weet niet of ze het leuk vinden als ik hun namen hier noem, dus doe ik dat ook niet. Maar goed. We hebben ook met wapens geoefend. (Als je je huiswerk had uitgevoerd wist je dat 😛 ) Niet dat we elkaar daar echt mee aanvielen, het ging om de beweging. Die hebben we laterna ook los geoefend en uiteindelijk hebben we een polsklem geleerd. Hohoho, rustig! Niemand heeft zijn (of haar!) pols gebroken of gekneusd. Hoe dat dan? Nou, als het pijn doet, of je het idee hebt dat er echt iets op knappen staat, moet je afkloppen. Dat is niet meer dan met je vrije hand, of voet, op de grond kloppen. Op jezelf mag ook, en natuurlijk ook op je partner. Je behandelt je partner zoals je zelf ook behandelt wilt worden. En dus: kloppen is stoppen!

Het ging heel erg goed, (oké, ik liep wel wat achter toen we de slagen gingen oefenen) en het was superleuk om te doen! Bedankt voor de leuke workshop!

Over leuk geschreven, PSW loopt iets minder. Hohoho, stop! Ik heb niet geschreven dat het slecht is, gaat of loopt. (PSW loopt sowieso niet, al zouden we dat willen. Het heeft immers geen pootjes toch 😉 ) Het is dat een van onze mailtjes, of we even op locatie kunnen komen om de puntjes op de i te zetten, nog niet beantwoord is en we verder niet veel kunnen doen. Dus ja, niks aan te doen hé? :-) Wat wel weer goed ging, ik switch een beetje tussen goed en iets minder, is mijn dagstart! Ik had gisteren dagstart. Het ging goed en was ook heel leuk om te doen. Volgens mij heb ik geschreven dat ik zou schrijven wat ik zou doen hè? Nou, hier is het:

Pak een pen en schrijf je antwoord direct op, dat is het leukst! (niet te lang nadenken, het eerste antwoord is vaak het beste :-) )

“Stel je een woestijn voor. Leeg, verlaten, kaal. Alles wat je op dit moment ziet is die woestijn – en een kubus. Stel je die kubus goed gedetailleerd voor. Hoe ziet die er uit? Hoe ligt/staat/zweeft hij erbij?

Dan is er ook nog een ladder in deze woestijn (heel normaal in zelfbedachte woestijnen, ladders). Zie je de ladder? Bedenk je goed waar je hem ziet en hoe die er uit ziet.

Het volgende element in de woestijn (er komen er nog 2, niet meer) is een paard. Er staat een paard in de woestijn. Ja ja, een paard in de… Goed. Het paard, zie je hem? Omschrijf hem voor jezelf.

Vervolgens blijken er ook bloemen in de woestijn te groeien. Bedenk de bloemen erbij.

En dan, als laatste, een storm. De storm woedt door de woestijn, maar jij bepaalt waar en hoe. Zie je hem een eindje in de verte, of sta je er midden in? Visualiseer de storm.

Dat was het!”

De moraal van dit verhaal? De crux? De clou?  Die is er ook:

De kubus, dat ben jij.

(Pauze voor een wow-! of huh-? momentje.)

De psychologische truc is dat, wanneer je gevraagd wordt om een neutraal abstract object te omschrijven, je verbeeldingsvermogen daar je eigen identiteit in reflecteert.

De grootte van de kubus staat voor je ego. Is-ie groot? Klein? Medium? De plaatsing van het object staat voor hoe stevig jij in je schoenen staat. Staat de kubus stevig in het zand of vliegt hij in de lucht? Het materiaal zegt alles over hoe open jij bent. Is hij doorschijnend? Donker? Zwaar? Licht? Lichtgevend? Alle kleuren van de regenboog? Trek je conclusies maar…

Als je er dan nog wat dieper op in wil gaan (maar hier wordt het echt een beetje zweverig) dan kun je de rest van de elementen ook nog uitleggen:

  • De ladder staat voor je vriendschappen. Stond hij dichtbij de kubus of lag hij liefdeloos in het zand? Was hij fragiel of stevig? Kort of lang? Zegt genoeg.
  • Het paard staat voor je partner (degelijke boerenknol of elegant renpaard).
  • De bloemen voor je kinderen (enkel margrietje of een heel rozenbed?).
  • De storm staat voor de rust of onrust of bedreiging in je leven, gebaseerd op je huidige staat van welzijn. Is de storm ver weg dan is er nu in feite niks aan het handje, sta je midden in een apocalyps dan heb je waarschijnlijk een recent trauma te verwerken.

Ik vond het heel erg leuk om te doen, om mijn reisgenootjes meer te leren kennen en vooral om te laten zien dat alles mogelijk is. Mevrouw De Ruiter werkt weer op woensdag, dus die was er ook bij. Het leuke is, vind ik, dat mevrouw De Ruiter dit ook wilde doen (een andere keer), maar dat iedereen, behalve ik natuurlijk, liever over de streep deed. Ik heb de keuzemogelijkheid weggelaten, het veranderd van een schrijfopdracht in een soort ik-vraag-en-jij-antwoord-spelletje. Zo zie je maar weer, alles kan!

Wat ook kan, is naar Frankfurt gaan. Met de Challenge van meneer Fasen, bedoel ik. We zijn uitgenodigd om naar Frankfurt te komen. Alleen we weten niet hoe en wat, want degene die dat wel weet was niet bij onze bespreking vanochtend. Er komt een nieuwe afspraak, maar ik weet niet wanneer. Wat ik wel weet, is dat ik bij een of andere leesclub van mevrouw Bosman ben. Ook daar is weinig over bekend, maar HAVO en VWO leerlingen moeten literatuur gaan lezen. Mevrouw Bosman wilt ons hierbij helpen, vermoed ik.

Zo, en als je het niet erg vindt, en als je dat wel vindt is het jammer ;-), dit is het einde van mijn blog en nu ga ik weer verder. Tot over TWEE ( 😉 ) weken!!

 

,